Category Archives: சித்தாந்தம்

ஜீவகாருண்யம்

தமிழில் தட்டச்ச ஆரம்பித்ததுமே ஓர் இனம்புரியாத வருத்தம். எத்தனை நாட்களாயிற்று. கூடவே இன்பம். எழுது எழுது என மனம் உந்துகிறது. தட்டச்சு என்ற வார்த்தையையே சிலநிமிடம் சிலாகிக்கிறேன். எழுத்து என் மனத்தில் இருக்கும் சோம்பலைத் தவிடுபொடியாக்குகிறது. உயிர்வரின் உக்குறள் மெய்விட்டோடும், அதைப்போல.

என் நெடுநாளைய பல எண்ணங்கள் தற்போது நிகழ்வுகளாய் உருமாறி வருகிறது.

பணிநிமித்தம் காரணமாய்க் கடந்த நான்கைந்து வருடங்கள் சென்னையிலும் கலிஃபோர்னியாவிலும் தனிமை வாழ்க்கை. மனைவியும் குழந்தைகளும் திருப்பூரில். கடந்த சில மாதங்களின் சரியான திட்டமிடலாலும் மிகச்சரியான செயலாக்கலாலும் கோயமுத்தூரில் இருக்கும் வேறொரு பன்னாட்டு அலுவலகத்திற்கு வெகுவிரைவில் மாற்றலாகிறேன். இது ஒரு நல்ல தொடக்கம். திருப்பூரில் இருந்து முக்கால்மணி நேரப் பேருந்து பயணத்தில் கோயமுத்தூர் டைடல் பார்க். பணி முடிந்ததும் இரவுக்குள் வீடு வந்துசேரலாம். நெடுநாளைய கனவு. எப்படியும் திருப்பூர்/கோவை சென்றுவிடுவேன் என்று கண்டிப்பாய்த் தெரிந்ததால் சென்னையில் வீடு வாங்கு எண்ணமே தோன்றியதில்லை. திருப்பூர் கோயமுத்தூர் ஜெர்மனி சென்னை கலிஃபோர்னியா என்று பயணித்து மீண்டும் திருப்பூர்/கோயமுத்தூர் வந்தடைகிறது. இதுவே நிரந்தரமானது என்று மனம் உவக்கிறது. வேளாண் மற்றும் பசுமைக்குடில் முறைகளைக் கற்க ஆர்வம் கொண்டுள்ளேன். நாற்பதுகளில் வாழ்க்கை அத்திசையில் பயணிக்க வேண்டுமென விழைகிறேன்.

இவை எல்லாவற்றையும் மீறி என்னுள் நிகழும் கடந்த ஆறு மாத மாற்றங்கள் என் முப்பது வருட வாழ்வைக் கூண்டிலேற்றிக் கேள்வியெழுப்புகிறது.

வம்சாவழிப் பழக்கமாக ஊன் உண்ணுபவனாகவும் சுயம் உந்திய முறையில் இறை மறுப்பாளனாகவும் வாழ்ந்து வருகிறேன். என் தனிப்பட்ட கருத்துக்களை பிறர்பால் தினிப்பதுமில்லை, எனக்கு ஒவ்வாத கருத்துக்களை என் அகத்திற்குள் அனுப்பவதுமில்லை. நன்கறியாத எண்ணற்ற பொதுநல விஷயங்களைப் பற்றி விவாதிப்பதுமில்லை. இருபதுகளில் இருந்த இறுமாப்பும் அவசரமும் அனுபவம் காரணமாக மெல்ல மெல்ல முதிர்ச்சி அடைந்திருக்கிறது.

சுமார் ஏழு மாதங்களுக்கு முன்பு தேனீக்களைப் பற்றிய ஒரு கட்டுரையை ஆனந்த விகடனில் தற்செயலாய்ப் படித்தேன். மகரந்தச்சேர்க்கையின் அறிவியலும் தேனீக்களின் வாழ்க்கை முறையும் என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்து அதுசார்ந்த ஊடகங்களை தேடிச்சென்றேன் (முடிந்தால் More than honey ஆவணப்படத்தைக் காணவும்). அது இன்னும் இன்னும் என்று பலவகைகளில் பரிமாணித்தது. முதல் இரு வாரங்கள் Pescatarian-ஆக இருந்தேன். என் தேடல் என்னை Vegan-இல் கொண்டு போய் நிறுத்தியிருக்கிறது. கடந்த ஆறு மாதங்களாக Veganism கடைபிடித்து வருகிறேன்.

இறைவனோ இயற்கையோ – எல்லா படைப்பிலும் மகத்துவம் இருக்கிறது. அறிவியல் இருக்கிறது. ஆச்சர்யம் இருக்கிறது. மனிதனின் ஆறாம் அறிவென்பது அடக்கி ஆளவே முற்படுகிறதா? மாமிசத்தை விதவிதமாய்ச் சமைத்து சாப்பிடுவதிலிருந்தே அது ருசிக்காக மட்டுமேயன்றி உயிர்வாழ அல்ல என்று புலப்படவில்லையா? இந்து மதத்தில் சைவத்தின் மகத்துவம் பற்றிய உண்மைகளை நாம் உணரவில்லையா? உணர முற்படவேயில்லையா? வாரம் ஓரிரு நாட்கள் அசைவம் சாப்பிடாமல் பகவானை திருப்திப்படுத்த நினைப்பவர்கள் முழுமையாக அசைவம் விடுத்து குற்ற உணர்ச்சி அற்றிருக்கலாமே? மனிதநேயம் ஒன்றே போற்றப்படுவது முறையா? மனிதனை விட அறிவில் உயர்ந்ததொரு ஜீவராசி உலகில் தோன்றினால் அவை மனிதனை உணவாக உடையாக கேளிக்கையாக விளையாட்டாக ஆராய்ச்சியாக பயன்படுத்தினால் அது அறமா?

