Tag Archives: பயணம்

Velliangiri Mountains – 3

The seventh mountain.

The most interesting thing with the seventh mountain is that there is no path. In other words, it’s not possible to make one. There still is a kind-of path, for which we must certainly appreciate the locals and whoever who made it.

It’s the toughest. It’s dangerous. It’s the peak. It’s the climax. Well, not exactly. We still need to climb all the way down which is a piece of cake considering that we climbed all the way up. Or, so we thought.

Have you ever had a dream of driving long but never reaching the destination?

Have you ever had a dream of touching something that’s close-by but never able to actually reach it?

The seventh hill of the Velliangiri mountains is a reality version. At least, psychologically.

Up! Up!! Up!!!

Up! Up!! Up!!!

Up! Up!! Up!!!

Up! Up!! Up!!!

It was like an irrational number, with no termination. We gasped every single step. Most people climbed with their butts and hands. Legs were just a burden to pull along.

It was 4:30 am. I heard the voice of people from the top. Alright, here it is. At last!

Up! Up!! Up!!!

It was 4:40 am. I heard the voice of people loudly from the top. Alright, here it is. At last!

Up! Up!! Up!!!

It was 4:50 am. I heard the voice of people very loudly from the top. Alright, here it is. At last!

Up! Up!! Up!!!

It was 5 am. I heard the voice of people very very loudly from the top. Alright, here it is. At last!

Up! Up!! Up!!!

It was 5:10 am. I heard the voice of my body shaking heavily. Alright, I’m going to faint. At last!

Wait! We did finally saw the top of the mountain.

“Namachivaaya.. Thiruchitrambalam..”

“Namachivaaya.. Thiruchitrambalam..”

“Namachivaaya.. Thiruchitrambalam..”

Almost every one said the mantras. It was enchanting and rhythmic, especially with the mixture of the sound of the mountains.

It was 5:15 am when we reached the top. We unfolded the backpacks and removed the shoes as quickly as possible. I massaged my legs and felt pity for them. Ananth and most of the other people climbed all the way in barefoot.

A lot of people were sleeping on the sides. A lot of people were sitting on rocks waiting for the Sun. Dinesh, Sakthivel and Ananth went to worship Gods. We had no water or food since the herbal tea. I opened the dinner bag with shivering hands and started eating with both the hands. As we halted, our bodies started to feel the actual weather of the place. The entire body transformed from warmth and sweaty to cool and numb. What an experience, I thought.

My body waited for the Sun for the warmth. It was around 6:10 am when the Sun came out and everybody worshiped saying mantras. I did too.

The view was stunning. It still stays fresh in mind. The crowd started climbing down worshiping Swayambu (Shiva) on the path. The pathway was small and people were rushing to get to see the God. A few refused to move as they felt they would get more goodness if they stayed longer. A few others refused to move as they were taking pictures and selfies and waited till they get a clear shot. The people who were in-charge forced them to come down and shouted, “Have some common sense.  This is a temple and there are a lot of people waiting behind you. Won’t you imagine how uncomfortable it would if everybody started to behave like you?”

Pongal was served as Prasadam. When I took it in my hand, I felt something pouring down in between the fingers. It was ALL ghee. I had just one handful of pongal and it was no less than 5000 calories. I was about to throw it when Ananth and the others jumped on me to stop. “Dei Jagadeesh, this is prasadam and you must eat it full”.

What a delicate situation! I looked at the pongal again.  Truly, it was disgusting. I tasted a little and it was really tasty as well but there’s no way I can eat it full. “Sorry folks”, I said and dropped it at the side of the mountains. My hand was oily for more than 2 hours even after trying to remove it with water, grass and rocks. If they serve this daily to the God, even He/She/It/Whatever will get bad cholesterol. Oops, no bad mouthing.

Did I say climbing down was a piece of cake? While climbing up is a pain for the heart and lungs, climbing down is a pain for every damn part of the body. After a while, knees start to shiver crying for rest. We couldn’t rest as well as it would start aching too much to walk at all. I mean, we all know for sure that we wouldn’t be able to walk normally for the next two days but we can walk at that time because we didn’t rest. Any resting would fasten up the process of not able to move legs without a lot of pain. So we were forced to walk.

After climbing down a couple of mountains, Ananth couldn’t walk at all. He said that his knee muscles got twisted and every step is becoming a big pain. I was doing okay. His steps were slowing down progressively. After the fourth mountain, he was barely walking.

“Dei, let’s make an exchange”, Ananth said.

“What exchange?”, I know he wants to share his burden with me!

“You give me your bamboo stick, I’ll give you my backpack”

“Dude, that’s not exchange! It’s cheating!!”, I hold my bamboo stick strongly.

He was way too slow and I was accompany him. I walked with him, very very slowly. I let him go in front and realized something very strange. Ananth was competing someone. Yes, with his broken knee muscle and whole-body-aching situation, he was competing. Only that turned out to an ant.

Ant vs. Ananth!

It was a close competition but I couldn’t watch it for more than ten minutes. When I realized that Ananth is losing, I accepted for the exchange.

So, me with no bamboo stick and two backpacks. And Ananth with two bamboo sticks and no baggage. It was with bamboo sticks he was walking. The legs were just pulled along. In places where we had to crawl, he had a lot of pain.

It was a  pity situation but I must say that it was funny too. I mean, how else are we going to climb down all the way if everything is so serious. There is no way down but to walk. While it took around five hours for climbing up, it took us nine hours to climb down. The first mountain was the toughest, and took three and a half hours for Ananth. We reached the foothills finally at 3 pm.

It’s a different experience. It’s challenging, memorable and lovable. I have more to go but just not sure of four Ws out of the five Ws (who, what, where, when and why). I’m clear on the “why” part – because I want to. Age and time are the teachers. Let knowable unknown things unfold one by one.


I shall wait.

Velliangiri Mountains – 1
Velliangiri Mountains – 2


Velliangiri Mountains – 2

We were four people – Myself, Ananth (a friend of mine), Dinesh and Sakthivel (friends of Ananth).

The initial plan was to pickup a couple of my colleagues (Mani & Rajesh) and reach the foothills of the Velliangiri mountains by 9 pm. It would take 5-7 hours to reach the top of the seventh mountain and we wanted to be there at sunrise, for the view and morning prayers. If we start to climb down around 6:30 am, we can reach down within 11 am max. It was said that climbing up/down in the day time would be almost impossible because of the hot sun, in the month of May. Not only that, the entire journey depends on one’s physical and mental strength, weather and the grace of animals.

I know Ananth since college days. He was my class-mate and room-mate. He is, by far, the most funniest guy I’ve ever met.

It was raining heavily when we are in Avinashi, 60 kilometers before the Vellirangiri mountains.

“Dei Jagadeesh, We can’t climb if it continues to rain like this. What shall we do?”, Ananth was worried.

“I don’t know! Any ways, I’m driving to Decathlon to buy torchlight”, Decathlon is one of the best in how a store should be organized and run.

“Are you stupid? I’m saying that we won’t even be allowed inside and you are talking about shopping. Moreover, you’ve written that I’m the funniest guy. I will seriously kick your butt if you talk about Decathlon again”, Ananth was annoyed and that is exactly what I wanted as a friend.

We drove past the highway and reached Neelambur. Ananth was enthusiastically telling us about his cycling adventures and records. That he cycles everyday morning; at least an hour in week-days; four hours in the week-ends; never stops in between; often pedals to office; those who wouldn’t cycle are intolerable; those who has no cycle are untouchables.

In short, though he knows none, he thinks he’s the best bicycler in the world. Naturally, it provoked me to drive right into Decathlon parking lot where he didn’t wanted to be. I looked at Ananth anxiously and said, “Let’s go in.”

He was so annoyed now that he couldn’t control his laugh. “Dei, why are doing this? It’s still raining heavily and we can’t even get out of the car.”

This is my chance. “OK. Here’s the deal. You stop your bicycle diaries and we shall drive further. Is that fine?”

He laughed loudly, “Ha..Ha..Ha.. I know you would be jealous but it’s okay.. I’ll stop”.

We drove back to the road and stopped near Porur to pickup Rajesh, a colleague of mine. It was just drizzling now but the rain would’ve already made enough damages for trekking. On the other side of the street, we saw a couple of walkers with bamboo sticks. They are for sure from the Velliangiri mountains. It is believed that bamboo sticks are used while trekking Velliangiri mountains as a spiritual companion (yogi) assisting safety and protecting from the dangers around. I bought the safety part.

Dinesh & Sakthivel went to talk to them while I and Ananth went to buy energy drinks and fruits. Dinesh looked dull when he returned back. “It looks like the mountain route is blocked due to rain. Those people returned back without climbing.”

I was standing on the drizzling rain holding a dinner pack, six packs of energy drink, four bananas and five apples.

We decided to drive and give a try. It was already 11 pm when we reached the foothills and the neighborhood was very dark and silent. Sakthivel ran to the temple and came back with a huge smiling face, “Guys, the route is open just now. We are all set to go!”

I wore a reflective t-shirt which would be visible even if I’m miles away, grey color shorts and a backpack. They were ultra thin and pretty light weight. Just perfect for a long workout day. I was proud that I got the right clothing and accessories. It awkwardly reminded PRIDE from the Se7en movie.

We all took as minimal as we could – chappathi for dinner, a couple of energy drinks, mobile phone, torchlight, cap and a towel. I also had pain relief creams, tablets and a spare torchlight – just in case. We walked to the temple at the foothills which is like the entrance of the mountains. Bamboo sticks were sold for twenty rupees and we bought one each except Dinesh. He said that if we buy the stick, then we have to keep it at home forever. Abandoning it is like abandoning spirituality. I was so tempted to comment but remembered the words of my mom – don’t scold God or spirituality.

Everybody has a threshold of tolerance, beyond which one would either burst or leave. I am clearly the odd man out in this trip. Perhaps in the entire mountains. It doesn’t make me different or proud, it just makes me realize how important and difficult it is to respect others beliefs while not allowing them to intrude or humiliate mine. Especially in places like this.

I like the story of Shiva. I like the story of Vulcan. I even get inspired by their personalities. I admire all the avatars of Vishnu and truly want my sons to learn Vedas and mantras. But do I believe those Gods? I don’t know. Do I worship them? Clearly no. I even believe that good thoughts and vibrations would bring love and kindness. But I don’t believe in worshiping or following rituals. In fact, I hate them, personally. The closest ideology that I can relate myself is the teachings of Ramalinga Swamigal / Vallalar. If I have to say one thing I’m happy about myself, it is me being a vegetarian on my own consciousness. My family is non-vegetarian and I myself even feed non-vegetarian food to my kids. I don’t think we can change anyone forcibly or arguably. We have to be the icon for anyone to see, know, realize and adapt. And it is perfectly fine if anyone chose to ignore any other’s philosophies and ideologies, as long as all the paths lead to love and peace.

Ananth was in bare foot and wanted it that way. Myself and the others were on shoes. It was 11:30 pm when all the six of us were at the first step of the first mountain.

It was pretty dark all over and I used the torch-light to see how the steps are. Obviously, they were pretty steep, hard and uneven. The thought of climbing 7 mountains in this surface scared me. I tried to remember the “as much as possible” philosophy, as much as possible.

Up. Up. Up…

Up. Up. Up…

A lot of people of climbing up – different sizes, different languages and different speed.

Dinesh & Sakthivel were over-enthusiastic and ran faster. “Let’s go slow and steady guys, safety first”, I insisted them.

“Boss, be confident and keep faith in God. This is nothing and we can easily do it.”, I didn’t know how to react to this statement. I started to gasp already.

Myself and Ananth halted once in fifteen minutes, and rested for five minutes. There was no sign of Rajesh & Mani. We called them whenever we rested. They asked us to keep going but Rajesh was not sure if he can make it. Mani accompanied him.

Up. Up. Up …

Up. Up. Up …

Walking/Jogging and Climbing are different flavors. I am a slow Jogger and once took a TMT (Tread Mill Test) during a full-body checkup where I couldn’t keep walking when the inclination was getting increased. I gave up after fifteen minutes when my head started to spin. Even after stopping, I gasped for more than fifteen minutes and felt restless all the time. I must say that incident made me Jog regularly thereafter.

I looked at the time. It was 12:30 am and legs started to pain a little. Well, not as bad as I took TMT.

“Did we finish the first mountain?”, Ananth asked for fifth time.

“Nope, we might have completed half the way”, I heard that the first mountain is as big as Palani temple. The last mountain is the toughest with just rocks and we have to crawl all the way to the top.

“Dei.. Would you be able to make it to all seven mountains?”, Ananth was sure to climb however difficult it’s going to be and he wished me to company him.

“I really don’t know! I’ll tell when it gets too tough for me.”

We were all sweating and even the thinnest dress I had was becoming a burden to the body. I removed the shirt and became half nude. Ananth took off his shirt as well. He had a bigger backpack carrying shoes, bed linen, towel and what not. I’m sure he would have carried rocks too if an astrologer suggested to.

I felt pity for him. And for myself too! I asked myself for seventh time if we have reached the end of first mountain.

Up. Up. Up …

Up. Up. Up …

We took a little amount of water and fruits all the way. It was windy and cold but our body was too hot and sweating. We took a sharp right turn where we saw a lot of local shops and we rushed there for one particular reason – Is it the end of the first mountain?

Yes sir, a shop guy said. Good! Great!! It was 1 am. We were hungry.

We sat on a rock, had a sip of energy drink and biscuits. I was doing okay. It is only there I believed myself that I can do all seven mountains. “Ananth, it’s feeling awesome. Let’s reach the top before sunrise. What do you say?” He nodded happily.

There is a Vinayakar temple and a mountain spring to re-fill water. It was just me, Ananth, Sakthivel and Dinesh. Rajesh and Mani had returned back after the first mountain. I heard Rajesh took an oath of losing weight and getting fit to revisit the mountains again.

We started climbing the second mountain. Now most of the people were half naked and telling mantras all along the way. “Arogara.. Arogara.. Arogaraaaaa”, Dinesh shouted as if lord Shiva is calling for help. Ananth recited it back too, “Arooogaraaaa”. After a few arogaraas, Dinesh started saying “Govindaa.. Govinda…” and Ananth was reciting it too.

“Dude, Govinda is for Vishnu, the protector God and we are traveling to see Shiva, the creator God!”, I said.

“It’s okay Jag, it’s all the same and we don’t mind”, Dinesh said. That’s it. This is all the knowledge for peace and love.

Up. Up. Up …

Up. Up. Up …

The path was of different types but all types were unusual. We have to either climb or crawl or peek or even roll. Nature helped a lot – moon light, birds, views, trees, rocks and animals. Determination helped a lot. I’m sure devotion should have helped a lot of people too. Love of God. Love of Nature. We stopped every now and then trying to figure out which mountain we were. At one point, we stopped figuring it and just walked along. The more we went up, the more chill it was. Though, the more we went up, the more the body heat was. Equation solved.

The crowd was getting less as we climbed up but we found shops in almost every mountains. It’s locals. It’s their mountains. We are like their guests. They were climbing up and down easily with heavy loads on their back. It is as if they communicate with the mountains. Perhaps they do.

We started realizing the chillness when we stopped for long. We must keep walking, at least slowly. We did. The sound and view of nature was more and more admiring. Evolution may just be a curse.

It was 3:30 am when we reached the end of the sixth mountain.There was one local shop serving hot herbal tea. It’s pretty famous and almost everyone was having it. We did too. It was damn good, especially when you walk the whole night, hungrily. We realized that we did not had the dinner that we brought along. We had time and decided to take it on the top of the seventh mountain.

The seventh mountain.


Velliangiri Mountains – 1
Velliangiri Mountains – 2
Velliangiri Mountains – 3

புதுக்கோட்டை டு பாரீஸ் – 2

புதுக்கோட்டை டு பாரீஸ் – 1

இங்கிலாந்தின் போர்ட்லன்ட் துறைமுகம் வந்தடைந்ததும் எங்களை சிறை பிடித்திருந்த துரை யாருடனோ தொலைபேசியில் பேசினான். சற்று நேரத்தில் மேலும் பலர் வந்துவிட ஒன்று கூடி விவாதித்தனர். எங்களை அகதிகளாய் நாட்டிற்குள் அனுப்ப அவர்கள் விரும்பவில்லை. கூட்டமாய் இருந்தால் துரைகளுக்கு பிரச்சனை. அதனால் ஒவ்வொருவராய் கப்பலின் கீழ் தளத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். அவர்கள் எங்கே எவ்வாறு சென்றார்களென்று தெரியவில்லை.

என்னைப் பார்த்து ஒரு துரை கையசைத்து கூப்பிட்டான். அவன் சட்டையில் இருந்த பட்டயத்தை கூர்ந்து கவனித்தேன். ஆன்டர்சன் என்று எழுதியிருந்தது.

“What is your name?” என்றான்.

“கார்த்திகேயன்” என்றேன். அவனுக்கு புரிந்த மாதிரி தெரியவில்லை.

“Follow me” என்று சொல்லிவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தான். நிலமட்டத்திற்குக்கீழ் இருந்த தளத்திற்கு கூட்டிச் சென்றான். வெளியில் இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு அந்த தளம் தெரிய வாய்ப்பில்லை. பெயரிடப்பட்டிருந்த அறைக்கதவு ஒன்றை கைகாட்டி உள்ளே செல்லுமாறு கூறி விட்டு ஆன்டர்சன் கதவருகே நின்றுகொண்டான்.

அறைக்குள் சென்றேன். பன்முகவாசல் இருந்தது. உள்ளிருந்த துரைக்கு நாற்பது நாற்பத்தைந்து வயதிருக்கும். மேலதிகரியாக இருக்க வேண்டும்.  தேங்காய்நார் போன்ற தலைமுடி. சிறிய கண்கள். கோவைப்பழச் சிவப்பில் மெலிதான‌ உதடுகள். கையில் இருந்த பேனாவை என் முகத்திற்கு நேரே நீட்டி பேச ஆரம்பித்தான்.

“See, you can’t go into my country. You do not have Visa, or even passport for that matter. And you cannot claim to be a refugee as we have clear evidence that you boarded into our ship illegally”

துரையின் வாயையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். இவன் பார்வையும் பேச்சு தொனியும் சரியில்லை என்பது மட்டும் புரிந்தது. கையில் இருந்த பணத்தையெல்லாம் கொடுத்து ஒருவழியாய் இங்கிலாந்தும் வந்தாகிவிட்டது. இவன் விடுவானா, நாம் பிழைப்போமா? கண்களில் நீர் முட்டிக்கொண்டிருந்தது. மனைவி மகளின் நினைவு வர இரு கைகளையும் கூப்பி நின்றேன். அதைப் பார்க்க விரும்பாமல் துரை விரலை சொடுக்கினான். வெளியே நின்றுகொண்டிருந்த ஆன்டர்சன் உள்ளே ஓடி வந்து என்னை வலுக்கட்டாயமாய் இழுத்துக்கொண்டு கப்பலுக்கு வெளியே சென்றான்.

அங்கே ஏராளமான கப்பல்கள் நின்று கொண்டிருந்தன. எல்லா கப்பல்களும் பார்ப்பதற்கு ஒரே மாதிரி இருந்தன, துரைகளை போலவே.

ஒரு சுருட்டைப்பற்ற வைத்துக்கொண்ட ஆன்டர்சன்,  “Do you want to go to Jail?” என்றான்.

ஜெயில் என்பது புரிந்தது. இல்லை என்பது போல‌ தலையை ஆட்டினேன்.

புறப்படத் தயாராய் நிற்கும் கப்பல் ஒன்றை நோக்கி கையை நீட்டி, “See there, its a ship to Netherlands. I can take you to the ship, and put in a container so that nobody will notice you. Either you shall board it or we’ll keep you in Jail for your lifetime. What do you want to do?” என்றான்.

கப்பலில் ஏறச்சொல்லுகிறான். இல்லையென்றால் ஜெயிலுக்குப் போக வேண்டும்.

“போட் வேர் கோயிங்?”


“நோ இண்டியா?”

“No, Not to India. To Netherlands.”

இந்தியா போகவில்லை. போகவும் கூடாது. பணம் இல்லாமல் நாட்டிற்கு திரும்பக்கூடாது. இங்கிலாந்தில் இருந்து ஜெயிலில் உழல்வதை விட இந்தக் கப்பலில் ஏறி வேறு நாடு சென்று பார்க்கலாம். சரி என்றேன்.

பின்தொடர்ந்து வருமாறு கூறி விட்டு ஆன்டர்சன் நடக்க ஆரம்பித்தான். அந்தக்கப்பலின் பின்புறம் சென்று மேலே நின்று கொண்டிருந்த மற்றொரு துரையிடம் சுருட்டைக் காண்பித்தான். அவன் கீழே இறங்கி வந்ததும் இருவரும் புகைக்க ஆரம்பித்தனர். பேசிக்கொண்டே ஆன்டர்சன் சட்டைப்பையிலிருந்து சில பணத்தாள்களை எடுத்து மற்றவனிடம் நீட்டினான். அதை வாங்கிக்கொண்டு கப்பலில் ஏறியவன் மேலிருந்து கயிற்றேணியை தூக்கிவீசினான்.

ஆன்டர்சன் என்னை அதில் ஏறச்சொன்னான். மொத்தம் பத்து பனிரெண்டு படிகள்தான் இருந்திருக்கும். ஆனாலும் கயிற்றேணி நிலைகொள்ளவில்லை. தட்டுத்தடுமாறி ஏறி வந்ததில் கைகள் சிவந்திருந்தன. ஆன்டர்சன் சரசரவென்று ஏறினான். பதுங்கிப்பதுங்கி கொள்கலன்கள் (Containers)  இருக்குமிடத்திற்கு வந்தோம். இதுவும் திருட்டுப்பயணம் என்று அப்போதுதான் புரிய ஆரம்பித்தது. கொள்கலன்கள் அறையை தாண்டிச்செல்லும் வழியில் இடப்பக்கமாய் ஒரு ஆள் மட்டும் நுழையும் அளவிற்கு சந்து இருந்தது. அங்கே இருந்த காலி எண்ணை தகரங்களை ஓரமாக ஒதுக்கிவிட்டு என்னை அமரச்சொன்னான்.

ஒரு மூலையில் அமர்ந்ததும், வலதுகை பெருவிரலை உயர்த்திக்காட்டி கண்களை சிமிட்டிவிட்டு, ஆன்டர்சன் கிளம்பினான்.

இந்தப் பயணம் எத்தனை நாளோ? அது வரை பட்டினிதானா? நெதர்லாந்து என்றானே, அது எங்கேயிருக்கிறது? ஐரோப்பாவில் இல்லாவிட்டால் நாள் கணக்கு ஆகுமே!

நூற்றுக்கணக்கான கொள்கலன்களை ஆளரவமில்லாத அடித்தளத்தில் கொண்டிருந்த அந்தக்கப்பல் புறப்பட்டது. சில நிமிடங்களின் அனைத்து மின்சார‌ விளக்குகளும் அணைக்கப்பட்ட, நிலா வெளிச்சத்தில் நட்சத்திரங்கள் மின்னிக்கொண்டிருந்தன.

எப்போது தூங்கினேன் என்று தெரியவில்லை. கலங்கரை விளக்கத்தின் ஒளி பட்டு கண்விழித்தேன். பெரிய ஒலியெழுப்பி துறைமுகத்தை நெருங்கிவிட்ட சேதியை கப்பல் சொன்னது. நேற்றிரவு ஆன்டர்சன் கொடுத்திருந்த ரொட்டித்துண்டை எடுத்து சாப்பிட்டேன். கப்பல் நின்றதும் மேல்தளத்தை நோக்கி நடந்தேன். தாமாக சரணடைந்து விடுவது உத்தமம் என்று தோன்றியது. இரக்கம், மனிதாபிமானம் இரண்டிற்கும் அர்த்தம் தெரிந்த துரையை சந்தித்தாலொழிய எதுவும் செய்ய முடியாது.

ஒரு கண்ணாடி அறையின் முன் வந்து நின்றேன். உள்ளிருந்த துரைகள் என்னை பார்த்ததும் வேக வேகமாய் வெளியே வந்து சுற்றிக்கொண்டனர். ஆன்டர்சனிடம் பணம் வாங்கியவனைக் காணவில்லை. இறங்கிப் போயிருப்பான். அவர்கள் பேசியதில் ஒரு வார்த்தை கூட ஆங்கிலம் இல்லை. அல்லது எனக்குப் புரியவில்லை. சற்று நேரத்தில் கையில் விலங்கை மாட்டி ஒரு தனியறையில் அடைத்தனர். அறையின் ஜன்னல் வழியே எட்டிப்பார்த்தேன். கடற்கரையில் மிகப்பெரிய தகவல் பலகை ஒன்றிருந்தது. உற்றுப் பார்த்து படித்தேன்.

Rotterdam, Netherlands.

அரைமணிக்குப்பின் ஆன்டர்சனைப் போலவே ஒரு துரை வந்தான். இப்போது அவர்களுடன் பேசுவதில் எனக்கு பயம் குறைந்திருந்தது.

“வாட் இஸ் யுவர் நேம்” என்றேன்.

அவன் எதுவும் பேசவில்லை. மறுபடியும் கேட்கலாம் என்றெண்ணி விட்டுவிட்டேன். இங்கிலாந்து துரைகளுக்கும் இவர்களுக்கும் வெவ்வேறு குணாதிசயங்கள். அவர்கள் என்னிடம் பேசிக்கொண்டே இருந்தனர். இவர்கள் வாயே திறப்பதில்லை.

ஒரு விலையுயர்ந்த காரில் அமர்த்தி என்னை அழைத்துச் சென்றனர். எல்லா வீதிகளின் நடுவிலும் வாய்க்கால் போன்ற சிறுநதி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. இருபக்கங்களும் வாகனங்கள் சென்றுகொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு கிலோமீட்டர் தொலைவிலும் நதியைக் கடந்து அக்கரை செல்ல பாலம் இருந்தது. அநேகமாய் எல்லா வீடுகளிலும் ஓடு மேய்ந்திருந்தார்கள். மரத்தால் ஆன வேலைப்பாடுகளே அதிகம் இருந்தன. அவ்வப்போது நிலம் அதிர்வதைப் போல உணர்ந்தேன்.

அழைத்துச் செல்லும் இடம் ஜெயிலாக இருக்குமோ என்றெண்ணி பயந்தேன். ஆனால், கார் ரயில் நிலையம் வந்து நின்றது. தூரத்தில் நின்று கொண்டிருந்த ரயிலில் ஏறிக்கொள்ளுமாறு கைகாட்டி சில பணத்தாள்களையும் பயணச்சீட்டையும் நீட்டினர். என்னை கைதியாய் வைத்துக்கொள்ளக்கூட இவர்கள் விரும்பவில்லை என்று தோன்றியது. எதுவும் பேசாமல் வாங்கிக்கொண்டு நடந்தேன்.

நம் ஊர் ரயிலுக்கும் அங்கு நின்று கொண்டிருந்த ரயிலுக்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருந்தது. சொல்லப்போனால் நீளம் ஒன்றைத் தவிர மற்ற எல்லாமே வித்தியாசம்தான். அங்கே ரயில் வெள்ளை நிறத்தில் கூம்பு வடிவ மூக்குடன் இருந்தது. கதவின் பொத்தானில் கை வைத்ததும் தாமாக திறந்துகொண்டது. உள்ளே சென்று அமர்ந்துகொண்டேன். இயந்திர கார்களின் சத்தத்திற்கு சற்றும் அதிகம் இல்லாமல் ரயில் கிளம்பியது. புறப்பட்ட பத்து வினாடிகளில் அதன் உச்ச வேகத்தை அடைந்திருந்தது. குறைந்தது மணிக்கு இருநூறு கிலோமீட்டர் வேகம் இருக்கும்.  ரயிலின் மேற்பரப்பில் இருந்த மின்திரையைப் பார்த்துக்கொண்டே வந்தேன்.

“ஃப்ராங்ஃபர்ட், ஜெர்மனி – இன்னும் நானூறு கிலோமீட்டர் ” என்கிற தகவல் உருண்டோடிக் கொண்டிருந்தது.

மூன்று மணி நேரத்தில் ஜெர்மனி வந்தடைந்தது. ரயிலை விட்டு இறங்கியதும் சொல்லி வைத்தாற்போல் ஜெர்மன் போலீஸ் என்னை சூழ்ந்து கொண்டனர். நானே என்னை காட்டிக் கொடுத்துவிடுவதாக தோன்றியது. பாஸ்போர்ட் வீசா என்றார்கள்.

இம்முறை நேரே சிறைக்கு அழைத்துச்சென்றனர். சாயங்காலம் நீதிமன்றத்திற்கு. ஒரு வருட சிறை தண்டனை, அது முடிந்ததும் ஆவணங்களை சரிபார்த்து சொந்த நாட்டிற்கு அனுப்ப வேண்டும் அல்லது அகதியாய் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்று நீதிபதி தீர்ப்பளித்தார். அதற்குமேல் ஓடவும் நான் விரும்பவில்லை. எதிர்காலத்தை இயற்கையின் கையில் கொடுத்துவிட்டிருந்தேன்.

பெயருக்குத்தான் சிறையே ஒழிய என் வாழ்க்கையில் சர்வசௌகரியமாய் இருந்தது அங்கேதான். உணவு, உடை, தங்க இடம் என்று அடிப்படை பிரச்சனைகள் ஏதுமில்லை. ஆனாலும், ஆறாம் அறிவுக்கு அத்தியாவசியமான சுதந்திரம் மட்டும் இல்லாமல் போனது. அவ்வப்போது தொலைபேசியில் மனைவி மற்றும் குழந்தையுடன் பேசினேன். சிறையில் இருப்பதை அவர்களிடம் சொல்லவில்லை.

ஆறுமாத சிறைவாசத்திற்குப் பின் நெதர்லாந்து போலீசைப்போலவே இவர்களும் ரயில் நிலையத்திற்கு அழைத்து வந்து பணம் கொடுத்தனர். “இந்தப் பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு உலகின் எந்த மூலைக்கு வேண்டுமானால் செல், ஆனால் ஜெர்மனிக்குள் வந்துவிடாதே” என்றனர்.

“சிறையில் என்போன்ற தமிழர்கள் எக்கச்சக்கமாய் இருக்கின்றனர். இந்நாட்டவர்கள் எங்களை அகதிகளாய் அங்கீகரிப்பார்கள் என்கிற நம்பிக்கை எனக்கில்லை. சிறையில் ஒரு தமிழர் பாரீஸில் இருக்கும் தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனத்தின் முகவரியைத் தந்தார். அங்கேதான் போய்க்கொண்டிருக்கிறேன். பாரீஸ் போலீசிடம் சிக்காமல் இந்த முகவரிக்குச் சென்று விட்டால் எனக்கு வழி பிறக்குமென்று நம்புகிறேன். இருந்த பணத்தையெல்லாம் தரகருக்கு கொடுத்தாகிவிட்டது, இனி என்ன நடந்தாலும் பணம் சம்பாதிக்காமல் ஊர் திரும்புவதில்லை.”

கார்த்திகேயன் சொல்லி முடிக்கையில் அவர் கண்களில் நீர் நிறைந்திருந்தது. எனக்கும்.

என்னிடம் இருந்த இன்னொரு இருபது யூரோ தாளை வலுக்கட்டாயமாய் அவர் சட்டைப்பையில் திணித்து விட்டு நான் செல்ல வேண்டிய ரயிலில் ஏறிக்கொண்டேன். அன்றைய பயணம் முழுக்க அவர் எண்ணமே என்னை ஆக்கிரமித்திருந்தது. இன்றும் கூட அவ்வப்போது நிகழும்.


புதுக்கோட்டை டு பாரீஸ் – 1

உண்மையை கருவாய் கொண்டு கற்பனை கலந்து எழுதியது இது.

டுஸ்ஸல்டார்ஃப் ரயில் நிலையம். மாலை ஏழு மணி இருக்கும். ஜெர்மனியில் இருக்கும் பெரிய நகரங்களில் ஒன்று டுஸ்ஸல்டார்ஃப். சில நிமிடப்பயணங்களில் தென்மேற்கில் பெல்ஜியத்தையும் வடமேற்கில் நெதர்லாந்தையும் அடைந்துவிடலாம்.

அடுத்த ரயிலுக்கு இன்னும் இரண்டு மணி நேரம் இருந்தது. தோள்களை இறுக்கிக்கொண்டிருந்த மடிக்கணிணிப்பையை கட்டை விரல் இடுக்கினுள் நுழைத்ததும் சற்றே இலகுவானது. சட்டைப்பையில் வைத்திருந்த நாணயங்களை எடுத்துக்கொண்டு தானியங்கி புகைசுருட்டு இயந்திரத்தை நோக்கி நடந்தேன்.

நான்கு ஒரு யூரோ நாணயங்களை இயந்திரத்தின் உண்டியல் ஓட்டையில் விட்டு எட்டாம் எண்ணை அழுத்தியதும் புதுப்பொலிவுடன் மார்ல்பரோ லைட்ஸ் வந்து விழுந்தது. புகை அனுமதிக்கும் இடத்திற்கு நடந்து வந்து வெண்குழல் சுருட்டைப் பற்றவைத்தேன். சுருட்டின் முதல் இழுப்பு சுண்டியிழுக்கும். சொல்லப்போனால் முதல் ஒன்றிரண்டு இழுப்புக்கள் மட்டுமே சுகம் தரும்.

ரயில் நிலையத்தின் நுழைவாயில் கண்ணுக்கெட்டும் தூரம்தான். காவலர் வண்டி வந்து நிற்பது போல‌ தெரிந்தது. முன் இருக்கையில் இருந்து இரண்டு காவலர்கள் இறங்கி பின்கதவை திறந்து விட்டனர். உள்ளிருந்து தென்னிந்திய தோற்றம் கொண்ட ஒருவர் இறங்கினார். காவலாளிகள் விரல்களை நீட்டி அவரிடன் ஏதோ சொல்ல முயன்று கொண்டிருந்தனர். இந்தியருக்கு புரிந்த மாதிரி தெரியவில்லை. தலையை மட்டும் ஆட்டிக்கொண்டே இருந்தார். கைவிலங்கு அவிழ்க்கப்பட்டது. காவலாளிகள் வண்டியின் கதவில் சாய்ந்து நின்று கொண்டனர்.

இந்தியர் ரயில் நிலையத்திற்குள் நுழைந்தார். மக்கள் கூட்டமாய் நின்று அவரை பார்த்தார்கள். அவசரமாய் ஓடியவர்கள் கூட பத்து வினாடிகளாவது நின்றே சென்றனர். சுருட்டின் முனை சுட்டது. இரண்டு இழுப்பிற்குப்பின் மறந்து விட்டிருந்தேன்.

இந்தியர் கையில் மஞ்சள் பையுடன் பயணச்சீட்டு தரும் இடத்திற்குள் நுழைந்து வரிசையில் நின்றார். கண்கள் யாரையோ தேடிக்கொண்டிருந்தது. அவர் முறை வந்ததும் கையில் இருந்த பணத்தையும் பயணப்படிவத்தையும் நீட்டினார். உள்ளிருந்த பெண் இரண்டையும் திருப்பிக்கொடுத்து விட்டு ஏதோ சைகை காட்டினார். ஓரமாக வந்து நின்றவர் மீண்டும் யாரையோ தேடிக்கொண்டிருந்தார். அந்த யாரோவிற்கு முகம் கிடையாதென்பது அப்போதுதான் புரிந்தது. எவராவது உதவி செய்வார்களா என்றே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

பண உதவி தவிர வேறு ஏதாவதென்றால் முயற்சி செய்யலாம் என்றது மனம். அவரை நோக்கி நடந்தேன். என்னைக் கண்டதும் முகம் மலர்ந்தார்.

“நீங்கள் தமிழரே?”

மற்றுமொரு இலங்கைத் தமிழர். புலம் பெயர்ந்த மக்கள் பல நாடுகளில் பல நூறு வண்ணங்களில் வாழ்ந்து வருகின்றனர். பணக்காரர்களாய், ஏழைகளாய், ஏவல் அடிமைகளாய், நாதியற்றவர்களாய், இன்னும் எத்தனையோ முகங்கள் உண்டு. இவர் முகம் தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமானது.

“ஆமா, நீங்க?” என்றேன்

“நானும் தமிழ்தான். புதுக்கோட்டை பக்கத்தில உள்ளது எங்களட வீடு. நீங்க எந்த ஊர்?”

“திருப்பூர், கோயமுத்தூர் பக்கத்துல”

நீங்கள் சௌகரியம்தானே?”

“ம்ம்… உங்களுக்கு ஏதாவது ஹெல்ப் வேண்டுமா?”

“ஓமம். உதவி எதிர்பார்த்துத்தான் அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருக்கிறன் நான். பாரீஸுக்குப் போக வேணும். டிக்கட் வாங்கேக்க பணம் போதாதென்று அந்தம்மா சொல்லிட்டாங்க. காவல்காரர் எனக்கு இவ்வளவுதான் கொடுத்தார். எனக்கு ஜெர்மன் மொழி தெரியாது, எதுவும் விளங்க இல்ல”

“அவங்களுக்கு இங்லீஷ் தெரியும்னு நினைக்கிறேன்”

“எனக்கு ஆங்கிலமும் தெரியாது தம்பி. தமிழ் மட்டும் தான் தெரியும்”, புன்னகைத்தபடியே சொன்னார்.

தூக்கிவாரிப்போட்டது எனக்கு. தமிழ் மட்டும் தெரிந்து கொண்டு எப்படி இவர் ஐரோப்பா வந்தார்? ஆங்கிலம் தெரிந்தால் கூட தடுமாற வேண்டும் இங்கே.

அவர் கையில் முப்பது யூரோ இருந்தது. பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு பயணச்சீட்டின் சேவை முகப்பிற்கு சென்றேன். புதிதாய் ஒரு பயணப்படிவத்தை எடுத்து பயணர் விவரம் பூர்த்தி செய்ய அவர் பெயர், விலாசம் கேட்டேன்.

“பெயர் கார்த்திகேயன். முகவரி ஏதுமில்ல தம்பி”

“ஜெர்மன் முகவரியில்ல. ஐரோப்பாவில் எந்த முகவரியாயினும் பரவாயில்லை”

“எனக்கு இங்க ஆரையுமே தெரியாது தம்பி”

கைநடுங்க என் விலாசத்தையே எழுதினேன். சட்டைப்பையிலிருந்து இருபது யூரோ தாளை எடுத்து மொத்தம் ஐம்பது யூரோவை நீட்டினேன். உள்ளிருந்த பெண், பாரீஸுக்கு அடுத்த ரயில் காலை மூன்று மணிக்குத்தான் என்றார். நான் சந்தேகத்துடன் அவரைப் பார்க்க, “பரவாயில்லை தம்பி. இங்கேயே தங்கி காலை போய்க்கிறேன்” என்றார்.

பயணச்சீட்டை அவரிடம் கொடுத்துவிட்டு தண்டவாளத்தின் முகப்பில் இருந்த நாற்காலியில் வந்தமர்ந்தோம். பலமுறை நன்றி கூறினார். மஞ்சள் பையை விரித்து சில காகிதங்களை சரி பார்த்துக்கொண்டார். பையினுள் சில காகிதங்களும் ரொட்டித்துண்டும் மட்டுமே இருந்தது.

நான் அவரையே பார்த்தேன். ஐந்தரை அடிக்கும் குறைவான உயரம், இளிச்சவாயன் என்று மெய்நிகராய் எழுதப்பட்ட பார்வை. பருத்திப்பஞ்சில் நெய்திருந்த ஆடை. சிவப்பு நிறத்தில் ஊட்டி குளிரைக் கூட தாங்க இயலாத ஒரு மேலங்கி.

ஜெர்மனியின் குளிர்காலத்தில் தோல் ஆடை என்பது பிராணவாயுவிற்குச் சமம். கையுறை கழுத்துறை எல்லாம் அன்னம் தண்ணீர். இவரிடம் எதுவும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. எட்டு மணி வரைக்கும் எப்படியோ தாங்கிக் கொள்ளலாம், அதற்கு மேல் இயலாத காரியம். காது மூக்கு இரண்டையும் சிவக்கச்செய்துவிடும். ஷூ அணிந்த காலிற்குள் பெருவிரல் சுருங்கிக்கொள்ளும். அவரிடம் எடுத்துச் சொன்னேன். தங்குவதற்கு பணம் தருவதாய்ச் சொன்னேன். மறுத்து விட்டார். மீண்டும் ஏழெட்டு முறை நன்றி கூறினார்.

“ஏன் பாரீஸுக்கு போறீங்க” என்று ஆரம்பிக்க ஆள் கிடைத்த சந்தோசத்தில் அவர் கதையை சொன்னார். அந்த அதிர்ச்சியினின்றும் மீண்டு வர பல மணி நேரங்களானது. அகதிகள் எப்படியாயினும் வசிப்பதற்கும் வாழ்வதற்கும் எளிதில் அங்கீகாரம் வாங்கிவிடுகிறார்கள் என்பதே பலரின் எண்ணம். அன்றுவரை எனக்கும் அப்படித்தான். என் எண்ணத்தை சம்மட்டியால் அடித்தாற்போல் இருந்தது அவரது நிகழ்வுகள்.

இரண்டு வருடத்திற்கு முன் போரின் காரணமாய் மனைவி மற்றும் கைப்பெண்ணுடன் அகதியாய் தமிழ்நாட்டிற்குள் நுழைந்திருக்கிறார். வாழ வழி தேடி ஊர் ஊராய் அலைந்திருக்கிறார். கூலி வேலை செய்து மெல்ல ஒரு நிலைக்கு வரும் வேளையில் வெளிநாட்டிற்கு ஆட்களை அனுப்பும் தரகர் ஒருவரின் அறிமுகம் கிடைத்திருக்கிறது.

வெளிநாட்டில் வாழும் தமிழர்கள், குறிப்பாய் அகதிகள் வசதியுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதாகவும் தாமே அவ்வாறு நூற்றுக்கணக்கானோரை அனுப்பியிருப்பதாகவும் சொல்லியிருக்கிறார். அகதியாய் சென்று விட்டால் வசிப்பதற்கும் வேலை செய்வதற்கும் சிரமமேயில்லை. ஒரே வருடத்தில் பணப்பிரச்சனை பறந்துபோகும் என்றிருக்கிறார். சேமித்து வைத்திருந்த ஒரு லட்ச ருபாய் பணத்தையும் மொத்தமாய் அவரிடம் கொடுக்க, மறுநாளே தரகர் அவரை சரக்குக்கப்பலில் திருட்டுத்தனமாய் ஏற்றி விட்டார். அவ்வாறே பலர் சென்றதாகவும் ஐரோப்பாவிற்குள் சென்று விட்டால் யாரும் எதுவும் செய்ய முடியாதென்றும் நம்பிக்கை அளித்திருக்கிறார்.

நம்மவருக்கு விசா மட்டுமல்ல. பாஸ்போர்ட் கூட கிடையாது. கப்பலின் அடிவாரத்தின் சந்தொன்றில் யாருக்கும் தெரியாவண்ணம் நாள் முழுக்க இருந்திருக்கிறார். கப்பல் இந்தியப் பெருங்கடலில் வெகுதூரம் வந்தபின் வெளியே வந்திருக்கிறார். அவரைப்போலவே பத்து பதினைந்து தமிழ் முகங்கள் திருட்டுத்தனமாய் ஏறியிருந்தது அப்போதுதான் தெரிந்திருக்கிறது. ஒரு வெள்ளைக்காரத் துரை இவரையும் பிடித்து கூட்டத்தில் தள்ள ஒட்டு மொத்தமாய் எல்லோரும் கப்பலுக்குள்ளேயே சிறை பிடிக்கப்பட்டனர்.

ஏழு நாள் பயணத்திற்குப்பின் கப்பல் இங்கிலாந்தின் போர்ட்லன்ட் துறைமுகத்தை வந்தடைந்தது.

[தொடரும் …]

புதுக்கோட்டை டு பாரீஸ் – 2