Tag Archives: கடவுள்

Velliangiri Mountains – 3

The seventh mountain.

The most interesting thing with the seventh mountain is that there is no path. In other words, it’s not possible to make one. There still is a kind-of path, for which we must certainly appreciate the locals and whoever who made it.

It’s the toughest. It’s dangerous. It’s the peak. It’s the climax. Well, not exactly. We still need to climb all the way down which is a piece of cake considering that we climbed all the way up. Or, so we thought.

Have you ever had a dream of driving long but never reaching the destination?

Have you ever had a dream of touching something that’s close-by but never able to actually reach it?

The seventh hill of the Velliangiri mountains is a reality version. At least, psychologically.

Up! Up!! Up!!!

Up! Up!! Up!!!

Up! Up!! Up!!!

Up! Up!! Up!!!

It was like an irrational number, with no termination. We gasped every single step. Most people climbed with their butts and hands. Legs were just a burden to pull along.

It was 4:30 am. I heard the voice of people from the top. Alright, here it is. At last!

Up! Up!! Up!!!

It was 4:40 am. I heard the voice of people loudly from the top. Alright, here it is. At last!

Up! Up!! Up!!!

It was 4:50 am. I heard the voice of people very loudly from the top. Alright, here it is. At last!

Up! Up!! Up!!!

It was 5 am. I heard the voice of people very very loudly from the top. Alright, here it is. At last!

Up! Up!! Up!!!

It was 5:10 am. I heard the voice of my body shaking heavily. Alright, I’m going to faint. At last!

Wait! We did finally saw the top of the mountain.

“Namachivaaya.. Thiruchitrambalam..”

“Namachivaaya.. Thiruchitrambalam..”

“Namachivaaya.. Thiruchitrambalam..”

Almost every one said the mantras. It was enchanting and rhythmic, especially with the mixture of the sound of the mountains.

It was 5:15 am when we reached the top. We unfolded the backpacks and removed the shoes as quickly as possible. I massaged my legs and felt pity for them. Ananth and most of the other people climbed all the way in barefoot.

A lot of people were sleeping on the sides. A lot of people were sitting on rocks waiting for the Sun. Dinesh, Sakthivel and Ananth went to worship Gods. We had no water or food since the herbal tea. I opened the dinner bag with shivering hands and started eating with both the hands. As we halted, our bodies started to feel the actual weather of the place. The entire body transformed from warmth and sweaty to cool and numb. What an experience, I thought.

My body waited for the Sun for the warmth. It was around 6:10 am when the Sun came out and everybody worshiped saying mantras. I did too.

The view was stunning. It still stays fresh in mind. The crowd started climbing down worshiping Swayambu (Shiva) on the path. The pathway was small and people were rushing to get to see the God. A few refused to move as they felt they would get more goodness if they stayed longer. A few others refused to move as they were taking pictures and selfies and waited till they get a clear shot. The people who were in-charge forced them to come down and shouted, “Have some common sense.  This is a temple and there are a lot of people waiting behind you. Won’t you imagine how uncomfortable it would if everybody started to behave like you?”

Pongal was served as Prasadam. When I took it in my hand, I felt something pouring down in between the fingers. It was ALL ghee. I had just one handful of pongal and it was no less than 5000 calories. I was about to throw it when Ananth and the others jumped on me to stop. “Dei Jagadeesh, this is prasadam and you must eat it full”.

What a delicate situation! I looked at the pongal again.  Truly, it was disgusting. I tasted a little and it was really tasty as well but there’s no way I can eat it full. “Sorry folks”, I said and dropped it at the side of the mountains. My hand was oily for more than 2 hours even after trying to remove it with water, grass and rocks. If they serve this daily to the God, even He/She/It/Whatever will get bad cholesterol. Oops, no bad mouthing.

Did I say climbing down was a piece of cake? While climbing up is a pain for the heart and lungs, climbing down is a pain for every damn part of the body. After a while, knees start to shiver crying for rest. We couldn’t rest as well as it would start aching too much to walk at all. I mean, we all know for sure that we wouldn’t be able to walk normally for the next two days but we can walk at that time because we didn’t rest. Any resting would fasten up the process of not able to move legs without a lot of pain. So we were forced to walk.

After climbing down a couple of mountains, Ananth couldn’t walk at all. He said that his knee muscles got twisted and every step is becoming a big pain. I was doing okay. His steps were slowing down progressively. After the fourth mountain, he was barely walking.

“Dei, let’s make an exchange”, Ananth said.

“What exchange?”, I know he wants to share his burden with me!

“You give me your bamboo stick, I’ll give you my backpack”

“Dude, that’s not exchange! It’s cheating!!”, I hold my bamboo stick strongly.

He was way too slow and I was accompany him. I walked with him, very very slowly. I let him go in front and realized something very strange. Ananth was competing someone. Yes, with his broken knee muscle and whole-body-aching situation, he was competing. Only that turned out to an ant.

Ant vs. Ananth!

It was a close competition but I couldn’t watch it for more than ten minutes. When I realized that Ananth is losing, I accepted for the exchange.

So, me with no bamboo stick and two backpacks. And Ananth with two bamboo sticks and no baggage. It was with bamboo sticks he was walking. The legs were just pulled along. In places where we had to crawl, he had a lot of pain.

It was a  pity situation but I must say that it was funny too. I mean, how else are we going to climb down all the way if everything is so serious. There is no way down but to walk. While it took around five hours for climbing up, it took us nine hours to climb down. The first mountain was the toughest, and took three and a half hours for Ananth. We reached the foothills finally at 3 pm.

It’s a different experience. It’s challenging, memorable and lovable. I have more to go but just not sure of four Ws out of the five Ws (who, what, where, when and why). I’m clear on the “why” part – because I want to. Age and time are the teachers. Let knowable unknown things unfold one by one.

IMG-20160517-WA0005

I shall wait.

Velliangiri Mountains – 1
Velliangiri Mountains – 2

Advertisements

Velliangiri Mountains – 2

We were four people – Myself, Ananth (a friend of mine), Dinesh and Sakthivel (friends of Ananth).

The initial plan was to pickup a couple of my colleagues (Mani & Rajesh) and reach the foothills of the Velliangiri mountains by 9 pm. It would take 5-7 hours to reach the top of the seventh mountain and we wanted to be there at sunrise, for the view and morning prayers. If we start to climb down around 6:30 am, we can reach down within 11 am max. It was said that climbing up/down in the day time would be almost impossible because of the hot sun, in the month of May. Not only that, the entire journey depends on one’s physical and mental strength, weather and the grace of animals.

I know Ananth since college days. He was my class-mate and room-mate. He is, by far, the most funniest guy I’ve ever met.

It was raining heavily when we are in Avinashi, 60 kilometers before the Vellirangiri mountains.

“Dei Jagadeesh, We can’t climb if it continues to rain like this. What shall we do?”, Ananth was worried.

“I don’t know! Any ways, I’m driving to Decathlon to buy torchlight”, Decathlon is one of the best in how a store should be organized and run.

“Are you stupid? I’m saying that we won’t even be allowed inside and you are talking about shopping. Moreover, you’ve written that I’m the funniest guy. I will seriously kick your butt if you talk about Decathlon again”, Ananth was annoyed and that is exactly what I wanted as a friend.

We drove past the highway and reached Neelambur. Ananth was enthusiastically telling us about his cycling adventures and records. That he cycles everyday morning; at least an hour in week-days; four hours in the week-ends; never stops in between; often pedals to office; those who wouldn’t cycle are intolerable; those who has no cycle are untouchables.

In short, though he knows none, he thinks he’s the best bicycler in the world. Naturally, it provoked me to drive right into Decathlon parking lot where he didn’t wanted to be. I looked at Ananth anxiously and said, “Let’s go in.”

He was so annoyed now that he couldn’t control his laugh. “Dei, why are doing this? It’s still raining heavily and we can’t even get out of the car.”

This is my chance. “OK. Here’s the deal. You stop your bicycle diaries and we shall drive further. Is that fine?”

He laughed loudly, “Ha..Ha..Ha.. I know you would be jealous but it’s okay.. I’ll stop”.

We drove back to the road and stopped near Porur to pickup Rajesh, a colleague of mine. It was just drizzling now but the rain would’ve already made enough damages for trekking. On the other side of the street, we saw a couple of walkers with bamboo sticks. They are for sure from the Velliangiri mountains. It is believed that bamboo sticks are used while trekking Velliangiri mountains as a spiritual companion (yogi) assisting safety and protecting from the dangers around. I bought the safety part.

Dinesh & Sakthivel went to talk to them while I and Ananth went to buy energy drinks and fruits. Dinesh looked dull when he returned back. “It looks like the mountain route is blocked due to rain. Those people returned back without climbing.”

I was standing on the drizzling rain holding a dinner pack, six packs of energy drink, four bananas and five apples.

We decided to drive and give a try. It was already 11 pm when we reached the foothills and the neighborhood was very dark and silent. Sakthivel ran to the temple and came back with a huge smiling face, “Guys, the route is open just now. We are all set to go!”

I wore a reflective t-shirt which would be visible even if I’m miles away, grey color shorts and a backpack. They were ultra thin and pretty light weight. Just perfect for a long workout day. I was proud that I got the right clothing and accessories. It awkwardly reminded PRIDE from the Se7en movie.

We all took as minimal as we could – chappathi for dinner, a couple of energy drinks, mobile phone, torchlight, cap and a towel. I also had pain relief creams, tablets and a spare torchlight – just in case. We walked to the temple at the foothills which is like the entrance of the mountains. Bamboo sticks were sold for twenty rupees and we bought one each except Dinesh. He said that if we buy the stick, then we have to keep it at home forever. Abandoning it is like abandoning spirituality. I was so tempted to comment but remembered the words of my mom – don’t scold God or spirituality.

Everybody has a threshold of tolerance, beyond which one would either burst or leave. I am clearly the odd man out in this trip. Perhaps in the entire mountains. It doesn’t make me different or proud, it just makes me realize how important and difficult it is to respect others beliefs while not allowing them to intrude or humiliate mine. Especially in places like this.

I like the story of Shiva. I like the story of Vulcan. I even get inspired by their personalities. I admire all the avatars of Vishnu and truly want my sons to learn Vedas and mantras. But do I believe those Gods? I don’t know. Do I worship them? Clearly no. I even believe that good thoughts and vibrations would bring love and kindness. But I don’t believe in worshiping or following rituals. In fact, I hate them, personally. The closest ideology that I can relate myself is the teachings of Ramalinga Swamigal / Vallalar. If I have to say one thing I’m happy about myself, it is me being a vegetarian on my own consciousness. My family is non-vegetarian and I myself even feed non-vegetarian food to my kids. I don’t think we can change anyone forcibly or arguably. We have to be the icon for anyone to see, know, realize and adapt. And it is perfectly fine if anyone chose to ignore any other’s philosophies and ideologies, as long as all the paths lead to love and peace.

Ananth was in bare foot and wanted it that way. Myself and the others were on shoes. It was 11:30 pm when all the six of us were at the first step of the first mountain.

It was pretty dark all over and I used the torch-light to see how the steps are. Obviously, they were pretty steep, hard and uneven. The thought of climbing 7 mountains in this surface scared me. I tried to remember the “as much as possible” philosophy, as much as possible.

Up. Up. Up…

Up. Up. Up…

A lot of people of climbing up – different sizes, different languages and different speed.

Dinesh & Sakthivel were over-enthusiastic and ran faster. “Let’s go slow and steady guys, safety first”, I insisted them.

“Boss, be confident and keep faith in God. This is nothing and we can easily do it.”, I didn’t know how to react to this statement. I started to gasp already.

Myself and Ananth halted once in fifteen minutes, and rested for five minutes. There was no sign of Rajesh & Mani. We called them whenever we rested. They asked us to keep going but Rajesh was not sure if he can make it. Mani accompanied him.

Up. Up. Up …

Up. Up. Up …

Walking/Jogging and Climbing are different flavors. I am a slow Jogger and once took a TMT (Tread Mill Test) during a full-body checkup where I couldn’t keep walking when the inclination was getting increased. I gave up after fifteen minutes when my head started to spin. Even after stopping, I gasped for more than fifteen minutes and felt restless all the time. I must say that incident made me Jog regularly thereafter.

I looked at the time. It was 12:30 am and legs started to pain a little. Well, not as bad as I took TMT.

“Did we finish the first mountain?”, Ananth asked for fifth time.

“Nope, we might have completed half the way”, I heard that the first mountain is as big as Palani temple. The last mountain is the toughest with just rocks and we have to crawl all the way to the top.

“Dei.. Would you be able to make it to all seven mountains?”, Ananth was sure to climb however difficult it’s going to be and he wished me to company him.

“I really don’t know! I’ll tell when it gets too tough for me.”

We were all sweating and even the thinnest dress I had was becoming a burden to the body. I removed the shirt and became half nude. Ananth took off his shirt as well. He had a bigger backpack carrying shoes, bed linen, towel and what not. I’m sure he would have carried rocks too if an astrologer suggested to.

I felt pity for him. And for myself too! I asked myself for seventh time if we have reached the end of first mountain.

Up. Up. Up …

Up. Up. Up …

We took a little amount of water and fruits all the way. It was windy and cold but our body was too hot and sweating. We took a sharp right turn where we saw a lot of local shops and we rushed there for one particular reason – Is it the end of the first mountain?

Yes sir, a shop guy said. Good! Great!! It was 1 am. We were hungry.

We sat on a rock, had a sip of energy drink and biscuits. I was doing okay. It is only there I believed myself that I can do all seven mountains. “Ananth, it’s feeling awesome. Let’s reach the top before sunrise. What do you say?” He nodded happily.

There is a Vinayakar temple and a mountain spring to re-fill water. It was just me, Ananth, Sakthivel and Dinesh. Rajesh and Mani had returned back after the first mountain. I heard Rajesh took an oath of losing weight and getting fit to revisit the mountains again.

We started climbing the second mountain. Now most of the people were half naked and telling mantras all along the way. “Arogara.. Arogara.. Arogaraaaaa”, Dinesh shouted as if lord Shiva is calling for help. Ananth recited it back too, “Arooogaraaaa”. After a few arogaraas, Dinesh started saying “Govindaa.. Govinda…” and Ananth was reciting it too.

“Dude, Govinda is for Vishnu, the protector God and we are traveling to see Shiva, the creator God!”, I said.

“It’s okay Jag, it’s all the same and we don’t mind”, Dinesh said. That’s it. This is all the knowledge for peace and love.

Up. Up. Up …

Up. Up. Up …

The path was of different types but all types were unusual. We have to either climb or crawl or peek or even roll. Nature helped a lot – moon light, birds, views, trees, rocks and animals. Determination helped a lot. I’m sure devotion should have helped a lot of people too. Love of God. Love of Nature. We stopped every now and then trying to figure out which mountain we were. At one point, we stopped figuring it and just walked along. The more we went up, the more chill it was. Though, the more we went up, the more the body heat was. Equation solved.

The crowd was getting less as we climbed up but we found shops in almost every mountains. It’s locals. It’s their mountains. We are like their guests. They were climbing up and down easily with heavy loads on their back. It is as if they communicate with the mountains. Perhaps they do.

We started realizing the chillness when we stopped for long. We must keep walking, at least slowly. We did. The sound and view of nature was more and more admiring. Evolution may just be a curse.

It was 3:30 am when we reached the end of the sixth mountain.There was one local shop serving hot herbal tea. It’s pretty famous and almost everyone was having it. We did too. It was damn good, especially when you walk the whole night, hungrily. We realized that we did not had the dinner that we brought along. We had time and decided to take it on the top of the seventh mountain.

The seventh mountain.

IMG_20160515_055816

Velliangiri Mountains – 1
Velliangiri Mountains – 2
Velliangiri Mountains – 3

கம்யூனிஸமும் கந்தசஷ்டி கவசமும்

பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் எங்கள் வீதியில் எருமைச்சாணியும் ஆட்டுப்புழுக்கையும் சூழ்ந்த விநாயகர் கோவில் இருந்தது. அதை ஒட்டி கம்யூனிஸ்ட் அலுவலகம் ஒன்றும் இருந்தது. இரண்டிற்கும் சென்றிருக்கிறேன்.

கம்யூனிஸ்ட் அலுவலகத்தில் இரண்டு அறைகள் உண்டு. ஒன்று சிறியது. கார்ல் மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸ், மாவோ படங்கள் இருக்கும். மற்றொன்று சற்றே பெரியது. எப்படியும் முப்பது பேருக்கு மேல் அமர அலுவலகத்தில் இடமிருக்காது.

அப்போது எனக்கு தெரிந்து, கம்யூனிஸ்டுகள் என்பவர்கள், மே மாதம் முதல் தேதி “இன்குலாப் ஜிந்தாபாத்” என்று கோஷமிட்டுக்கொண்டு எல்லா கொடிக்கம்பங்களுக்கும் சென்று கொடியேற்றுவார்கள். குழந்தைகளுக்கான சைக்கிள் ரேஸ், ஓட்டப்பந்தயம், பாட்டுப்போட்டி, நடனப்போட்டி, பேச்சுப்போட்டி, சாக்குப்போட்டி, சட்டி உடைத்தல் என பலவித விளையாட்டு போட்டிகள் நடத்தி பரிசளிப்பார்கள்.

அவர்கள் செய்த மற்ற காரியங்கள் அப்போது என்னை அவ்வளவாக கவரவில்லை. திருப்பூரில் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு என்றுமே குறைவில்லை. நிறைவும் இல்லை.

கோவில் திறந்தவெளியில் அமைந்திருந்தது. பின்புறத்தில் காடு. ஆடு, மாடு எல்லாம் காட்டில் மேய்ந்து பசியாறிவிட்டு கோவிலுக்கு வந்த ரெஸ்ட் எடுக்கும்.

ஒருமுறை வயதில் மூத்த ஒரு நண்பன் பீர் பாட்டில் எடுத்து வர அவன் தந்தை எதிரே வந்துவிட்டார். பயந்துபோய் கோவிலுக்குள் ஓடி பிள்ளையார் சிலைக்கு அருகில் பாட்டிலை வைத்துவிட்டான். நண்பனின் தந்தை அருகில் வர, நல்ல பிள்ளைகள் போல் சாமி கும்பிட்டுக் கொண்டிருந்தோம். எத்தனை பக்தி இருந்தாலும் கர்பகிரகத்திற்குள் செல்லக்கூடாது என அறிவுரை கூறி வெளியே வரச்சொன்னார். நாங்கள் வெளியே வந்துவிட பிள்ளையார் சரக்குடன் அரை நாள் இருந்தார். துந்திக்கைக்கு எட்டியது தொந்திக்கு எட்டவில்லையே என்றெண்ணியிருப்பார். பேச்சிலர் என்பதால் குடும்பத்தில் குழப்பம் ஏற்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை.

ஊரில் திடீரென வரிசையாக சில துர்மரணங்கள் நிகழ, பெரிய மனிதர்கள் (அதாவது “பணம் படைத்தவர்கள்”) ஒன்று கூடினர். கோவில் சரியாகப் பராமிக்கப்படாததே காரணம் என்று முடிவெடுத்தனர். வசூல் என்றிறங்கி சுமார் பதினைந்து லட்சம் தேர்த்தினர். அப்போதைய பதினைந்து லட்சம் என்பது மிகப்பெரிய தொகை. இரண்டு வருடத்தில் புதுப்பொலிவுடன் கோவில் உருவானது.

சோழனும் பாண்டியனும் வானுயர கோவில் கட்டி அதில் விளம்பரம் செய்யாமல் விட்டதற்கு அவர்கள் அறிவுக்குறைவே காரணம். அதை மனதில் கொண்டு, கோவிலுக்கு நிதியுதவி செய்த எல்லா நல்ல உள்ளங்களின் பெயர்களும் கல்வெட்டாய் பொறிக்கப்பட்டு உள்ளேயே வைக்கப்பட்டது. ட்யூப்லைட் முதல் கோபுரகலசம் வரை உபயம்: செல்லமுத்து கவுண்டர் என்று எழுதப்பட்டது.

***

சமீபத்தில், நண்பன் சம்பத்தின் அழைப்பை ஏற்று கம்யூஸ்ட் அலுவலகத்திற்குச் சென்றிருந்தேன். கிட்டத்தட்ட பத்தாண்டுகளுக்குப்பின் அங்கே செல்கிறேன். அதே சின்ன அறை, சற்றே பெரிய சின்ன அறை. அதே கார்ல் மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸ், மாவோ படங்கள். உண்மையில் நம்நாட்டில் எத்தனை கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு ஏங்கல்ஸை பற்றி தெரியும்? கலையறிவு கொண்ட தமிழ் தலைவன் கிடைக்காதவரை கம்யூனிஸம் வளர வாய்ப்பில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

தவிர, எல்லாவற்றையும் மிக சீரியஸாகவே அணுகுகிறார்கள் என்றும் தோன்றுகிறது. கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு நகைச்சுவை உணர்வு குறைவு. அவர்களின் நகைச்சுவை, முதலாளிகளை முதலைகள் என்று சித்தரிப்பதாகவும் அரசியல் எதிரிகளை பற்றியதாகவும் மட்டுமே இருக்கிறது. வேறு ஏதாவது ஜோக் அடித்தால் நாட்டில் இத்தனை பிரச்சனை இருக்கிறது, உனக்கென்ன சிரிப்பு வேண்டிக்கிடக்கிறது என்பது போன்ற பிரம்மையை நமக்கு ஏற்படுத்துகிறார்கள்.

சம்பத் தீவிர கம்யூனிஸ்ட். தீவிரம் என்று எதைச்சொல்லலாம்? ஒரு விஷயம் கட்சிக்கு ஒத்துப்போகிறது என்றால் அது தன் மனதிற்கும் ஒத்துப்போகவேண்டும். அப்படி ஒத்துப்போகிறவர்களையே தீவிரமானவர்கள் என்று சொல்லலாம். இந்த தீவிரம் கலை, அரசியல், சித்தாந்தம் என எல்லா துறைகளுக்கும் எல்லா மக்களுக்கும் பொருந்தும். இந்த விஷயத்தில் என்னை கமல்ஹாசனின் தீவிர ரசிகன் என்று சொல்லலாம். சினிமா, தனிமனித வாழ்க்கை என இரண்டிலும்.

சம்பத் என் மனம் கவர் நண்பன். கம்யூனிச சித்தாந்தங்களை நேர்வழியில் உள்வாங்கியவன். தொண்டுள்ளம் கொண்டவன். பிற்காலத்தில் மிகச்சிறந்த போராளியாய் உருவெடுப்பான் என்று என் மனம் ஆழமாக நம்புகிறது. சமூகம் தன் வரைமுறையை மீறி சீண்டாதிருக்க வேண்டும்.

சற்றே பெரிய அறையில் இருந்த கும்பலாக சத்தம் வர உள்ளே சென்றேன். சம்பத் இரு சகாக்களுடன் குழந்தைகளுக்கு வகுப்பு எடுத்துக்கொண்டிருந்தான். சில வாரங்களாய் தினமும் குழந்தைகளுக்கு ட்யூஷன் எடுப்பதாய் ஏற்கனவே சொல்லியிருந்தான். ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்து கவனித்தேன்.

ஆறிலிருந்து பதினைந்து வயதான குழந்தைகள். ஏழைக்குழந்தைகள். தமிழ்வழிக் கல்வி பயில்பவர்கள். மேல்தட்டு மக்களால் நிராகரிக்கப்பட்டவர்கள். நம்மால் செய்ய முடியாததை நம் ஆத்மநண்பர்கள் செய்யும்போது அளவிட முடியாத மகிழ்ச்சி உண்டாகிறது. நாமே செய்து விட்டது போன்ற உணர்வு மேலோங்குகிறது.

இத்தனையையும் மீறி ஒரு விஷயம் எங்களை எரிச்சலூட்டிக் கொண்டிருந்தது. அருகாமையில் இருக்கும் கோவிலில் இருந்து வரும் சத்தம். இரண்டு மணி நேரமாய் வீதியை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தது அந்த சத்தம். ஒரு நாள் இரு நாள் அல்ல, தினமும் நடக்கும் கூத்து இது. மைக் வைத்து ஊருக்கே பாட்டு போட கோவில் என்ன ஆர்கெஸ்ட்ரா கம்பனியா? வருபவர்களுக்கு புன்னியஸ்தலமாய் இருக்கட்டும், அன்னியர்களுக்கு இடைஞ்சலாய் இருப்பதை அறிய மாட்டார்களா? எங்களுக்கு பிடித்திருக்கிறது என்பதற்காக பெரியார் பிரசங்கத்தையும் A.R.ரஹ்மான் பாடல்களையும் தினமும் நான்கு மணி நேரம் மைக் வைத்து ஊரெல்லாம் ஒலிக்கவிட்டால் நன்றாயிருக்குமா?

யோசித்துப்பாருங்கள், புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருக்கையில்ரஹண பவச ரரரர ரரர ரிஹண பவச ரிரிரிரி ரிரிரி விணபவ சரஹண வீரா நமோநம …” என்று அருகில் மைக்கில் முழங்கிக்கொண்டிருந்தால் குழந்தைகள் எப்படி படிக்கமுடியும்?

சிறிது நேரம் கழித்து வெளியே வந்து கோவிலை எட்டிப்பார்த்தேன். பக்திப்பாடல்கள் நிறைவடைந்து பஜனையை மைக்கில் ஒலிக்கவிட்டிருந்தார்கள்.

தனம்தரும் கல்விதரும்
ஒருநாளும் தளர்வறியா மனம்தரும்
தெய்வ வடிவும் தரும்
நெஞ்சில் வஞ்சமில்லா இனம்தரும்
நல்லன எல்லாம்தரும்
அன்பர் என்பவர்க்கே கனம்தரும்
பூங்குழலாள் அபிராமி கடைக்கண்களே


அபிராமி கடைக்கண் வைத்து மைக்கை அணைத்தால்தான் இப்போதைக்கு இதெல்லாம் தரமுடியும்.

*****

ஓம் நமோ நாராயணாய

பெரும்பாலும் கோவிலுக்கு செல்வதை தவிர்ப்பவன் நான். தவிர்க்க முடியாத காரணங்களால் ஈரோட்டின் அருகில் உள்ள பெருமாள் கோவில் ஒன்றுக்கு குடும்பத்துடன் செல்ல நேர்ந்தது. முன்பெல்லாம் எந்த கோவிலுக்கு சென்றாலும் கோபமும் கிண்டலும் பொத்துக்கொண்டு வரும். இப்போதெல்லாம் கோபம் வருவதில்லை. கோபத்துடன் கூடிய கிண்டலை எவரும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. அந்தக் கோபம் சரியானதாகவே இருந்தாலும் கூட.

திருப்பூரில் இருந்து ஒரு மணி நேரத்தில் கோவிலை வந்தடைந்தோம். காரை மரத்தடியில் நிறுத்தி காலணிகளை உள்ளே கழட்டி விட்டு கோவில் வாசலை நோக்கி சென்றோம். வாசலை சுற்றியும் வெளிப்புற சுவர்களின் ஓரத்திலும் எட்டி பார்த்தபடியே நடந்தேன். ஏழாம் உலகத்து உருப்படிகள் தென்படுகிறார்களா என்கிற ஆர்வம். அப்படி எவரும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. எனினும் வயதான மூதாட்டி ஒருவரும் கிழவர்கள் இருவரும் பிச்சைப் பாத்திரத்துடன் அமர்ந்திருந்தனர்.

கோவிலுக்குள் சென்று வலம் வர ஆரம்பித்தோம். திரும்பி என் அக்காவை பார்த்தேன். முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தாள். ஏதோ மந்திரம். “உன் அக்கா எந்த கோவிலுக்கு சென்றாலும் அந்தந்த முறைப்படி வழிபடுவாள்”, மாமா பெருமையுடன் என்னிடம் சொன்னார். புன்னகைத்தேன். முறை என்றாலே முறைப்பவன் நான்.

நூற்றாண்டு கால பழமை வாய்ந்த கோவில் என்று நினைக்கிறேன். மிகப் பெரிய பரப்பளவில் கட்டப்பட்டிருந்தது. கூட்டம் இல்லை. சொல்லப்போனால் எங்களைத் தவிர வேறு மனித நடமாட்டமே இல்லை. இப்போது புரிகிறது. உருப்படிகள் இங்கே எடுபடாது.

சுற்றி முடித்து கோவிலின் உள் வாசலுக்குள் சென்றோம். கரிய இருட்டு. எல்லோரும் ஆர்வமுடன் பெருமாளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தனர். நான் உண்மையிலேயே பயந்து போயிருந்தேன். பெருமாளுக்கு ஒரு பெட்ரோமேக்ஸ் விளக்கு கூட கிடையாதா? லேசாக இருமி உள்ளிருந்த‌ மௌனத்தைக் கலைத்தேன். கர்பக்கிரகத்துக்குள் யாராவது இருந்தால் வெளியே வரவும் என்று அதற்கு அர்த்தம். இருமல் பலனளிக்கவில்லை. சற்று நேரத்தில் இருட்டு மெல்ல விலகி பெருமாள் தென்பட்டார். நாங்கள் கும்பிட ஆரம்பித்த போது கைபேசியை இடுப்புத் துணிக்குள் சொருகியவாறே பெருமாள் சேவகர் வாசலினுள் வந்தார். நேர் வகிடு எடுத்து தலை முடி சீவி நாமம் இட்டிருந்தார். நாமம் பட்டை எல்லாம் நாம் வகுத்துக் கொண்ட‌ நம்பர் ப்ளேட் அடையாளங்கள் என்று கமல்ஹாசன் சொன்னது நினைவிற்கு வந்தது.

நூற்கயிற்றை உருவியபடி சேவகர் நேரே கர்பக்கிரகத்துக்குள் சென்றார். அர்ச்சனைப் பெயர்கள் ஒவ்வொன்றாக என் அக்கா சொல்ல சேவகர் முணுமுணுக்க ஆரம்பித்தார். அவர் சொன்னது எங்களுக்கு மட்டுமல்ல, அருகில் இருந்த பெருமாளுக்கே கேட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை. முப்பது வினாடிகளில் ஐந்து பூக்கள் அடங்கிய‌ தட்டுடன் வெளியே வந்தார். வழியில் அவரது கைபேசி தகவல் வந்த சத்தத்தை எழுப்பியது. இடது கையால் கைபேசியை எடுத்தபடியே வலது கையால் தட்டை எங்கள் முன் நீட்டினார். மந்திரம் சொல்லிக் கொண்டே எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்பும் ஆட்களையும் பார்த்திருக்கிறேன். சிலர் கைப்பைகளில் பூஜை சாமான்க‌ளுடன் பான்பராக்கும் இருக்கும். அவர்களின் ரிங் டோன், ஹலோ ட்யூன் எல்லாம் எதுவாக இருக்கும் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

மாமா தான் முதல் பூவை எடுத்தார். பின்னர் தன் சட்டைப் பையில் இருந்து இரண்டு நூறு ருபாய் தாள்களை எடுத்து போட சேவகர் முகம் அதிர்ச்சியில் மலர்ந்தது. தொழிலாளிகளைத் தவர அத்தனை பேருக்கும் அள்ளிக் கொடுக்கும் வழக்கம் பெரும்பாலான திருப்பூர் முதலாளிகளுக்கு உண்டு. எல்லோரும் பூவை எடுத்துக்கொண்டதும் வெடுவெடுவென மீண்டும் உள்ளே சென்று பெருமாள் காதருகே பலம் கொண்ட மட்டும் சத்தமாக மந்திரம் சொல்லலானார். இம்முறை தேங்காய், பழம், துளசி, இன்னும் சில சமாச்சாரங்கள் அடங்கிய தட்டுடன் வெளியே வந்தார். நான் துளசியை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ள அக்கா தேங்காய் பழங்களை வாங்கிக் கொண்டு மேலும் ஒரு நூறு ருபாய் தாளை தட்டில் வைத்தாள்.

உள் வாசலை விட்டு வெளியே வந்து ஒரு தூணின் கீழ் அமர்ந்தோம். வீட்டை விட்டு எங்கே வெளியே சென்றாலும் கூட்டாஞ்சோறு எடுத்துக் கொண்டு போய் சாப்பிட வேண்டும் என்பது என் மாமாவின் வழக்கம். கோவிலில் கூட்டம் இல்லாததால் அங்கேயே சாப்பிட ஆரம்பித்தோம். பயணத்திற்கு இடையே தேங்காய் சாதம், புளி சாதம், தயிர் சாப்பிடுவதில் ஒரு அலாதி இன்பம் தான். சாப்பிட்ட பின் அருகில் இருந்த நீர்க் குழாயில் கைகளை கழுவி விட்டு மீண்டும் அதே இடத்தில் வந்தமர்ந்தேன்.

பக்கத்தில் கிணறு ஒன்று இருந்தது. ஆர்வத்துடன் சென்று உள்ளே எட்டிப் பார்த்தேன். பத்து அடி தொலைவிலேயே தண்ணீர் இருந்தது. நிறைய மீன்கள் நீரின் மேற்பரப்பிலேயே தென்பட்டன. வாயைத் திறந்து மூடி சுவாசித்துக் கொண்டிருந்தன. அவற்றின் மேல் உதடு மட்டும் அவ்வப்போது தண்ணீருக்கு மேல் வந்து போனது. ஏராளமான மீன்கள் அவ்வண்ணமே செய்தமையால் அவை உருவாக்கிய நீர்க்குமிழிகளின் சத்தம் நன்றாக கேட்டது. அக்கா, மாமா, மகேஷ் என்று எல்லோரும் கிணறை எட்டிப் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தோம்.

பெருமாள் சேவகர் மீன் உணவை எடுத்து வந்து கிணற்றினுள் தெளித்தார். மீன்கள் ஆரவாரித்தும் குப்பி போன்ற இதழ்களை திறந்தபடியும் உணவுப் பருக்கைகளை சாப்பிட்டன. சற்று நேரத்தில் எல்லா மீன்களும் பசி அடங்கி இயல்பு நிலைக்கு திரும்பின.

“நிறைய மீன் இருக்குதுங்க…”, அறிவாளித்தனமாய் சேவகரிடம் பேச்சைத் துவங்கினேன். மகேஷ், “பார்க்க ரொம்ப அழகா இருக்கு” என்றார்.

மீன் உணவை ஓரமாக வைத்துவிட்டு சேவகர் எங்களை நோக்கி பாட ஆரம்பித்தார்.

தேனார் பூஞ்சோலைத் திருவேங்கடச் சுனையில்
மீனாய் பிறக்கும் விதியுடையவன் ஆவேனோ

“திருவேங்கடக் குளத்தில் மீனாய் பிறக்கும் பாக்கியம் எனக்கு கிடைக்காதா என்று குலசேகர ஆழ்வார் பாடுகிறார்”, சேவகர் சொன்னதும் ஆர்வத்துடன் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“இவ்ளோ பெரிய கோவில்ல நீங்க மட்டும் தான் இருக்கீங்களா”, மாமா நடைமுறை பேச்சிற்குத் தாவினார்.

“ஆமாங்க. வெறுத்துப் போகுது”. அந்த பதிலை நானும் மகேஷும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

“நீங்க திருப்பூரா?” சேவகர் என்னைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

“ம்” என்றேன்.

“இப்ப தொழில் ஒன்னும் சரி இல்லைங்களே. உங்களுக்கு எப்படிப் போகுது?”

நான் மாமாவைப் பார்க்க, அவர் “மந்தமாத்தான் இருக்கு. இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல சரி ஆய்டும்னு நினைக்கிறோம்” என்றார்.

“அதெல்லாம் இப்போதைக்கு ஆகாதுங்க. ஆறு மாசத்துக்கு முன்னாடி எங்க சித்தப்பா பையன் பொட்டி நிறைய பணத்தோட வந்து திருப்பூர்ல பனியன் கம்பனி வைக்கப் போறேன்னான். வேணாம்னு சொன்னேன். கேக்கல. கொஞ்ச நாள் முன்னாடி எல்லாம் நட்டமாகிட்டுது, என்ன பண்றதுன்னான்னு மறுபடியும் வந்து நின்னான்.”

…..

“எக்ஸ்போர்ட்ஸ் பண்ணாதடா, லோக்கல் மட்டும் செய்னு சொல்லி அனுப்பினேன். இப்போ பரவால்ல.”

“நாராயணா …”, மனதிற்குள் சொல்லிக் கொண்டேன்.

மகேஷ், “வெறுத்துப் போகுதுன்னு ஏன் சொன்னீங்க” என்றார்.

சேவகர் மகேஷிடம் திரும்பி “எல்லாம் தனிமை தான் தம்பி. ஆள கொல்லுதுங்க.”

மகேஷுக்கு அந்த பதில் பிடிக்கவில்லை என்று நினைக்கிறேன். “கடவுளுக்கு சேவை செய்றவர் நீங்க, இப்படி பேசலாமா?”

“தம்பி… உங்களுக்கு தெரியாது. இந்த அத்துவான காட்டுக்குள்ள எந்த ஆளும் வரமாட்டேன்னுட்டான். என்னோட போறாத காலம். இங்க வந்து மாட்டிக்கிட்டேன்.  கருணாநிதி ஜெயலலிதா இவங்களை எல்லாம் நாம ஈசியா பேசிடறோம். ஆனா அவங்கவங்க நிலையில் இருந்தாத்தான் அந்த கஷ்டம் புரியும்”.

அந்த பதிலைக் கேட்டு என்னால் பொறுமையாக இருக்க முடியவில்லை. ஏதாவது பேசினால் இன்னும் ஏடாகூடமாக உளறுவார் என்றெண்ணி அமைதியாக இருந்தேன். மகேஷால் முடியவில்லை. “இது சரியான பதில் இல்லீங்களே. கடவுளுக்கு சேவைங்கிறது எவ்ளோ புனிதமான விஷயம். நேரா சொர்கத்துக்கு போறதுன்னா சும்மாங்களா?”

சேவகர் டென்ஷனாகிவிட்டார். “சொர்க்கம் என்ன தம்பி சொர்க்கம். பன்னெண்டு ருபாய்க்கு சல்ஃபேட் வாங்கி சாப்பிட்டா நேரா சொர்க்கம்தான்.”

பதிலைக் கேட்டு எல்லோரும் வாய் விட்டு சிரித்து விட்டோம். பெருமாளுக்கு இடப்பக்கம் நானும் மகேஷும் வலப்பக்கம் சேவகரும் நின்று கொண்டிருந்தோம். நான் பெருமாளை எட்டிப் பார்த்து அவருக்கு பொறுமை அதிகம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். நாத்திகர்கள் கூட ஊருக்கு பொதுவான இடம் என்றும் ஆத்திகர்களின் நம்பிக்கைக்கு வழிபாட்டுத்தலம் என்றும் கோவிலில் அமைதி காப்பர். சல்ஃபேட் குடித்து சொர்கத்துக்கு போக நினைக்கும் சேவகரை என்னவென்று சொல்லுவது.

அமைதியாக வெளியே வந்து பிச்சைக்காரர்களை பார்த்தேன். அவர்களில் ஒருவர் மட்டும் தெருவை வெறுமையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சேவகர் பெருமாளைப் பார்ப்பது போல இருந்தது.