Veganism அல்லாதவர்கள் எல்லாம் குற்றவாளிகள் என்று சொல்லவில்லை. மாபெரும் தலைவர்கள் தலைசிறந்த மனிதர்கள் என நான் போற்றும் பலரும் non-vegans அல்லது non-vegetarian ஆகவே இருக்கிறார்கள். ஜெயமோகன் உள்பட. ஆக, இது வெறும் மனம் சார்ந்த தேடல் மட்டும்தானா? இக்கேள்விகள் முன்னரே முளைக்காமல் இல்லை. ஆனால் அறியாமை (agnostic) மட்டுமே என் பதிலாய் இருந்திக்கிறது. ஆனால் உணர்ந்த பின் அது எவ்வாறு அறியாமையாகவே இருக்கும்? மிகக்குறைந்தபட்ச அறிவாக உயிர்க்கொலை ஒத்த நோக்குடையவர்களிடம் மட்டுமே ஆரோக்கியமான விவாதம் மேற்கொள்ள முடியும். அன்றேல் அது முதிர்ச்சியற்ற விவாதமாக – கொசுக்களை கொள்ள மாட்டீர்களா, உங்களை தாக்க வரும் மிருகத்தை என்ன செய்வீர்கள் என்றே தொடரும். ஒருவரியில் சொல்வதானால் என்னையோ என் குடும்பத்தையோ காயப்படுத்த வரும் எந்தவொரு உயிரினத்தையும் நான் ஜீவகாருண்யம் கொண்டு பார்ப்பதில்லை. அது தற்காப்பு. எந்தவொரு உயிரினத்திற்கும் பொதுவானது.

இந்தியாவில் வசிக்கும் எந்தவொரு சராசரி குடிமகனுக்கும் Veganism என்பது ஒரு மிகப்பெரிய சவால். அதுவும் வாரம் ஐந்து நாட்கள் கடையில் உணவருந்தும் என்னைப் போன்றவனுக்கு. என் மனைவி மற்றும் குடும்பம் இதை ஏற்றுக்கொண்டு விட்டனர். என் வழியைப் பின்பற்றுமாறு எவரிடமும் சொன்னதுமில்லை எதிர்பார்ப்பதுமில்லை. பலமுறை கேலிக்கு உள்ளான போதும் கூட. கேலி ஒரு பொருட்டல்ல. ஆனால் யோசித்துப் பார்க்கும் போது நான் போற்றும் சித்தாந்தம் மிகச்சரியானது என்றும் எல்லா மனிதர்களும் இதைப் பற்றிய குறைந்தபட்ச அறிவையாவது பெற்றிருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். என் கேள்விகள் நியாயமானவை. விவாதத்திற்குரியவை. எந்தொரு சித்தாந்தத்தைப் பின்தொடர்பவருக்கும் இவ்வாறே தோன்றும். ஆனால் Veganism பற்றி எங்கு எதைப் படித்தாலும் அது ஒரு வழிப்பாதையாக மட்டுமே இருக்கிறது. பிறர் சீண்டாத அல்லது சீண்ட விருப்பப்படாத ஒரு மார்க்கமாக தனித்தே நிற்கிறது.

மதம், அரசியல், மனிதநேயம் மற்றும் ஆன்மிகம் தாண்டி உணர்வுப்பூர்வமான, அறிவுப்பூர்வமான மற்றும் ஒழுக்கப்பூர்வமான சித்தாந்தங்கள் மனிதனால் பெரிதாகப் போற்றப்படவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. வள்ளலார் மற்றும் காந்தி போன்றோரின் உந்துதலால் மட்டுமே அச்சிந்தாந்தங்கள் சற்றேனும் ஒட்டிப்பிழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. வள்ளலாரைப் பற்றி விக்கிபீடியாவில் படிக்கும் போதே அவர் எழுத்துக்களைப் படிக்க வேண்டும் என்கிற ஆர்வம் மேலிடுகிறது. வருங்காலம் பற்றிக் கருத்துக்கூற முடியாது. எதுவும் நடக்கலாம். ஆனால் நான் இப்போது மனநிறைவுடன் இருக்கிறேன். என்னால் குறைந்த பட்சம் Pescatarian-ஆக இருக்க முடியும்.

ஜீவகாருண்யம் போற்றுக.

யோகா பயிலவும் ஜாகிங் பழகவும் ஆரம்பித்திருக்கிறேன். இரண்டையும் ரசித்துச் செய்யமுடிகிறது என்பது கூடுதல் நற்செய்தி.

ஓ ஈசா… என் ஈசா

சென்ற மாதம் ஒரு முஸ்லீம் சகதொழிலாளியுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். ரம்ஜான் நோன்பு கடைபிடிப்பதாகச் சொன்னார். மதநம்பிக்கைகளை என் மனம் விரும்பியதில்லை என்றாலும் ஆர்வம் உண்டு. எதற்காக அந்த நோன்பு என்று கேட்டேன். ஏழைகளின் பசியை உணர்வதற்காக என்று சொன்னார்.

சுவாரஸ்யமாய் ரம்ஜான் நோன்பில் கடைபிடிக்க வேண்டிய செயல்கள் குறித்து ஆராய்ந்தேன். குடிக்கக்கூடாது, முத்தமிடக்கூடாது, வாந்தி எடுக்கக்கூடாது, மாதவிடாய் கூடாது என்று ஆயிரம் கூடாதுகள் இருந்தன. ம்ஹூம், எதிலும் உடன்பாடில்லை. நோன்பிற்கு பலவிதமான காரணங்கள் இருந்தாலும் “ஏழைகளின் பசியை உணர்தல்” என்பது மிகப்பெரிய செயலல்லவா?

எளிமையையும் ஏழ்மையையும் கற்றுக்கொண்டால் பொறாமையும் அகங்காரமும் மறைந்துவிடும். ரம்ஜான் நோன்பாய் இல்லாமல் ஒரு வைராக்கியமாக நானும் மதிய உணவைத் தவிர்க்க முடிவுசெய்தேன்.

காலையும் இரவும் நல்லா வெட்டிட்டு மதியம் சாப்பிடாமல் இருப்பது பெரிய காரியமா என்று நினைத்தீர்களேயானால், ஆமாம் என்றுதான் சொல்லுவேன். முதல் நாளன்றே வயிற்றில் கடமுட சத்தம் ஆரம்பித்துவிட்டது. மாலை நான்கு மணிக்கெல்லாம் மயக்கம் வருவது போல் இருந்தது. நீராகாரம் கூட குடிக்கக்கூடாது என்றார்கள். முடியவில்லை. தலைசுற்றி விழுந்துவிடுவது போலிருந்தது. காபி குடித்தேன்.

வார இறுதி நாட்களை விடுத்து கிட்டத்தட்ட இருபத்தொரு நாட்கள் மதிய உணவைத் தவிர்த்திருக்கிறேன். தினமும் காலை ஒன்பது மணிக்கு இரண்டு இட்லி/பூரி ஒரு தோசை. மதியம் ஒரு காபி. இரவு ஒன்பது மணிக்கு இரண்டு பரோட்டா ஒரு தோசை. இடையில் வேறெதுவும் இல்லை. சென்னை உணவகங்களில் தோசை என்பது இட்லி சைசிற்கே இருக்கும் என்பதை தயவு செய்து நினைவில் கொள்க. பூரி கச்சாயம் சைசில் இருக்கும்.

இந்நாட்களில், ஏழைகளின் பசியை உணர்ந்தேனா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் பசி என்றால் என்னவென்று கொஞ்சமாய் உணர்ந்திருக்கிறேன். முதல் ஒரு வாரம் சாப்பிடாமல் இருந்தால் பின்னர் பழகிவிடும் என்றெண்ணி கஷ்டப்பட்டு இருந்துவிட்டேன். நினைத்ததைப் போலவே இரண்டாவது வாரம் பழகிவிட்டது. பசியின்மை அல்ல, பசியைத் தாங்கும் குணம். பசி அப்படியேதான் இருக்கிறது.

ஹோண்டா சிட்டியில் ரேபன் கண்ணாடியணிந்து செல்லும் கனவான்களே, நீங்கள் பசியடங்கிய பின் ஒதுக்கும் ஒரு பிட்சா துண்டின் காசில் சராசரி இந்தியனின் குடும்பம் ஒரு வாரம் சாப்பிடும். உங்களைச் சாப்பிட வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை, அன்னம் தண்ணீருக்கு மரியாதை கொடுங்கள் என்கிறேன். பசித்துத் தெருவில் வாழ்பவனும் உன்னைப் போன்ற ஒரு சகமனிதன் தான்.

இன்று திருப்பூர் செல்கிறேன். சனி ஞாயிறு சாப்பிட்டுத்தான் ஆகவேண்டும். திங்கட்கிழமையுடன் ரம்ஜான் நோன்பு முடிகிறது. ஆனாலும், இன்னும் சில நாட்கள் மதிய உணவைத் தவிர்க்கலாமென்று இருக்கிறேன். டயட், டிடர்மினேஷன் என்று எப்படி வேண்டுமானாலும் வைத்துக்கொள்ளலாம்.

எல்லாம் சரி, இதற்கும் தலைப்புக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று நினைக்கறீர்களா? ஈசனுக்கு ஈத் திருவிழா என்றால் கேட்கக் குளிர்ச்சியாய் இருக்கிறதே! தவிர, ஆயிரத்தில் ஒருவன் படத்தில் வரும் “ஓ ஈசா… என் ஈசா…” என்னும் பாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன். உணர்ச்சிப் பிழம்பாய் இருக்கிறது.

கம்யூனிஸமும் கந்தசஷ்டி கவசமும்

பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் எங்கள் வீதியில் எருமைச்சாணியும் ஆட்டுப்புழுக்கையும் சூழ்ந்த விநாயகர் கோவில் இருந்தது. அதை ஒட்டி கம்யூனிஸ்ட் அலுவலகம் ஒன்றும் இருந்தது. இரண்டிற்கும் சென்றிருக்கிறேன்.

கம்யூனிஸ்ட் அலுவலகத்தில் இரண்டு அறைகள் உண்டு. ஒன்று சிறியது. கார்ல் மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸ், மாவோ படங்கள் இருக்கும். மற்றொன்று சற்றே பெரியது. எப்படியும் முப்பது பேருக்கு மேல் அமர அலுவலகத்தில் இடமிருக்காது.

அப்போது எனக்கு தெரிந்து, கம்யூனிஸ்டுகள் என்பவர்கள், மே மாதம் முதல் தேதி “இன்குலாப் ஜிந்தாபாத்” என்று கோஷமிட்டுக்கொண்டு எல்லா கொடிக்கம்பங்களுக்கும் சென்று கொடியேற்றுவார்கள். குழந்தைகளுக்கான சைக்கிள் ரேஸ், ஓட்டப்பந்தயம், பாட்டுப்போட்டி, நடனப்போட்டி, பேச்சுப்போட்டி, சாக்குப்போட்டி, சட்டி உடைத்தல் என பலவித விளையாட்டு போட்டிகள் நடத்தி பரிசளிப்பார்கள்.

அவர்கள் செய்த மற்ற காரியங்கள் அப்போது என்னை அவ்வளவாக கவரவில்லை. திருப்பூரில் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு என்றுமே குறைவில்லை. நிறைவும் இல்லை.

கோவில் திறந்தவெளியில் அமைந்திருந்தது. பின்புறத்தில் காடு. ஆடு, மாடு எல்லாம் காட்டில் மேய்ந்து பசியாறிவிட்டு கோவிலுக்கு வந்த ரெஸ்ட் எடுக்கும்.

ஒருமுறை வயதில் மூத்த ஒரு நண்பன் பீர் பாட்டில் எடுத்து வர அவன் தந்தை எதிரே வந்துவிட்டார். பயந்துபோய் கோவிலுக்குள் ஓடி பிள்ளையார் சிலைக்கு அருகில் பாட்டிலை வைத்துவிட்டான். நண்பனின் தந்தை அருகில் வர, நல்ல பிள்ளைகள் போல் சாமி கும்பிட்டுக் கொண்டிருந்தோம். எத்தனை பக்தி இருந்தாலும் கர்பகிரகத்திற்குள் செல்லக்கூடாது என அறிவுரை கூறி வெளியே வரச்சொன்னார். நாங்கள் வெளியே வந்துவிட பிள்ளையார் சரக்குடன் அரை நாள் இருந்தார். துந்திக்கைக்கு எட்டியது தொந்திக்கு எட்டவில்லையே என்றெண்ணியிருப்பார். பேச்சிலர் என்பதால் குடும்பத்தில் குழப்பம் ஏற்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை.

ஊரில் திடீரென வரிசையாக சில துர்மரணங்கள் நிகழ, பெரிய மனிதர்கள் (அதாவது “பணம் படைத்தவர்கள்”) ஒன்று கூடினர். கோவில் சரியாகப் பராமிக்கப்படாததே காரணம் என்று முடிவெடுத்தனர். வசூல் என்றிறங்கி சுமார் பதினைந்து லட்சம் தேர்த்தினர். அப்போதைய பதினைந்து லட்சம் என்பது மிகப்பெரிய தொகை. இரண்டு வருடத்தில் புதுப்பொலிவுடன் கோவில் உருவானது.

சோழனும் பாண்டியனும் வானுயர கோவில் கட்டி அதில் விளம்பரம் செய்யாமல் விட்டதற்கு அவர்கள் அறிவுக்குறைவே காரணம். அதை மனதில் கொண்டு, கோவிலுக்கு நிதியுதவி செய்த எல்லா நல்ல உள்ளங்களின் பெயர்களும் கல்வெட்டாய் பொறிக்கப்பட்டு உள்ளேயே வைக்கப்பட்டது. ட்யூப்லைட் முதல் கோபுரகலசம் வரை உபயம்: செல்லமுத்து கவுண்டர் என்று எழுதப்பட்டது.

***

சமீபத்தில், நண்பன் சம்பத்தின் அழைப்பை ஏற்று கம்யூஸ்ட் அலுவலகத்திற்குச் சென்றிருந்தேன். கிட்டத்தட்ட பத்தாண்டுகளுக்குப்பின் அங்கே செல்கிறேன். அதே சின்ன அறை, சற்றே பெரிய சின்ன அறை. அதே கார்ல் மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸ், மாவோ படங்கள். உண்மையில் நம்நாட்டில் எத்தனை கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு ஏங்கல்ஸை பற்றி தெரியும்? கலையறிவு கொண்ட தமிழ் தலைவன் கிடைக்காதவரை கம்யூனிஸம் வளர வாய்ப்பில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

தவிர, எல்லாவற்றையும் மிக சீரியஸாகவே அணுகுகிறார்கள் என்றும் தோன்றுகிறது. கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு நகைச்சுவை உணர்வு குறைவு. அவர்களின் நகைச்சுவை, முதலாளிகளை முதலைகள் என்று சித்தரிப்பதாகவும் அரசியல் எதிரிகளை பற்றியதாகவும் மட்டுமே இருக்கிறது. வேறு ஏதாவது ஜோக் அடித்தால் நாட்டில் இத்தனை பிரச்சனை இருக்கிறது, உனக்கென்ன சிரிப்பு வேண்டிக்கிடக்கிறது என்பது போன்ற பிரம்மையை நமக்கு ஏற்படுத்துகிறார்கள்.

சம்பத் தீவிர கம்யூனிஸ்ட். தீவிரம் என்று எதைச்சொல்லலாம்? ஒரு விஷயம் கட்சிக்கு ஒத்துப்போகிறது என்றால் அது தன் மனதிற்கும் ஒத்துப்போகவேண்டும். அப்படி ஒத்துப்போகிறவர்களையே தீவிரமானவர்கள் என்று சொல்லலாம். இந்த தீவிரம் கலை, அரசியல், சித்தாந்தம் என எல்லா துறைகளுக்கும் எல்லா மக்களுக்கும் பொருந்தும். இந்த விஷயத்தில் என்னை கமல்ஹாசனின் தீவிர ரசிகன் என்று சொல்லலாம். சினிமா, தனிமனித வாழ்க்கை என இரண்டிலும்.

சம்பத் என் மனம் கவர் நண்பன். கம்யூனிச சித்தாந்தங்களை நேர்வழியில் உள்வாங்கியவன். தொண்டுள்ளம் கொண்டவன். பிற்காலத்தில் மிகச்சிறந்த போராளியாய் உருவெடுப்பான் என்று என் மனம் ஆழமாக நம்புகிறது. சமூகம் தன் வரைமுறையை மீறி சீண்டாதிருக்க வேண்டும்.

சற்றே பெரிய அறையில் இருந்த கும்பலாக சத்தம் வர உள்ளே சென்றேன். சம்பத் இரு சகாக்களுடன் குழந்தைகளுக்கு வகுப்பு எடுத்துக்கொண்டிருந்தான். சில வாரங்களாய் தினமும் குழந்தைகளுக்கு ட்யூஷன் எடுப்பதாய் ஏற்கனவே சொல்லியிருந்தான். ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்து கவனித்தேன்.

ஆறிலிருந்து பதினைந்து வயதான குழந்தைகள். ஏழைக்குழந்தைகள். தமிழ்வழிக் கல்வி பயில்பவர்கள். மேல்தட்டு மக்களால் நிராகரிக்கப்பட்டவர்கள். நம்மால் செய்ய முடியாததை நம் ஆத்மநண்பர்கள் செய்யும்போது அளவிட முடியாத மகிழ்ச்சி உண்டாகிறது. நாமே செய்து விட்டது போன்ற உணர்வு மேலோங்குகிறது.

இத்தனையையும் மீறி ஒரு விஷயம் எங்களை எரிச்சலூட்டிக் கொண்டிருந்தது. அருகாமையில் இருக்கும் கோவிலில் இருந்து வரும் சத்தம். இரண்டு மணி நேரமாய் வீதியை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தது அந்த சத்தம். ஒரு நாள் இரு நாள் அல்ல, தினமும் நடக்கும் கூத்து இது. மைக் வைத்து ஊருக்கே பாட்டு போட கோவில் என்ன ஆர்கெஸ்ட்ரா கம்பனியா? வருபவர்களுக்கு புன்னியஸ்தலமாய் இருக்கட்டும், அன்னியர்களுக்கு இடைஞ்சலாய் இருப்பதை அறிய மாட்டார்களா? எங்களுக்கு பிடித்திருக்கிறது என்பதற்காக பெரியார் பிரசங்கத்தையும் A.R.ரஹ்மான் பாடல்களையும் தினமும் நான்கு மணி நேரம் மைக் வைத்து ஊரெல்லாம் ஒலிக்கவிட்டால் நன்றாயிருக்குமா?

யோசித்துப்பாருங்கள், புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருக்கையில்ரஹண பவச ரரரர ரரர ரிஹண பவச ரிரிரிரி ரிரிரி விணபவ சரஹண வீரா நமோநம …” என்று அருகில் மைக்கில் முழங்கிக்கொண்டிருந்தால் குழந்தைகள் எப்படி படிக்கமுடியும்?

சிறிது நேரம் கழித்து வெளியே வந்து கோவிலை எட்டிப்பார்த்தேன். பக்திப்பாடல்கள் நிறைவடைந்து பஜனையை மைக்கில் ஒலிக்கவிட்டிருந்தார்கள்.

தனம்தரும் கல்விதரும்
ஒருநாளும் தளர்வறியா மனம்தரும்
தெய்வ வடிவும் தரும்
நெஞ்சில் வஞ்சமில்லா இனம்தரும்
நல்லன எல்லாம்தரும்
அன்பர் என்பவர்க்கே கனம்தரும்
பூங்குழலாள் அபிராமி கடைக்கண்களே


அபிராமி கடைக்கண் வைத்து மைக்கை அணைத்தால்தான் இப்போதைக்கு இதெல்லாம் தரமுடியும்.

*****

புதுக்கோட்டை டு பாரீஸ் – 2

புதுக்கோட்டை டு பாரீஸ் – 1

இங்கிலாந்தின் போர்ட்லன்ட் துறைமுகம் வந்தடைந்ததும் எங்களை சிறை பிடித்திருந்த துரை யாருடனோ தொலைபேசியில் பேசினான். சற்று நேரத்தில் மேலும் பலர் வந்துவிட ஒன்று கூடி விவாதித்தனர். எங்களை அகதிகளாய் நாட்டிற்குள் அனுப்ப அவர்கள் விரும்பவில்லை. கூட்டமாய் இருந்தால் துரைகளுக்கு பிரச்சனை. அதனால் ஒவ்வொருவராய் கப்பலின் கீழ் தளத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். அவர்கள் எங்கே எவ்வாறு சென்றார்களென்று தெரியவில்லை.

என்னைப் பார்த்து ஒரு துரை கையசைத்து கூப்பிட்டான். அவன் சட்டையில் இருந்த பட்டயத்தை கூர்ந்து கவனித்தேன். ஆன்டர்சன் என்று எழுதியிருந்தது.

“What is your name?” என்றான்.

“கார்த்திகேயன்” என்றேன். அவனுக்கு புரிந்த மாதிரி தெரியவில்லை.

“Follow me” என்று சொல்லிவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தான். நிலமட்டத்திற்குக்கீழ் இருந்த தளத்திற்கு கூட்டிச் சென்றான். வெளியில் இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு அந்த தளம் தெரிய வாய்ப்பில்லை. பெயரிடப்பட்டிருந்த அறைக்கதவு ஒன்றை கைகாட்டி உள்ளே செல்லுமாறு கூறி விட்டு ஆன்டர்சன் கதவருகே நின்றுகொண்டான்.

அறைக்குள் சென்றேன். பன்முகவாசல் இருந்தது. உள்ளிருந்த துரைக்கு நாற்பது நாற்பத்தைந்து வயதிருக்கும். மேலதிகரியாக இருக்க வேண்டும்.  தேங்காய்நார் போன்ற தலைமுடி. சிறிய கண்கள். கோவைப்பழச் சிவப்பில் மெலிதான‌ உதடுகள். கையில் இருந்த பேனாவை என் முகத்திற்கு நேரே நீட்டி பேச ஆரம்பித்தான்.

“See, you can’t go into my country. You do not have Visa, or even passport for that matter. And you cannot claim to be a refugee as we have clear evidence that you boarded into our ship illegally”

துரையின் வாயையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். இவன் பார்வையும் பேச்சு தொனியும் சரியில்லை என்பது மட்டும் புரிந்தது. கையில் இருந்த பணத்தையெல்லாம் கொடுத்து ஒருவழியாய் இங்கிலாந்தும் வந்தாகிவிட்டது. இவன் விடுவானா, நாம் பிழைப்போமா? கண்களில் நீர் முட்டிக்கொண்டிருந்தது. மனைவி மகளின் நினைவு வர இரு கைகளையும் கூப்பி நின்றேன். அதைப் பார்க்க விரும்பாமல் துரை விரலை சொடுக்கினான். வெளியே நின்றுகொண்டிருந்த ஆன்டர்சன் உள்ளே ஓடி வந்து என்னை வலுக்கட்டாயமாய் இழுத்துக்கொண்டு கப்பலுக்கு வெளியே சென்றான்.

அங்கே ஏராளமான கப்பல்கள் நின்று கொண்டிருந்தன. எல்லா கப்பல்களும் பார்ப்பதற்கு ஒரே மாதிரி இருந்தன, துரைகளை போலவே.

ஒரு சுருட்டைப்பற்ற வைத்துக்கொண்ட ஆன்டர்சன்,  “Do you want to go to Jail?” என்றான்.

ஜெயில் என்பது புரிந்தது. இல்லை என்பது போல‌ தலையை ஆட்டினேன்.

புறப்படத் தயாராய் நிற்கும் கப்பல் ஒன்றை நோக்கி கையை நீட்டி, “See there, its a ship to Netherlands. I can take you to the ship, and put in a container so that nobody will notice you. Either you shall board it or we’ll keep you in Jail for your lifetime. What do you want to do?” என்றான்.

கப்பலில் ஏறச்சொல்லுகிறான். இல்லையென்றால் ஜெயிலுக்குப் போக வேண்டும்.

“போட் வேர் கோயிங்?”

“Netherlands”

“நோ இண்டியா?”

“No, Not to India. To Netherlands.”

இந்தியா போகவில்லை. போகவும் கூடாது. பணம் இல்லாமல் நாட்டிற்கு திரும்பக்கூடாது. இங்கிலாந்தில் இருந்து ஜெயிலில் உழல்வதை விட இந்தக் கப்பலில் ஏறி வேறு நாடு சென்று பார்க்கலாம். சரி என்றேன்.

பின்தொடர்ந்து வருமாறு கூறி விட்டு ஆன்டர்சன் நடக்க ஆரம்பித்தான். அந்தக்கப்பலின் பின்புறம் சென்று மேலே நின்று கொண்டிருந்த மற்றொரு துரையிடம் சுருட்டைக் காண்பித்தான். அவன் கீழே இறங்கி வந்ததும் இருவரும் புகைக்க ஆரம்பித்தனர். பேசிக்கொண்டே ஆன்டர்சன் சட்டைப்பையிலிருந்து சில பணத்தாள்களை எடுத்து மற்றவனிடம் நீட்டினான். அதை வாங்கிக்கொண்டு கப்பலில் ஏறியவன் மேலிருந்து கயிற்றேணியை தூக்கிவீசினான்.

ஆன்டர்சன் என்னை அதில் ஏறச்சொன்னான். மொத்தம் பத்து பனிரெண்டு படிகள்தான் இருந்திருக்கும். ஆனாலும் கயிற்றேணி நிலைகொள்ளவில்லை. தட்டுத்தடுமாறி ஏறி வந்ததில் கைகள் சிவந்திருந்தன. ஆன்டர்சன் சரசரவென்று ஏறினான். பதுங்கிப்பதுங்கி கொள்கலன்கள் (Containers)  இருக்குமிடத்திற்கு வந்தோம். இதுவும் திருட்டுப்பயணம் என்று அப்போதுதான் புரிய ஆரம்பித்தது. கொள்கலன்கள் அறையை தாண்டிச்செல்லும் வழியில் இடப்பக்கமாய் ஒரு ஆள் மட்டும் நுழையும் அளவிற்கு சந்து இருந்தது. அங்கே இருந்த காலி எண்ணை தகரங்களை ஓரமாக ஒதுக்கிவிட்டு என்னை அமரச்சொன்னான்.

ஒரு மூலையில் அமர்ந்ததும், வலதுகை பெருவிரலை உயர்த்திக்காட்டி கண்களை சிமிட்டிவிட்டு, ஆன்டர்சன் கிளம்பினான்.

இந்தப் பயணம் எத்தனை நாளோ? அது வரை பட்டினிதானா? நெதர்லாந்து என்றானே, அது எங்கேயிருக்கிறது? ஐரோப்பாவில் இல்லாவிட்டால் நாள் கணக்கு ஆகுமே!

நூற்றுக்கணக்கான கொள்கலன்களை ஆளரவமில்லாத அடித்தளத்தில் கொண்டிருந்த அந்தக்கப்பல் புறப்பட்டது. சில நிமிடங்களின் அனைத்து மின்சார‌ விளக்குகளும் அணைக்கப்பட்ட, நிலா வெளிச்சத்தில் நட்சத்திரங்கள் மின்னிக்கொண்டிருந்தன.

எப்போது தூங்கினேன் என்று தெரியவில்லை. கலங்கரை விளக்கத்தின் ஒளி பட்டு கண்விழித்தேன். பெரிய ஒலியெழுப்பி துறைமுகத்தை நெருங்கிவிட்ட சேதியை கப்பல் சொன்னது. நேற்றிரவு ஆன்டர்சன் கொடுத்திருந்த ரொட்டித்துண்டை எடுத்து சாப்பிட்டேன். கப்பல் நின்றதும் மேல்தளத்தை நோக்கி நடந்தேன். தாமாக சரணடைந்து விடுவது உத்தமம் என்று தோன்றியது. இரக்கம், மனிதாபிமானம் இரண்டிற்கும் அர்த்தம் தெரிந்த துரையை சந்தித்தாலொழிய எதுவும் செய்ய முடியாது.

ஒரு கண்ணாடி அறையின் முன் வந்து நின்றேன். உள்ளிருந்த துரைகள் என்னை பார்த்ததும் வேக வேகமாய் வெளியே வந்து சுற்றிக்கொண்டனர். ஆன்டர்சனிடம் பணம் வாங்கியவனைக் காணவில்லை. இறங்கிப் போயிருப்பான். அவர்கள் பேசியதில் ஒரு வார்த்தை கூட ஆங்கிலம் இல்லை. அல்லது எனக்குப் புரியவில்லை. சற்று நேரத்தில் கையில் விலங்கை மாட்டி ஒரு தனியறையில் அடைத்தனர். அறையின் ஜன்னல் வழியே எட்டிப்பார்த்தேன். கடற்கரையில் மிகப்பெரிய தகவல் பலகை ஒன்றிருந்தது. உற்றுப் பார்த்து படித்தேன்.

Rotterdam, Netherlands.

அரைமணிக்குப்பின் ஆன்டர்சனைப் போலவே ஒரு துரை வந்தான். இப்போது அவர்களுடன் பேசுவதில் எனக்கு பயம் குறைந்திருந்தது.

“வாட் இஸ் யுவர் நேம்” என்றேன்.

அவன் எதுவும் பேசவில்லை. மறுபடியும் கேட்கலாம் என்றெண்ணி விட்டுவிட்டேன். இங்கிலாந்து துரைகளுக்கும் இவர்களுக்கும் வெவ்வேறு குணாதிசயங்கள். அவர்கள் என்னிடம் பேசிக்கொண்டே இருந்தனர். இவர்கள் வாயே திறப்பதில்லை.

ஒரு விலையுயர்ந்த காரில் அமர்த்தி என்னை அழைத்துச் சென்றனர். எல்லா வீதிகளின் நடுவிலும் வாய்க்கால் போன்ற சிறுநதி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. இருபக்கங்களும் வாகனங்கள் சென்றுகொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு கிலோமீட்டர் தொலைவிலும் நதியைக் கடந்து அக்கரை செல்ல பாலம் இருந்தது. அநேகமாய் எல்லா வீடுகளிலும் ஓடு மேய்ந்திருந்தார்கள். மரத்தால் ஆன வேலைப்பாடுகளே அதிகம் இருந்தன. அவ்வப்போது நிலம் அதிர்வதைப் போல உணர்ந்தேன்.

அழைத்துச் செல்லும் இடம் ஜெயிலாக இருக்குமோ என்றெண்ணி பயந்தேன். ஆனால், கார் ரயில் நிலையம் வந்து நின்றது. தூரத்தில் நின்று கொண்டிருந்த ரயிலில் ஏறிக்கொள்ளுமாறு கைகாட்டி சில பணத்தாள்களையும் பயணச்சீட்டையும் நீட்டினர். என்னை கைதியாய் வைத்துக்கொள்ளக்கூட இவர்கள் விரும்பவில்லை என்று தோன்றியது. எதுவும் பேசாமல் வாங்கிக்கொண்டு நடந்தேன்.

நம் ஊர் ரயிலுக்கும் அங்கு நின்று கொண்டிருந்த ரயிலுக்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருந்தது. சொல்லப்போனால் நீளம் ஒன்றைத் தவிர மற்ற எல்லாமே வித்தியாசம்தான். அங்கே ரயில் வெள்ளை நிறத்தில் கூம்பு வடிவ மூக்குடன் இருந்தது. கதவின் பொத்தானில் கை வைத்ததும் தாமாக திறந்துகொண்டது. உள்ளே சென்று அமர்ந்துகொண்டேன். இயந்திர கார்களின் சத்தத்திற்கு சற்றும் அதிகம் இல்லாமல் ரயில் கிளம்பியது. புறப்பட்ட பத்து வினாடிகளில் அதன் உச்ச வேகத்தை அடைந்திருந்தது. குறைந்தது மணிக்கு இருநூறு கிலோமீட்டர் வேகம் இருக்கும்.  ரயிலின் மேற்பரப்பில் இருந்த மின்திரையைப் பார்த்துக்கொண்டே வந்தேன்.

“ஃப்ராங்ஃபர்ட், ஜெர்மனி – இன்னும் நானூறு கிலோமீட்டர் ” என்கிற தகவல் உருண்டோடிக் கொண்டிருந்தது.

மூன்று மணி நேரத்தில் ஜெர்மனி வந்தடைந்தது. ரயிலை விட்டு இறங்கியதும் சொல்லி வைத்தாற்போல் ஜெர்மன் போலீஸ் என்னை சூழ்ந்து கொண்டனர். நானே என்னை காட்டிக் கொடுத்துவிடுவதாக தோன்றியது. பாஸ்போர்ட் வீசா என்றார்கள்.

இம்முறை நேரே சிறைக்கு அழைத்துச்சென்றனர். சாயங்காலம் நீதிமன்றத்திற்கு. ஒரு வருட சிறை தண்டனை, அது முடிந்ததும் ஆவணங்களை சரிபார்த்து சொந்த நாட்டிற்கு அனுப்ப வேண்டும் அல்லது அகதியாய் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்று நீதிபதி தீர்ப்பளித்தார். அதற்குமேல் ஓடவும் நான் விரும்பவில்லை. எதிர்காலத்தை இயற்கையின் கையில் கொடுத்துவிட்டிருந்தேன்.

பெயருக்குத்தான் சிறையே ஒழிய என் வாழ்க்கையில் சர்வசௌகரியமாய் இருந்தது அங்கேதான். உணவு, உடை, தங்க இடம் என்று அடிப்படை பிரச்சனைகள் ஏதுமில்லை. ஆனாலும், ஆறாம் அறிவுக்கு அத்தியாவசியமான சுதந்திரம் மட்டும் இல்லாமல் போனது. அவ்வப்போது தொலைபேசியில் மனைவி மற்றும் குழந்தையுடன் பேசினேன். சிறையில் இருப்பதை அவர்களிடம் சொல்லவில்லை.

ஆறுமாத சிறைவாசத்திற்குப் பின் நெதர்லாந்து போலீசைப்போலவே இவர்களும் ரயில் நிலையத்திற்கு அழைத்து வந்து பணம் கொடுத்தனர். “இந்தப் பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு உலகின் எந்த மூலைக்கு வேண்டுமானால் செல், ஆனால் ஜெர்மனிக்குள் வந்துவிடாதே” என்றனர்.

“சிறையில் என்போன்ற தமிழர்கள் எக்கச்சக்கமாய் இருக்கின்றனர். இந்நாட்டவர்கள் எங்களை அகதிகளாய் அங்கீகரிப்பார்கள் என்கிற நம்பிக்கை எனக்கில்லை. சிறையில் ஒரு தமிழர் பாரீஸில் இருக்கும் தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனத்தின் முகவரியைத் தந்தார். அங்கேதான் போய்க்கொண்டிருக்கிறேன். பாரீஸ் போலீசிடம் சிக்காமல் இந்த முகவரிக்குச் சென்று விட்டால் எனக்கு வழி பிறக்குமென்று நம்புகிறேன். இருந்த பணத்தையெல்லாம் தரகருக்கு கொடுத்தாகிவிட்டது, இனி என்ன நடந்தாலும் பணம் சம்பாதிக்காமல் ஊர் திரும்புவதில்லை.”

கார்த்திகேயன் சொல்லி முடிக்கையில் அவர் கண்களில் நீர் நிறைந்திருந்தது. எனக்கும்.

என்னிடம் இருந்த இன்னொரு இருபது யூரோ தாளை வலுக்கட்டாயமாய் அவர் சட்டைப்பையில் திணித்து விட்டு நான் செல்ல வேண்டிய ரயிலில் ஏறிக்கொண்டேன். அன்றைய பயணம் முழுக்க அவர் எண்ணமே என்னை ஆக்கிரமித்திருந்தது. இன்றும் கூட அவ்வப்போது நிகழும்.

[முற்றும்]

புதுக்கோட்டை டு பாரீஸ் – 1

உண்மையை கருவாய் கொண்டு கற்பனை கலந்து எழுதியது இது.

டுஸ்ஸல்டார்ஃப் ரயில் நிலையம். மாலை ஏழு மணி இருக்கும். ஜெர்மனியில் இருக்கும் பெரிய நகரங்களில் ஒன்று டுஸ்ஸல்டார்ஃப். சில நிமிடப்பயணங்களில் தென்மேற்கில் பெல்ஜியத்தையும் வடமேற்கில் நெதர்லாந்தையும் அடைந்துவிடலாம்.

அடுத்த ரயிலுக்கு இன்னும் இரண்டு மணி நேரம் இருந்தது. தோள்களை இறுக்கிக்கொண்டிருந்த மடிக்கணிணிப்பையை கட்டை விரல் இடுக்கினுள் நுழைத்ததும் சற்றே இலகுவானது. சட்டைப்பையில் வைத்திருந்த நாணயங்களை எடுத்துக்கொண்டு தானியங்கி புகைசுருட்டு இயந்திரத்தை நோக்கி நடந்தேன்.

நான்கு ஒரு யூரோ நாணயங்களை இயந்திரத்தின் உண்டியல் ஓட்டையில் விட்டு எட்டாம் எண்ணை அழுத்தியதும் புதுப்பொலிவுடன் மார்ல்பரோ லைட்ஸ் வந்து விழுந்தது. புகை அனுமதிக்கும் இடத்திற்கு நடந்து வந்து வெண்குழல் சுருட்டைப் பற்றவைத்தேன். சுருட்டின் முதல் இழுப்பு சுண்டியிழுக்கும். சொல்லப்போனால் முதல் ஒன்றிரண்டு இழுப்புக்கள் மட்டுமே சுகம் தரும்.

ரயில் நிலையத்தின் நுழைவாயில் கண்ணுக்கெட்டும் தூரம்தான். காவலர் வண்டி வந்து நிற்பது போல‌ தெரிந்தது. முன் இருக்கையில் இருந்து இரண்டு காவலர்கள் இறங்கி பின்கதவை திறந்து விட்டனர். உள்ளிருந்து தென்னிந்திய தோற்றம் கொண்ட ஒருவர் இறங்கினார். காவலாளிகள் விரல்களை நீட்டி அவரிடன் ஏதோ சொல்ல முயன்று கொண்டிருந்தனர். இந்தியருக்கு புரிந்த மாதிரி தெரியவில்லை. தலையை மட்டும் ஆட்டிக்கொண்டே இருந்தார். கைவிலங்கு அவிழ்க்கப்பட்டது. காவலாளிகள் வண்டியின் கதவில் சாய்ந்து நின்று கொண்டனர்.

இந்தியர் ரயில் நிலையத்திற்குள் நுழைந்தார். மக்கள் கூட்டமாய் நின்று அவரை பார்த்தார்கள். அவசரமாய் ஓடியவர்கள் கூட பத்து வினாடிகளாவது நின்றே சென்றனர். சுருட்டின் முனை சுட்டது. இரண்டு இழுப்பிற்குப்பின் மறந்து விட்டிருந்தேன்.

இந்தியர் கையில் மஞ்சள் பையுடன் பயணச்சீட்டு தரும் இடத்திற்குள் நுழைந்து வரிசையில் நின்றார். கண்கள் யாரையோ தேடிக்கொண்டிருந்தது. அவர் முறை வந்ததும் கையில் இருந்த பணத்தையும் பயணப்படிவத்தையும் நீட்டினார். உள்ளிருந்த பெண் இரண்டையும் திருப்பிக்கொடுத்து விட்டு ஏதோ சைகை காட்டினார். ஓரமாக வந்து நின்றவர் மீண்டும் யாரையோ தேடிக்கொண்டிருந்தார். அந்த யாரோவிற்கு முகம் கிடையாதென்பது அப்போதுதான் புரிந்தது. எவராவது உதவி செய்வார்களா என்றே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

பண உதவி தவிர வேறு ஏதாவதென்றால் முயற்சி செய்யலாம் என்றது மனம். அவரை நோக்கி நடந்தேன். என்னைக் கண்டதும் முகம் மலர்ந்தார்.

“நீங்கள் தமிழரே?”

மற்றுமொரு இலங்கைத் தமிழர். புலம் பெயர்ந்த மக்கள் பல நாடுகளில் பல நூறு வண்ணங்களில் வாழ்ந்து வருகின்றனர். பணக்காரர்களாய், ஏழைகளாய், ஏவல் அடிமைகளாய், நாதியற்றவர்களாய், இன்னும் எத்தனையோ முகங்கள் உண்டு. இவர் முகம் தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமானது.

“ஆமா, நீங்க?” என்றேன்

“நானும் தமிழ்தான். புதுக்கோட்டை பக்கத்தில உள்ளது எங்களட வீடு. நீங்க எந்த ஊர்?”

“திருப்பூர், கோயமுத்தூர் பக்கத்துல”

நீங்கள் சௌகரியம்தானே?”

“ம்ம்… உங்களுக்கு ஏதாவது ஹெல்ப் வேண்டுமா?”

“ஓமம். உதவி எதிர்பார்த்துத்தான் அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருக்கிறன் நான். பாரீஸுக்குப் போக வேணும். டிக்கட் வாங்கேக்க பணம் போதாதென்று அந்தம்மா சொல்லிட்டாங்க. காவல்காரர் எனக்கு இவ்வளவுதான் கொடுத்தார். எனக்கு ஜெர்மன் மொழி தெரியாது, எதுவும் விளங்க இல்ல”

“அவங்களுக்கு இங்லீஷ் தெரியும்னு நினைக்கிறேன்”

“எனக்கு ஆங்கிலமும் தெரியாது தம்பி. தமிழ் மட்டும் தான் தெரியும்”, புன்னகைத்தபடியே சொன்னார்.

தூக்கிவாரிப்போட்டது எனக்கு. தமிழ் மட்டும் தெரிந்து கொண்டு எப்படி இவர் ஐரோப்பா வந்தார்? ஆங்கிலம் தெரிந்தால் கூட தடுமாற வேண்டும் இங்கே.

அவர் கையில் முப்பது யூரோ இருந்தது. பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு பயணச்சீட்டின் சேவை முகப்பிற்கு சென்றேன். புதிதாய் ஒரு பயணப்படிவத்தை எடுத்து பயணர் விவரம் பூர்த்தி செய்ய அவர் பெயர், விலாசம் கேட்டேன்.

“பெயர் கார்த்திகேயன். முகவரி ஏதுமில்ல தம்பி”

“ஜெர்மன் முகவரியில்ல. ஐரோப்பாவில் எந்த முகவரியாயினும் பரவாயில்லை”

“எனக்கு இங்க ஆரையுமே தெரியாது தம்பி”

கைநடுங்க என் விலாசத்தையே எழுதினேன். சட்டைப்பையிலிருந்து இருபது யூரோ தாளை எடுத்து மொத்தம் ஐம்பது யூரோவை நீட்டினேன். உள்ளிருந்த பெண், பாரீஸுக்கு அடுத்த ரயில் காலை மூன்று மணிக்குத்தான் என்றார். நான் சந்தேகத்துடன் அவரைப் பார்க்க, “பரவாயில்லை தம்பி. இங்கேயே தங்கி காலை போய்க்கிறேன்” என்றார்.

பயணச்சீட்டை அவரிடம் கொடுத்துவிட்டு தண்டவாளத்தின் முகப்பில் இருந்த நாற்காலியில் வந்தமர்ந்தோம். பலமுறை நன்றி கூறினார். மஞ்சள் பையை விரித்து சில காகிதங்களை சரி பார்த்துக்கொண்டார். பையினுள் சில காகிதங்களும் ரொட்டித்துண்டும் மட்டுமே இருந்தது.

நான் அவரையே பார்த்தேன். ஐந்தரை அடிக்கும் குறைவான உயரம், இளிச்சவாயன் என்று மெய்நிகராய் எழுதப்பட்ட பார்வை. பருத்திப்பஞ்சில் நெய்திருந்த ஆடை. சிவப்பு நிறத்தில் ஊட்டி குளிரைக் கூட தாங்க இயலாத ஒரு மேலங்கி.

ஜெர்மனியின் குளிர்காலத்தில் தோல் ஆடை என்பது பிராணவாயுவிற்குச் சமம். கையுறை கழுத்துறை எல்லாம் அன்னம் தண்ணீர். இவரிடம் எதுவும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. எட்டு மணி வரைக்கும் எப்படியோ தாங்கிக் கொள்ளலாம், அதற்கு மேல் இயலாத காரியம். காது மூக்கு இரண்டையும் சிவக்கச்செய்துவிடும். ஷூ அணிந்த காலிற்குள் பெருவிரல் சுருங்கிக்கொள்ளும். அவரிடம் எடுத்துச் சொன்னேன். தங்குவதற்கு பணம் தருவதாய்ச் சொன்னேன். மறுத்து விட்டார். மீண்டும் ஏழெட்டு முறை நன்றி கூறினார்.

“ஏன் பாரீஸுக்கு போறீங்க” என்று ஆரம்பிக்க ