Category Archives: நகைச்சுவை

டெரர் கனவு

அதிகாலை சுமார் 3:30 மணி இருக்கும். ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருக்கிறேன். கனவு. பயங்கரமான கனவு.

நான் இறந்து விடுகிறேன்.

என் பிணத்தை தூக்கிக்கொண்டு மயானத்திற்குச் செல்கிறார்கள். கனவிலும் அது அதிகாலை நேரம். ஊரே ஆளரவமின்றி இருக்கிறது. வெகுதூரத்திற்குப் பின்னால் நான் மட்டும் அழுதபடி பதற்றமாய் ஓடி வருகிறேன்.

முகம் வியர்த்து கண்களில் பயமும் நெஞ்சத்தில் நடுக்கமும் குடிகொண்டிருக்கிறது. எங்கள் வீட்டு வீதியின் கடைசிக்கு வருகிறேன்.

“யாருப்பா அது இந்நேரத்துல?” என்றொரு குரல் கேட்கிறது. உற்றுப் பார்க்கிறேன். பெரியப்பா கிட்டு.

“பெரியப்பா, நான் தான்”

“டேய்… வா வா வா, இப்பத்தான் உன் பொணத்த தூக்கிட்டு போனோம், பாத்தியா?”

“இல்லை பெரியப்பா, அத பாக்கத்தான் போய்ட்டு இருக்கேன்” பதற்றம் அதிகரித்தது.

“அடடா.. கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி வந்திருக்கக் கூடாதா? பாடிய பொதச்சுட்டமே!”

“புதைச்சுட்டீங்களா… ” சாஷ்டாங்கமாய் அவர் காலில் விழுந்து கும்பிடுகிறேன். மனம் பயத்தில் இருந்து கொஞ்சமாய் விடுபட்டிருக்கிறது.

“நல்ல வேளை பெரியப்பா, புதைச்சீங்க… எரிச்சிருந்தா நான் என்ன பண்ணுவேன்… ரொம்ப தேங்க்ஸ் பெரியப்பா” சந்தோஷத்தில் அழுகிறேன்.

“பரவால்ல விடு… சரி வா பாடிய பாக்கலாம்”

“புதைச்சிட்டதா சொன்னீங்க?”

“அட… தோண்டி பாக்கலாம் வாடா”. என்னை அழைத்துச் செல்கிறார். மனதை திடப்படுத்திக் கொள்கிறேன்.

இடுகாட்டின் முற்புதர்களுக்கு நடுவில் ஒரு இடம் மட்டும் மேடாய் இருக்கிறது. சுற்றிலும் பூக்கள் கொட்டப்பட்டிருந்தன. என் பிணமாய்த்தான் இருக்கவேண்டும். எந்நேரமும் பொங்கி வரும்படியாய் என் கண்கள் குளமாய் நின்றன.

“பெரியப்பா… இப்படி அநியாயமா செத்துப்போய்ட்டனே…” அவர் மார்பில் முகம் புதைத்து விக்கிவிக்கி அழுகிறேன்.

“விடுறா.. விடுறா.. மனுஷனாப் பொறந்தா எல்லாரும் ஒரு நாள் செத்துத்தான் ஆகணும். மனச தைரியமா வச்சிட்டு குழிய தோண்டு. ரொம்ப நேரம் விட்டா பாடி கண்டிஷன் கெட்டுப்போய்டும்”

பிணமேட்டின் அருகிலேயே மண்வெட்டி இருக்க, அதை எடுத்து மண்ணை கொத்திக் கொத்தி வெளியே எறிகிறேன். சிறிது நேரத்திற்குப் பின் பெரியப்பா வாங்கி தோண்டுகிறார். நான் குத்த வைத்து என் பிண உடம்பைக் காண அமர்ந்திருக்கிறேன்.

மூன்று அடி தோண்டியிருக்கும்போது கலவரமாகிறேன். “பெரியப்பா, பாடி பக்கத்துலதான் இருக்கும். மண்வெட்டில கொத்திராதீங்க” என மன்றாடுகிறேன்.

“எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்டா… நாங்கதானே புதைச்சோம். புதைக்கறப்ப வரமாட்டான். லேட்டா வந்திட்டு பொணத்த காமி, பொணத்த காமின்னு நச்ச வேண்டியது” சலித்துக் கொண்டார். அவருக்கு என் வேதனை புரியவில்லை போலும்.

மேலும் ஓரடி தோண்டியபின் மண்வெட்டியை ஓரமாய் வைத்துவிட்டு கைகளால் குழி பறிக்கிறார். நான் ஆவலாய் எட்டிப்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

வெள்ளைத்துணியால் மூடப்பட்ட சடலம் தெரிகிறது. குழிக்குள் இறங்கி நானும் பெரியப்பாவும் என் பிணத்தை வெளியே எடுக்கிறோம்.

பெரியப்பா, “துணிய விலக்கப் போறேன்… மனச தேத்திக்க” என்கிறார்.

பெருமூச்சுவிட்டபடி சரியென்று தலையாட்டுகிறேன். துணியை விலக்கியதும் அசைவற்ற என் உடலைக் கண்டு உள்ளம் பதறுகிறது. கண்கள் விரித்து என் முகம் பார்க்கிறேன்.

“வண்டியில மெதுவாப் போ… மெதுவாப் போன்னு எத்தனை வாட்டி உன்கிட்ட சொன்னேன். கேட்டியா? இப்பப் பாரு, இருபத்தஞ்சு வயசுல லாரில அடிபட்டு செத்துப் போய்ட்ட”

“எப்படி பெரியப்பா உயிர் போச்சு?”

“வண்டியில இருந்து கீழே விழுந்ததுல பின் மண்டையில நல்ல அடி. தலை ஓட்டை ஆகி மூளை வெளில தொங்குது பாரு. ஆனா பரவால்லை, கண்ணுல அடிபடல”

கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு அழுகிறேன். பெரியப்பா என்னைக் கட்டிக்கொள்கிறார். “பரவால்ல விடுறா… என்ன இருந்தாலும் அவனவன் பொணத்த அவனே பார்க்கிற பாக்கியம் யாருக்கு வரும். நீ குடுத்து வச்சவன்டா”

அலறிப் போய்க் கண் விழித்துப் பார்க்கிறேன். மணி 4:00. அத்தனையும் மனதில் பிம்பமாய் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது, இப்போதும்.

***

// தம்பி பிரகாஷ் கண்ட கனவு இது

*****

Advertisements

பள்ளிக்கட்டு கள்ளுக்கடைக்கு

எங்களூர் கோயிந்தசாமியின் (கற்பனை) வாரச்சுழற்சி இது!

ஞாயிறு, மாலை 7 மணி

குருசாமி: பள்ளிக்கட்டு
கோயிந்தசாமி: சபரிமலைக்கு

குருசாமி: சபரிமலைக்கு
கோயிந்தசாமி: பள்ளிக்கட்டு

குருசாமி: யாரோட கட்டு
கோயிந்தசாமி: சாமியோட கட்டு

குருசாமி: ஸ்வா…மியே
கோயிந்தசாமி: ஐயப்போ

குருசாமி: ஐயப்போ
கோயிந்தசாமி: ஸ்வாமியே

குருசாமி: பகவானே
கோயிந்தசாமி: பகவதியே

குருசாமி: பகவான் சரணம்
கோயிந்தசாமி: பகவதி சரணம்

குருசாமி: தேவன் சரணம்
கோயிந்தசாமி: தேவி சரணம்

குருசாமி: ஸ்வாமியே
கோயிந்தசாமி: ஐயப்போ

குருசாமி: ஐயப்போ
கோயிந்தசாமி: ஸ்வாமியே

குருசாமி: பள்ளிக்கட்டு
கோயிந்தசாமி: சபரிமலைக்கு

குருசாமி: சபரிமலைக்கு
கோயிந்தசாமி: பள்ளிக்கட்டு

……
……

திங்கள், மாலை 7 மணி

கோயிந்தசாமி: டேய் கருப்பா
கருப்பன்: சொல்லுங்க சாமி

கோயிந்தசாமி: மாட்ட கட்டுனியா?
கருப்பன்: கட்டீட்டனுங்க

கோயிந்தசாமி: தண்ணி காட்டுனியா?
கருப்பன்: காட்டியாச்சுங்க சாமி

கோயிந்தசாமி: விதை நெல்லு எங்கே?
கருப்பன்: காட்டுல இருக்குதுங்க

கோயிந்தசாமி: நீ என்ன புடுங்கறியா?
கருப்பன்:  …

கோயிந்தசாமி: மயிராண்டி, போடா காட்டுக்கு
கருப்பன்: சரிங்க

கோயிந்தசாமி: டேய் நில்லு
கருப்பன்: …

கோயிந்தசாமி: எங்கடா உங்க அப்பன்?
கருப்பன்: வீட்ல இருப்பாருங்க

கோயிந்தசாமி: செப்டிக் டேங்க் கழுவணும்
கருப்பன்: அவருக்கு உடம்பு முடியலீங்க

கோயிந்தசாமி: வரச்சொல்றா
கருப்பன்: உண்மையிலேயே முடியலீங்க

கோயிந்தசாமி: பொழக்க வந்த நாயி
கருப்பன்: …

கோயிந்தசாமி: எதுத்துப் பேசற?
கருப்பன்: …

புதன், மாலை 8 மணி

கோயிந்தசாமி: கறி எங்கடீ?
மனைவி: இருங்க, கொண்டு வர்றேன்

கோயிந்தசாமி: எத்தன நேரம்?
மனைவி: (முனகுகிறார்)

கோயிந்தசாமி: என்னடி முனுமுனுக்கறே?
மனைவி: தினமும் குடிக்கறீங்களேன்னேன்

கோயிந்தசாமி: உங்கப்பன் வீட்டு சொத்தா குறையுது?
மனைவி: வீட்ட இழுக்காதீங்க

கோயிந்தசாமி: பதிலுக்கு பதில் பேசறியா?
மனைவி: உங்க குடும்பத்தை நான் அப்படி பேசவா?

கோயிந்தசாமி: மூதேவி, அடக்கி வாசி
மனைவி: இப்ப நான் என்ன சொல்லிட்டேன்

கோயிந்தசாமி: சத்தமா பேசாத
மனைவி: ஐயோ… ஐயோ…

கோயிந்தசாமி: வாய மூடு… வாய மூடு…
மனைவி: எதுக்கு? நான் என்ன கேனச் சிறுக்கியா?

கோயிந்தசாமி: உனக்கு கையிலதான்டி பேசணும்
மனைவி: …

வெள்ளி, மாலை 6 மணி

கோயிந்தசாமி: எங்க மாப்ளே?
கந்தசாமி: கடைக்குதான்

கோயிந்தசாமி: அது தெரியுது, எந்தக் கடைக்கு?
கந்தசாமி: நம்ம கடைக்குதான்

கோயிந்தசாமி: ஏன், தோட்டத்துல கள்ளு போடல?
கந்தசாமி: கள்ளா?

கோயிந்தசாமி: விஷயம் தெரியாதா?
கந்தசாமி: …

கோயிந்தசாமி: நம்ம சாதிக்கட்சி தீர்மானப்பா
கந்தசாமி: கள்ளு வைக்கச்சொல்லியா?

கோயிந்தசாமி: ஆமா, நான் வச்சாச்சில்ல
கந்தசாமி: …

கோயிந்தசாமி: இனி எந்த நாய் கடைக்கும் போக வேண்டியதில்ல
கந்தசாமி: கவர்மென்ட் பிரச்சனையில்ல?

கோயிந்தசாமி: கலைஞர் சொல்லிட்டாப்ல
கந்தசாமி: என்னன்னு?

கோயிந்தசாமி: கள்ளுக்கு கடையுமில்லை. தடையுமில்லைனு
கந்தசாமி: சரியாப் போச்சு

கோயிந்தசாமி: தினம் நம்ம தோட்டத்திலேயே கச்சேரிதான்
கந்தசாமி: அடுத்த வாரமே வச்சிர்றேன்

கோயிந்தசாமி: இன்னைக்கு நம்ம தோட்டத்துல அடிக்கறது
கந்தசாமி: சரக்கெல்லாம் எப்படி?

கோயிந்தசாமி: ஃபர்ஸ்ட் குவாலிட்டி
கந்தசாமி: அப்படி போடு

ஞாயிறு, மாலை 8 மணி

கோயிந்தசாமி: பள்ளிக்கட்டு
கந்தசாமி: சபரிமலைக்கு

கோயிந்தசாமி: சபரிமலைக்கு
கந்தசாமி: பள்ளிக்கட்டு

…..
…..

ஸுஸ்ஸூ

இன்று மதியம் சுமார் மூன்று மணியளவில் அலுவலக கழிவறைக்குள் நுழைந்தேன். எப்போது எந்த கழிவறைக்குள் சென்றாலும் முதலில் கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து தலைமுடியைக் கோதிக் கொள்வேன். முடித்து திரும்பி வரும் போது இன்னொரு முறை. ஒவ்வொரு நாளும் தூங்கப்போகும் முன்பும் கூட தலைமுடி சீவுதல் என் பழக்கம். ஏனென்று கேட்காதீர்கள், தெரியவில்லை.

நிற்க. தலைமுடியைக் கோதிக்கொண்டே எதேச்சையாக இடது பக்கம் திரும்பினேன். என் மேலாளர் சிறுநீர் கழித்துக் கொண்டிருந்தார். என்னை விட பதினைந்து வயதிற்கும் மேல் மூத்தவர். தொழில் நெறி சம்பந்த உறவுகளில் மட்டும் எங்களுக்குள் நல்ல தொடர்புண்டு. தனிப்பட்ட முறையில் மிகக் குறைவான பழக்கம் மட்டுமே. இரண்டிலுமே, அவரிடம் நான் கொஞ்சம் பம்முகிற வகை என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்.

இடது பக்கம் திரும்பி அவர் முதுகைப் பார்த்தவுடன் கூச்சமாக இருந்தது. அப்படியே திரும்பி ஓடிவிடலாமா என்று பார்த்தேன். ச்சே… ச்சே… அது நாகரிகமாக இருக்காது. மேலும், இதென்ன செய்யக் கூடாத காரியமா, எதற்கு கூச்சம் என்றெண்ணி மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்தேன். ஏதோ தவறு நடக்கப் போகிறதென்று மட்டும் மனம் அடித்துக் கொண்டது.

உள்ளிருந்த நான்கு இயந்திரத்தில் இரண்டை பசை நாடாவிட்டு மூடியிருந்தார்கள். சதிகாரர்கள். அவர் பக்கத்தில் மட்டுமே இடம் காலியாக இருந்தது. அருகில் சென்று நின்று கொண்டு மிகவும் மெலிதான ஒலியெழுப்பி இறுமினேன். ஒன்றும் செய்யாமல் இருந்தால் கண்டு கொள்ளவில்லை என்று நினைத்துக் கொள்வாரோ என்கிற எண்ணம்.

அவர் திரும்பிப் பார்த்து, ‘ஹாய் ஜெகதீஷ்’ என்றார்.

ஈ காண்பித்தேன்.

‘ஹௌ ஆர் யூ’, படு சாதரணமாக கேட்டார்.

நான் தான் சங்கோஜத்தில் நெளிந்து கொண்டிருந்தேன். ‘மீ? ஓ.. ஃபைன்.. ஃபைன்’ என்றேன்.

கால்சட்டையின் இறுக்கத்தை மெதுவாக கழட்டி தயாரானேன். ஆனால், ‘அது’ வருகிற மாதிரி அறிகுறியே இல்லை.

சரியாக மூன்று விநாடிகள் கழித்து, ‘ஸோ, ஹௌ ஆர் திங்ஸ்?’ என்றார்.

நான் குழம்பிப் போய் கீழே பார்த்தபடி, “ஐ கெஸ் தே ஆர் ஃபைன்’ என்றேன். அவர் தெரியாமல் கேட்டு விட்டாரா, இல்லை நான் தவறாக குனிந்து விட்டேனா என்று புரியவில்லை.

அவர் முடிக்கும் தறுவாய்க்கு வந்து விட்டார். எனக்குத்தான் வருகிற மாதிரியே தெரியவில்லை. என்னென்னமோ செய்து பார்த்தேன். ம்ஹும். பேசாமல் திரும்பி ஓடிப் போயிருக்கலாமோ? சரி பரவாயில்லை, இன்னும் சற்று நேரத்தில் அவர் போய்த்தானே ஆக வேண்டும் என்றெண்ணி சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன்.

அவரோ வேலையை முடித்து விட்டு எனக்காக‌ காத்திருக்க ஆரம்பித்து விட்டார். நொந்து போய்விட்டேன்.

‘ஹௌ இஸ் பிஸ்னஸ் இன் திருப்பூர் ஜெகதீஷ்? ஐ ஹெர்ட் தட் இட் இஸ் ஏஸ் வொர்ஸ்ட் ஏஸ் ஐ.டி.’ என்றார்.

எனக்கு நன்றாக வியர்த்து விட்டது. ‘யா.. தட்ஸ் ட்ரூ’ என்றேன்.

இன்னும் ஒரு சொட்டு கூட வந்த பாடில்லை. என் பாழாய்ப்போன புத்திக்கு அப்போது தான் உரைத்தது. நான் வந்தது சிறுநீர் கழிக்க அல்ல, அதை விட பெரிய சமாச்சாரத்திற்கு! கண்ணாடியின் வலது பக்கம் திரும்புவதற்கு பதில் மறந்து போய் இடது பக்கம் திரும்பிவிட்டேன்.

இப்போது எல்லாம் முடிந்து விட்டது போல பாவ்லா காட்டவும் முடியாது. நான் நின்று கொண்டிருந்தது ஒரு தானியங்கி இயந்திரத்தின் முன்பு. கொஞ்சமாவது ‘முடித்து’ விட்டு நகர்ந்தால் தான் அது நீரிட்டு சுத்தப்படுத்தும்.

இதற்கு ஒரே வழிதான். அவர் செல்லும் வரை எங்கும் நகர்வதில்லை என்று முடிவெடுத்தேன். கிட்டத்தட்ட இரண்டு நிமிடம் ஆகி விட்டது. பெரிய சமாச்சாரம் வேறு காத்துக் கொண்டிருந்தது. எங்கும் அசையாமல், எதுவும் நடக்காமல் நின்று கொண்டிருந்தேன். இப்போது அவர் என்ன நினைத்துக் கொண்டிருப்பார் என்று யோசித்துப் பார்த்தேன்.

சற்று நேரத்தில் அவரே, ‘ஹேய், ஆர் யூ ஓ.கே?’ என்றார்.

நான், ‘யா.. யா.. வுட் யூ ப்ளீஸ் கேரி ஆன். ஐ வில் ஜாய்ன் யூ லேட்டர்’ என்றேன்.

‘ஷ்யூர்’ என்றபடி வெளியே சென்று விட்டார்.

கதவு மூடும் ஒலி கேட்ட மறு விநாடி பாய்ந்து போய் வேறொரு அறைக்குள் சென்று தாழிட்டேன். வந்த வேலை பத்து நிமிடத்தில் முடிந்தது. நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன் வெளியே வந்தேன். கண்ணாடியில் முகம் கழுவி, பின் துடைத்து தலை முடி சீவினேன். மேல் சட்டையை கால் சட்டைக்குள் திணித்து ஒழுங்கு படுத்தி விட்டு வெளிக்கதவின் திருகாணிக் கைப்பிடியை இழுத்துத் திறந்தேன்.

‘ஷல் வீ  கோ நௌ …’ என்று மேலாளர் என்னைப் பார்த்து பொறுமையாகக் கேட்டபடி நின்றிருந்தார்!

முன்னொரு காலத்திலே ஆலமர வீதியிலே

எனக்கு ஒன்பது வயதிருக்கையில் நடந்த சம்பவம் இது.

எங்களுக்கு தெரிந்த பழைய பேப்பர் கடைக்காரர் ஒருவர் காலி பாட்டில்களைக் கொண்டு போய் கொடுத்தால் அதன் தகுதிக்கேற்ப நாலணா, எட்டணா என்று காசு கொடுப்பார். எட்டணாவிற்கு ஸ்பெசல் பால் ஐஸ் வாங்கி சாப்பிடலாம். ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை, என் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து எங்கள் வீட்டிலும் அருகிலுள்ள வீடுகளிலும் சில காலி பாட்டில்களை சேகரித்துக் கொண்டோம். பால் ஐஸ் கனவுகளுடன் நான், என் நண்பன் சாமிநாதன், முத்து அண்ணா மூன்று பேரும் பழைய பேப்பர் கடையை நோக்கி சென்றோம். கடைக்கு எங்கள் வீதியைக் கடந்து அரை கிலோமீட்டர் தூரம் செல்ல வேண்டும்.

வழியில் மிகப் பழமையான ஆலமரம் ஒன்று இருந்தது. அம்மரத்திற்குப் பின்னால் ஏழெட்டு வீடுகள் இருந்தன. மரத்தின் அருகில் வந்ததும் சாமிநாதனைப் பார்த்தேன். “டேய் சாமி, எத்தனை பாட்டில் இருக்குது?”

“பதி்னெட்டு பாட்டில் டா”, சாமிநாதன் ஆர்வத்துடன் சொன்னான்

“பாட்டிலுக்கு பத்து காசுன்னு போட்டாக்கூட ஒர்ருவா எம்பது காசு ஆச்சு. ஐஸ் வாங்கிட்டு மிச்சக் காசுக்கு தேன் மிட்டாய் வாங்கிக்கலாம்”.

அவனிடமிருந்த பையைத் திறந்து பார்த்து பாட்டில்கள் உடையாமல் இருக்கின்றனவா என்று உறுதி செய்து கொண்டேன். சிறிது நேரம் மரத்தடியில் நின்று பேசி விட்டு பயணத்தை தொடர்ந்தோம். தெருவின் முனைக்குச் சென்று ஐஸ் கடையை பார்த்தபடியே கடந்து சென்றோம். ஆவலுடன் அடுத்த கடையான பழைய பேப்பர் கடையை பார்க்க, அது பூட்டியிருந்தது!

சற்று நேரம் அமைதியாக நின்று கொண்டிருந்தோம். “இப்ப என்ன பண்றது?” என்றேன்.

சாமிநாதன் தான் யோசனை சொன்னான். “டேய், பிஷப் ஸ்கூல் பக்கத்துல ஒரு பேப்பர் கடை இருக்கு, அங்க போய் பாக்கலாமா?”

“அங்க பாட்டில் வாங்கிட்டு காசு தருவானா?”

“தெரியல. போய் பார்ப்போம்”.

மேலும் அரை கிலோமீட்டர் நடந்து அந்த கடையை அடைந்தோம். கடை திறந்திருந்தது. நான் தான் “அண்ணா” என்றேன். பீடி குடித்துக் கொண்டு ஏதோ சிந்தனையில் இருந்தவர் திரும்பி என்ன என்பது போல எங்களை பார்த்தார். “பாட்டில் இருக்குதுங்னா. வாங்கிட்டு காசு குடுப்பீங்களா” என்றேன். புருவம் நெருக்கி பார்வையை விலக்கிக் கொண்டு இல்லை என்பது போல கையை அசைத்தார். பெரும்பாலான கடைக்காரர்கள் சைகையால் மட்டுமே பேசுகிறார்கள்.

“நீங்களா பார்த்து ஏதாவது குடுங்கண்ணா”, என்றேன். தேன் மிட்டாய் போனால் போகிறது. ஐஸ் மட்டுமாவது கிடைக்குமா என்று பார்ப்போம்.

கீழே இறங்கி வந்து பையை வாங்கி உள்ளே பார்த்தவர், “நாப்பது காசு தரலாம்” என்றார்.

“ஒரு பாட்டிலுக்குங்களா” ஆவலுடன் அவரைப் பார்த்தேன்.

திரும்பி என்னை முறைத்தார். முகத்தை இறுக்கமாக வைத்துக் கொண்டு, “மொத்தமா சேர்த்து” என்றார்.

ஒரு ஐஸ் கூட வாங்க முடியாது. நான் முத்து அண்ணாவை பார்க்க அவர் “போகலாம்” என்றார். திரும்பி வீட்டுக்கு நடக்க ஆரம்பித்தோம். வரும் போது இரண்டு கைகளிலும் பிடித்தபடி இடுப்பிற்கு மேல் பத்திரமாக இருந்த பை இப்போது கனமாக தெரிந்தது. ஆலமர வீதியருகில் வந்ததும் சாமிநாதன் ஓடிப்போய் பேப்பர் கடை திறந்திருந்ததா என்று பார்த்தான். ம்ஹும்.

ஆலமரம் வரை ஆளுக்கொரு திசையை பார்த்தபடி நடந்தோம். மரத்தை நெருங்கியவுடன் சாமிநாதன் கீழே இருந்த ஒரு கல்லை எடுத்து வி்ழுதொன்றின் மீது வீசினான். வெறுப்பை எதன் மீதாவது காண்பிக்கும் வரை அது நம்மை அரித்துக் கொண்டே இருக்கும் போல. நான் உற்சாகமாகி பையை கீழே வைத்து விட்டு இன்னொரு கல்லை எடுத்து வீசினேன். அது கிளையில் பட்டு ஒலி எழுப்பியது. மூவரும் கற்களை எடுத்து வேர்கள், அடிமரம், கிளைகள், சிறுகிளைகள், இலைகள் என்று மாறி மாறி எறிய ஆரம்பித்தோம். கற்கள் தட்டுப்பாடாகிப் போனதும் முத்து அண்ணா பையை நோக்கி ஓடினார்.

பையினுள் இருந்து ஒரு கண்ணாடி பாட்டிலை எடுத்து கையில் வைத்துக் கொண்டு பெருமிதத்துடன் எங்களை பார்த்தார். நானும் சாமிநாதனும் முத்து அண்ணாவை பார்த்தபடியே நின்றிருந்தோம். வெறி கொண்டெழுந்த அவர், “நமக்கு ஐஸ் வாங்கிக் கொடுக்காத இந்த பாட்டில் உயிரோடவே இருக்கக் கூடாதுடா” என்றபடி பாட்டிலை தூக்கி வீச அது அடிமரத்தில் பட்டு வகை வகையாய் ஒலி எழுப்பி சுக்கல் சுக்கலாய் சிதறித் தெறித்தது. சாமிநாதன் “ஓ… ஓ…” என்று மகிழ்ச்சியில் குதிக்க ஆரம்பித்தான். ஓடிப்போய் தன் பங்குக்கு இரண்டு பாட்டில்களை எடுத்துக் கொண்டான். ஒவ்வொரு கையிலும் ஒரு பாட்டில் என்றபடி இரண்டு கைகளையும் காற்றில் வீச ஆரம்பித்தான். “ஏய்ய்ய்ய்…. ” என்று சத்தம் போட்டுக் கொண்டே ஒரே நேரத்தில் இரண்டையும் ஆலமரத்தை நோக்கி வீசினான். ஒன்று அடிமரத்தின் மீது விழுந்து சிதற மற்றொன்று மரத்தின் பின்னால் இருந்த கம்பி வேலி ஒன்றின் மீது பட்டுத் தெறித்தது.

ஒருவழியாக, பதினெட்டு பாட்டில்களும் ஆலமரத்தின் அடியில் ஐக்கியமாயின. மரத்தை சுற்றிலும் வண்ணமயமாய் கண்ணாடித் துகள்கள் மின்னியது. ஐஸ் சாப்பிட்டிருந்தால் கூட இவ்வளவு ஆனந்தம் அடைந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. வெட்டி முறித்த மகிழ்ச்சியுடன் வெறும் பையை எடுத்துக் கொண்டு திரும்பிப் பார்த்தேன். நூறு மீட்டர் தொலைவில் கும்பல் ஒன்று எங்களை நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாக வந்து கொண்டிருந்தனர். நான் பின்னால் திரும்பி யாராவது தென்படுகிறார்களா என்று பார்த்தேன். ஒருவரும் இல்லை. கும்பல் நெருங்கி வர வர அனைவரும் நாற்பது முதல் ஐம்பது வரையிலான பெண்கள் என்று தெரிந்தது.

நான் முத்து அண்ணாவின் பின்னால் சென்று நின்று கொண்டு, “அண்ணா” என்றேன். அவர், “பயப்படாதே. நான் இருக்கேன்” என்றார்.

குண்டர் படை பக்கத்தில் வந்தவுடன் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்தபடியே அரை வட்ட கோணத்தில் பிரிந்தனர். சற்று குழம்பிய நாங்கள், சுதாரித்து ஓடுவதற்குள் சுற்றி வளைத்து விட்டார்கள். கிட்டத்தட்ட பதினைந்து பெண்கள். ஐவருக்கு ஒருவர் என்று எங்களை பிடித்துக் கொண்டனர்.

அவர்களில் ஒருவர், “மாட்டினாங்களாடா, இத்தனை நாளா எங்க வீட்டு மேல கல்லெறிஞ்சது நீங்கதானே” என்றார்.

அவர்கள் சொன்னது புரியவில்லை. ஒன்று மட்டும் புரிந்தது. துவம்சம் செய்ய போகிறார்கள். நான் மட்டும், “அக்கா.. அது நாங்க இல்லீங்க அக்கா” என்று கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தேன். முத்து அண்ணாவும் சாமிநாதனும் அமைதியாக இருந்தனர்.

நான் திரும்பி முத்து அண்ணாவை பார்க்க அவர் கண்களை சுருக்கி ஏதோ சைகை செய்தார். நான் பயத்தில் நடுங்க ஆரம்பித்து நெடு நேரம் ஆகியிருந்தமையால் ஒன்றும் புரியவில்லை. சிறிது நேரம் சைகை செய்தவர் மிகு உணர்ச்சி கொண்டு சாமிநாதனை பார்த்து அதே சைகை செய்தார். அவன் உடனே புரிந்து கொண்டவனைப் போல இரு கைகளையும் வேகமாக உதறினான். அவனை பிடித்திருந்த பெண்களின் கைகள் விடுபட இரண்டு கால் பாய்ச்சலில் பறந்து விட்டான். மற்ற பெண்கள் “புடி.. புடி அவன” என்று சத்தம் செய்து கொண்டே எங்களை இறுக்கிப் பிடித்தனர். முத்து அண்ணா தன் வலது கையை தூக்கி ஒரு பெண்ணின் மணிக்கட்டைக் கடிதது விட்டார். அந்த பெண் ‘ஓ’வென்று சத்தம் போட முத்து அண்ணாவை பிடித்திருந்த மற்ற பெண்கள் பிடிகளை விட்டு விட்டனர். முத்து அண்ணாவும் என் கண் முன்னர் பாய்ந்து போய் விட்டார். மொத்த குண்டர் படையும் என்னை நோக்கி வந்தது.

கல்லெறிந்தவர்கள் மீதிருந்த எரிச்சல், சாமிநாதன் முத்து அண்ணா இருவரும் தப்பித்துப் போன கோபம் என எல்லாவற்றையும் என் மீது காண்பிக்க ஆயத்தமாயினர். இடுப்புடன் இடுப்பு ஒட்டி பதினைந்து பேரும் என்னைச் சுற்றி நின்றனர். ஆளுக்கு ஒன்றென இரண்டு பெண்கள் என் கையை திருகி என் முதுகையே சொறிய வைத்தார்கள். எப்பாடு பட்டாவது கைகளை விடுவிக்க முயன்றேன். தப்பித்து போக அல்ல. மன்றாடிக் கேட்க.

இயல்பாகவே கூட்டம், பெண்கள் என்றால் பயந்த சுபாவம் உடையவன் நான். அதுவரை சாதுவாய் அழுது கொண்டிருந்தவன் வீறு கொண்டு அழ ஆரம்பித்தேன். தலையையும் கால்களையும் பலம் கொண்ட மட்டும் ஆட்ட மற்றுமிரு பெண்களும் சேர்ந்து என்னை குண்டுக்கட்டாக தூக்கிக் கொண்டனர். அந்தரத்தில் ஆகாயத்தை பார்த்தவாறு மல்லாக்க படுக்க வைத்தனர். “ஆ…”, “ஆஆ ….., “அஅம்ம்மாஆஆ…” என வகை வகையாய் கூப்பாடு போட்டேன்.

“பண்றதெல்லாம் பண்ணிட்டு சத்தத்தைப் பாரு. அக்கா, தூக்கிட்டு வீட்டுக்குள்ள வாக்கா”, என்று கீழிருந்து ஒரு குரல் எழும்பியது.

அத்தனை சத்தத்திலும் அந்த வாக்கியம் தெளிவாக கேட்டுத் தொலைத்தது. இதயத்துடிப்பின் கனத்தை உடம்பு முழுவதும் உணர்ந்தேன். அது வரை எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கண்ணீர் குபுகுபுவென வழிய ஆரம்பித்தது. அவர்கள் எதற்கும் மசியவில்லை. நான் தான் குற்றவாளி என்பதில் மிகத் தீவிரமாய் இருந்தனர். ஓட்டு வீடொன்றிற்குள் என்னை நுழைத்து ஒவ்வொருவராய் உள்ளே வந்தனர். ஒரு தூணிற்கு அருகில் நிற்க வைத்து சுற்றி நின்று கொண்டார்கள். அழுது வழிந்திருந்த என் கண்ணீர் முகத்தை முழுவதுமாக நனைத்து, கழுத்தின் கீழ் இறங்கி சட்டையெல்லாம் கூட ஈரமாகி விட்டிருந்தது. சிறிது நேரத்தில் அழுது புலம்பி ஓய்ந்து போனேன். விம்மல் மட்டுமே வந்து கொண்டிருந்தது. விம்மலுக்கு இடையில் “அக்கா.. அக்கா” என்று மட்டும் புலம்பிக் கொண்டிருந்தேன். அதற்கு மேல் பேச நா எழவில்லை. பயம் என்னை முழுமையாய் ஆட்கொண்டிருந்தது.

“இப்ப சொல்லுடா, தினமும் வீட்டு மேல கல்லெறியறது நீயும் உங்கூட்டாளிகளும் தானே?”

“இல்லீ..ங்கக்கா… இன்னைக்குத்தான்… பாட்டில வீசினோம்…. அதுவும்… மரத்து மேலதானுங்க்கா…”

“சும்மா புளுகாதடா … வீடு எங்க? ஓடக்காடு தானே”

“இல்லீங்க்கா… அடுத்த வீதியிலதான் இருக்கு”. அச்சுப்பட்டரைக்காரர் பேரன் என்று சொல்லியிருந்தால் ஊரில் எல்லோருக்கும் தெரியும். அந்த யோசனை எல்லாம் வரவில்லை.

கும்பலில் ஒருவர், “இவன் நெசத்த சொல்ல மாட்டான்டி. தூணுல கட்டிப் போட்டு நாலு சாத்து சாத்துனாத்தான் சொல்லுவான்” என்றார்.

சும்மா பயமுறுத்துகிறார்கள், சீக்கிரம் விட்டு விடுவார்கள் என்று உள் மனம் ஒரு ஓரத்தில் நினைத்துக் கொண்டிருந்தது. உண்மையிலேயே ஒரு பெண் கயிறை எடுத்து வர கதி கலங்கிப் போய்விட்டேன். இனிமேலும் அழுது பயனில்லை என்று என் மனம் நினைத்ததுபோலும். அது வரை ஓய்ந்திருந்த வீரம் பொத்துக் கொண்டு வர அழுகைக்கு பதில் கதற ஆரம்பித்தேன். அவர்களிடம் பிடிபடுவதற்கு சற்று முன்னரே ஒன்றுக்கு இருந்துவிட்டமையால் தப்பித்திருந்தேன். அவர்கள் எதற்கும் மசியாமல் தூணில் நிற்க வைத்து, கைகளை பின்னுக்கு இழுத்து இரண்டு மணிக்கட்டுகளையும் இணைத்தவாறு கட்டி விட்டனர். அரை மணி நேரத்திற்கும் மேல் விடாமல் அழுதேன்.

“அக்காக்களே, நீங்கள் தேடிக்கொண்டிருக்கும் ஆள் நானில்லை. நான் பிஷப் பள்ளியில் நாலாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கின்றேன். தினமும் இந்த வழியாகத்தான் பள்ளிக்கு செல்வேன். இதற்கு முன் எந்தக் கல்லையும் ஐந்தடிக்கு மேல் வீசியதில்லை. இங்கிருக்கும் ஆலமரத்தில் இன்று தான் முதன் முறையாக கற்களை எறிந்து விளையாடினோம். நான் அடுத்த வீதியில் வசிக்கும் அச்சுப்பட்டரைக்காரரின் பேரன், கருணாம்பாள் மகன், ஜெகதீசன். சந்தேகம் இருந்தால் எங்கள் வீட்டிற்கு சென்று பாருங்கள்.”

இவ்வளவுதான். இதை சொல்ல வேண்டும் என்று தான் ஒரு மணி நேரமாய் முயற்சி செய்தேன். அழுகையும் கதறலும் பயமும் வெட்கமும் பிடுங்கித்திங்க ஒரு வரி கூட எழவில்லை. விம்மிக் கொண்டே இருந்தேன். கண்கள் சிவந்து நா வறண்டு போனது. பின்னங்கைகள் வலி எடுக்க ஆரம்பித்தன.

குண்டர் படை ஊர்க்கதை பேசிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தனர். என்னைப் பற்றி என்ன முடிவுக்கு வந்தார்களென்றே தெரியவில்லை. இப்படியே விட்டுவிடுவார்களா, வேறு எங்காவது அடைத்து வைப்பார்களா என்றெண்ணி மனம் பதைபதைத்தது. வெகு நேரம் கழித்து இன்னொரு அக்கா வந்தார். பார்த்தவுடன் தெரிந்து விட்டது. இவர் குண்டர் படையை சேர்ந்தவர் அல்ல. இருபதில் இருந்து இருபத்தைந்து வயதிருக்கும்.

என்னைப் பார்த்து, “நீ கருணாம்பக்கா பையன் தானே?” என்றார். நான் ஆமாம் என்பதைப் போல தலையசைத்தேன். என்னைத் தெரிந்த யாரோ வந்திருக்கிறார் என்றதும் சற்று தெம்பு வந்து மீண்டும் அழலானேன்.

அந்த அக்கா குண்டர் படையை உள்ளே அழைத்து ஏதோ பேசினார். வெளியே வரும்போது ஒவ்வொருவர் முகத்திலும் அசடு வழிந்தது. “ஹீ…” என்று ஒரு பெண்மணி பல்லைக் காட்ட, பல்லைக் காட்டியதை நினைத்து பயந்து போய் முகம் இறுக, அதை நான் பார்க்கப் போய் மீண்டும் பல்லைக் காட்டினார். கைகள் அவிழ்த்து விடப்பட்டன.

“காபி சாப்பிடறியப்பா”, என்னை தூணில் கட்டிப் போட்ட பெண் கரிசனத்துடன் கேட்டார். நான் வேண்டாம் என்பது போல தலையசைத்தேன்.

“சாரி தம்பி, தப்பு நடந்து போச்சு. நானே உன்னை வீட்டுல கொண்டு வந்து விடறேன்”, என்றார்.

“வேண்டாங்க்கா … நானே போய்க்கறேன்”, என்றேன். எனக்கு இன்னும் நம்பிக்கை வரவில்லை. சும்மா சொல்லி விட்டு வேறெங்காவது கொண்டு போய் கட்டிப் போட்டு விட்டால் என்ன செய்வது.

“தம்பி, வீட்ல சொல்லிறாதீங்க…”, என்றார்.

“சரீங்கக்கா.. நான் போய்ட்டு வர்றேன்”. அங்கிருந்து கிளம்புவதில் மட்டுமே குறியாய் இருந்தேன்.

“தம்பி, கோவமா இருந்தா சொல்லிருங்க. ஆம்பளைங்க வந்தப்புறமா உங்க வீட்டுக்கே வந்து மன்னிப்பு கேட்டுக்கறோம்”

“இல்லீங்க்கா…” என்றேன். முன்னர் பயத்தில் கோபம் வரவில்லை. இப்போது மகிழ்ச்சியினால் வரவில்லை.

வாசலை விட்டு வெளியே வந்து ஆலமர வீதிக்கு வந்ததும் தான் நம்பிக்கை பிறந்தது. மகிழ்ச்சியில் வெகு வேகமாய் ஓட ஆரம்பித்தேன். அவ்வப்போது திரும்பிப் பார்த்து யாரும் பின் தொடரவில்லை என்பதை உறுதி செய்து கொண்டேன். ஆலமர வீதி முடிவுற்று எங்கள் வீதியின் முனையில் திரும்பியவன் சட்டென நின்றேன்.

அங்கே சாமிநாதனும், முத்து அண்ணாவும் நின்று கொண்டிருந்தனர். ஒரு மணி நேரமாய் நான் வருவேன் என்று ஆலமர வீதியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்களாம்!

நாங்கள் செழித்தால் நாடு செழிக்கும்

‘காடாளும் வம்சம் இனி நாடாளும்’, ‘நாங்கள் செழித்தால் நாடு செழிக்கும்’ என்னும் இலச்சினைகளைக் கொண்ட சாதிக் கட்சியின் தொடக்க‌ விழா. பதினாயிர‌ம் தோரணம் கட்டி, ஆயிரமாயிரம் சதுர அடி பரப்பளவில், பல லட்ச‌ம் மக்களைக் கொண்டு சீரும் சிறப்புமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. பெரும்பாலானோர் முகத்தில் எதையோ சாதித்து விட்ட‌ மகிழ்ச்சி. என்னவென்று தெரியவில்லை.

இம்மாதிரி சம்பவங்க‌ள் பெரும்பாலும் திறந்தவெளி டாஸ்மாக் ஆகி விடுவதால் முன்னரே மாவட்ட அதிகாரிகளை சந்தித்து விழா நாளன்று டாஸ்மாக்கை மூடிவிடுமாறு கட்சி மேலிடம் மனு கொடுத்திருந்தது. அவ்வாறு நடக்காத பட்சத்தில் ஆர்வக்கோளாறினால் நடக்கும் தவறுகளுக்கு கட்சி பொறுப்பேற்க முடியாதென்றும் மனுவில் குறிப்பிட்டிருந்தது. மனு நிலுவைக்கெல்லாம் செல்லாமல் உடனடியாக அமலுக்கு வந்தது. காந்தி ஜெயந்திக்கு பிறகு முதன் முறையாக கட்சி ஜெயந்தியை முன்னிட்டு மாவட்டம் முழுவதும் டாஸ்மாக் கடைகள் மூடப்பட்டன. அதாவது, மாலை ஆறு மணி வரை. எனினும் மாவட்டமும் மாநாடும் சற்று ஸ்தம்பித்துத்தான் போனது.

மேடையின் முன் காட்டையே கண்டிராத, கணிணி முறையால் உருவாக்கப்பட்ட கடப்பாறை, கலப்பை மற்றும் இன்னபிற பொருட்கள் தங்க முலாம் பூசப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருந்தது. திருடு போய்விடக் கூடும் என்றெண்ணியோ எந்த நேரத்திலும் அவை ஆயுதமாக பயன்படுத்தப்படலாம் என்ற முன்னெச்சரிக்கையினாலோ இரண்டு போலீஸார்கள் அவற்றை காவல் காத்துக் கொண்டிருந்தனர். மேடையின் வலப்பக்கம் திறக்கப்படவிருந்த சிலை. யாரென்று தெரியவில்லை.

விழா மேடையில் அமர்ந்திருந்த‌ தலைவர், உபதலைவர், பொருளாளர் மற்றும் பலர் பட்டு சட்டைக்கு பார்க்க‌ர் பேனாவும் பர்ஃபுயூமும் அடித்து வந்திருந்தனர். மேடையின் இடப்பக்கம் பத்து மற்றும் பதினாறு வயதை ஒத்த சிறுவர்கள். அவர்களுக்கும் அதே போன்ற உடை. பத்து வயது சிறுவன் கூட்டத்திற்கு நேரே கையைக் கூப்பியபடி அமர்ந்திருந்தார். பதினாறு வயதுக்காரர் கலரிங் முடி கலாச்சார‌த்துடன் கம்பீரமாய் வீற்றிருந்தார். ஒன்றும் புரியாமல் அருகில் இருந்த மீசைக்காரரிடம் விசாரித்ததில் அவர்களிருவரும் தலைவரின் பிள்ளைகள் என்றும் கட்சியின் மாணவர் அணித் தலைவர்கள் என்றும் சொன்னர். இருவரும் ஊட்டியில் படித்து கொண்டிருப்பதாகவும் அங்கிருந்தபடியே கட்சிப் பணிகளை பார்த்து்க் கொள்வார்கள் என்றும் பெருமையுடன் கூறினார். நன்று நன்று.

மேடையை விட்டு மக்களுடன் ஒன்றுபட்டதில் ஒவ்வொருவர் வசனத்திலும் தீப்பொறி பறப்பது புரிந்தது.

“மாப்ள‌, பவரை காமிச்சுட்டோம்டா…”

“தாயளி ஒரு பய இனி நம்மகிட்ட வாலாட்ட முடியாது. ஏழ பாழயெல்லாம் சாதிச்சங்கம் வச்சுகிட்டு ஆட்டம் போட்டுட்டு திரிஞ்ச‌ானுகல்லே. மொத வேலையா அவனுகள அடக்கணும்.”

“வக்காளி நம்ம சொன்னத மேல்சாதி நாயுக கேக்க மாட்டேங்குது, கீழ் சாதி நாயுக மதிக்க மாட்டேங்குது. ”

“பங்காளி, விசயம் கேட்டியா? வர்ற பாராளுமன்ற எலக்சன்ல நா.க.மு.க கட்சியோட கூட்டு சேர பேச்சுவார்த்தை நடக்குதாம். அஞ்சு சீட்டு குடுப்பாங்க போலிருக்கு.”

“டேய், நம்ம மெஜாரிட்டி தொகுதியே அஞ்சுக்கு மேல இருக்கும்.  மொத்தமா சேத்து இருவது சீட்டாவது வாங்கணும்.”

ஏழை, நடுத்தரம், பணக்காரர், பாமரர், எம்.பி.ஏ என பலதரப்பட்ட மக்களும் வந்திருந்தனர். பாரதியும் பிடிக்கும் சாதியும் வேண்டும் என்று நினைப்பவர்களும் உண்டு. எப்படிப் பார்த்தாலும் தனக்கும் தன் குடும்பத்திற்கும் சமுதாயம் சார்ந்த பிரச்ச‌னைகளுக்கு பத்து பேர் வேண்டும் என்கிற எண்ணமே மேலோங்கி இருக்க வேன்டும். அது சரியோ தவறோ. நியாயமோ அநியாயமோ. சாதிக் கட்சி என்பது காப்புறுதி போலாகிவிட்டது. கம்யூனிஸ்டுகள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்களும் வந்திருப்பதாகக் கேள்வி. அது சரி, அவர்களுடைய சித்தந்தங்களுக்கு அளிக்கப்படும் காப்புறுதித் தொகை மிகக் குறைவாகவே இருந்திருக்கக்கூடும்.

“ஹ‌லோ… ஹ‌லோ… டெஸ்டிங்… டெஸ்டிங்…” மேடையில் ஒருவர் மைக்கை ஒலிபெருக்கியுடன் இணைத்து பரிசோதித்துக் கொண்டிருந்தார். கூடி இருந்த கூட்டம் மேடையை நோக்கி ஆர்வத்துடன் திரும்பி உற்சாகமாக கைகளை தட்டி ஆரவாரம் செய்தனர். எதற்கென்று புரியவில்லை. ஒருவழியாக மேடையில் இருந்தவர்கள் ஒவ்வொருவராக‌ பேச ஆரம்பித்தனர். ஒவ்வொருவர் பேச்சிற்கும் கூடியிருந்த கூட்டத்திற்கு மயிர்க் கூச்செறிந்தது. இறுதியாக தலைவரைப் பேச அழைத்தனர். என்ன பேசப்போகிறார் எப்படி ஆரம்பிக்கப் போகிறார் என்று ஆர்வம் மேலிட்டது. தலைவர் மைக்கை ஆவலுடன் வாங்கி மூக்கருகே கொண்டு சென்று “புஸ்ஸ்ஸ்” என்று சீறி ஆரம்பிக்கிறார். “நாங்க என்ன இளிச்ச‌வாயனுகளா…”

நாங்கள் செழித்தால் நாடு செழிக்கும்!

வெஜிடபிள் பிரியாணியும் மெதுவடையும்

பெரும்பாலான நாட்களில் அலுவலக கேண்டீனிலேயே என் மதிய உணவை உண்பது வழக்கம். இன்று ஒரு மாறுதலுக்காக வெளியே செல்ல முடிவெடுத்து அருகிலுள்ள வேளச்சேரிக்கு பயனித்தேன். சில சமயம் “உடுப்பி கிருஷ்ணா மெஸ்” என்னும் சிற்றுண்டிக்கு சென்று உணவருந்துவது வழக்கம். சுயமாக பரிமாறிக் கொள்ளும் உணவகம் அது.

என்னிடம் சில கெட்ட பழக்கங்கள் உண்டு. அவற்றுள் முதன்மையான்வை ஞாபகமறதியும் சிந்தனைச் சிதறல்களும் தான். அவற்றை மாற்றிக் கொள்ள நான் முயலவில்லை என்பதே உண்மை. பெரும்பாலான சமயங்களில் அவை சுவாரஸ்யமான சம்பவங்களாகவும் சில சமயங்களில் பிரச்சச‌னைக்குரியதாகவும் அமைந்துவிடும்.

நிற்க.

சிந்தனைச் சிதறல்களின் இடையில் என் வாகனம் கிருஷ்ணா மெஸ்ஸின் முன் சென்று நின்றது. உள்ளே வெஜிடபிள் பிரியாணி, சாம்பார் சாதம், தயிர் சாதம் மற்றும் சில உணவுப் பண்டங்களும் இருந்தன. ஒரு வெஜிடபிள் பிரியாணி ஒரு மெதுவடை என்று சொல்ல அங்கிருந்தவர் ஒரு நெகிழிக் (பிளாஸ்டிக்) காகிதத்தில் அவற்றை வைத்துக் கொடுத்தார்.

காகிதம் சிறிதோ உணவின் அளவு மிகுதியோ, பிரியாணியும் வடையுமாக சேர்ந்து நெகிழிக் காகிதத்தை முழுமையாக‌ ஆக்கிரமித்திருந்தது. பிரியாணிக்கு தயிர் பச்ச‌டியும் மெதுவடைக்கு சாம்பாரும் இப்போது நான் ஊற்ற வேண்டும். இடம்தான் இல்லை. உணவுக் காகிதத்தை ஒரு கையில் வைத்துக் கொண்டு மறு கையால் சாம்பார் பாத்திரத்தில் இருந்த கரண்டியில் கொஞ்சமாக எடுக்க முயற்சித்தேன். இடப்பக்கம் இருந்தவர் இவன் எங்கே ஊற்ற‌ப்போகிற‌ான் என்கிற ஆர்வத்துடனும், வலப்பக்கம் இன்னொருவர் கீழே சிந்தினால் அறைந்துவிவேன் என்று பார்ப்பது போலவும் இருந்தது. ஏனோ தெரியவில்லை, கைகளுடன் சேர்ந்து கால்களும் நடுங்கின. மெதுவடையின் சந்திற்குள் சாம்பாரை ஊற்ற அது பெருக்கெடுத்து பிரியாணிக்குள் புகுந்தது. ஒரு மாதிரி சமாளித்தவாறு கொஞ்சமேனும் சாப்பிட்டுவிட்டு தயிர் பச்சடி ஊற்றிக் கொள்ளலாம் என்று முடிவெடுத்தேன்.

ஆமையின் பொறுமையுடனும் கழுகின் கவனத்துடனும் உண‌வுக் காகிதத்தை எடுத்துக் கொண்டு வெற்றிருப்பிடம் நோக்கி நடந்தேன். தனிமையை மிகவும் விரும்புபவனானதால் யாரும் இல்லாத‌ நான்கிருப்பு மேசை ஒன்றில் உணவுக் காகிதத்தை வைத்தேன். அந்த மேசையின் கால்களில் ஒன்று உயரக் குறைவு. அதை தாங்கிப் பிடிக்கவிருந்த கல்லையும் பதினாறாய் மடிக்கப்பட்டிருந்த சிறு காகித்தையும் எந்தப் புண்ணியவானோ அப்புறப்படுத்தியிருந்தார். உணவு்க் காகிதத்திலிருந்த மெதுவடை நிலை தடுமாறியது. அதை காப்பாற்றப் போய் அதனுள்ளிருந்த சாம்பாரை பிரியாணிக்கு முழுவதுமாக தாரை வார்க்க நேர்ந்தது. இடப்பற்றாக்குறையினால் சாம்பார் வேறு மேசையில் சொட்ட ஆரம்பித்திருந்தது.

சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடி ஒரு வழியாக சிந்தியிருந்த சாம்பாரின் மேல் உணவுக் காகிதத்தை வைத்து மறைத்தேன். மேசையையும் அமுக்கிப் பிடித்து மறு பக்கம் சாயாமல் பார்த்துக் கொண்டேன்.

சாப்பிட்டு முடித்தாயிற்று. மேசையை சுத்தம் செய்பவர் நிச்சயம் என்னை நிந்திப்பார். எனக்கும் வேறு வழியில்லை. கையைக் கழுவிவிட்டு மீண்டும் சிந்தனைச் சிதறல்களில் மூழ்கிப் போனேன். வாகனத்தை எடுத்துக் கொண்டு அலுவலகம் வந்து சேர்ந்து “சுவாரஸ்யம்” என்னும் வகையறாவை சேர்த்து சில பதிவுகளை சேர்க்கலாம் என்றொரு யோசனை.

நன்று, சேர்த்தாகிவிட்டது. என்ன எழுதலாம் என்று யோசிக்கையில் என் பிரதான‌ கெட்டபழக்கங்களான ஞாபகமறதியாலும் சிந்தனைச் சிதறல்களாலும் உருவான நிகழ்வுகளை எழுத முடிவு செய்தேன். சமீபத்தில் அப்படி என்ன சம்பவம் ந‌டத்தது என்று தீவிரமாக‌ சிந்திக்கையில் அதிர்ந்து போனேன்.

வெஜிடபிள் பிரியாணிக்கும் மெதுவடைக்கும் காசு கொடுக்க மறந்து விட்டேன்!

காதல் வைபோகமே

நான் கடவுள் படத்தை பார்ப்பதற்காக சத்யம் சென்றுகொன்டிருந்த போது வழியில் ஒரு கட்‍‍‍‍-அவுட். அதிர்ந்து போனேன், வண்டியை நிறுத்தி மீண்டும் ஒரு முறை படித்தேன். செய்தியே தான். கடுப்புடன் மேலும் சென்று கொண்டிருக்கையில் ஏழு இடங்களில் அதை ஒற்றிய கட்‍‍‍‍-அவுட்கள். நொந்து போய் தியேட்டருக்கு சென்றால், கர்பக்கிரகத்திற்குள் செல்லும் போது விளக்கு வைத்து வரவேற்கும் சிலைகளைப் போல அங்கேயும் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் குறுகிய‌ விவரம்:

கலைஞர் மு.கருணாநிதி அவர்களின் மூத்த பேரனும்


மு.க.முத்து அவர்களின் மூத்த பையனுமான‌


“கலையுலக வாரிசு” மு.க.மு.அறிவுநிதி


அவர்கள் பெருமாள் படத்திற்காக முதன் முதலில்


பாடிய‌ ‘காதல் வைபோகமே’ என்னும் பாடலை


கேட்டு மகிழுமாறு வேண்டிக்கொள்கிறோம்.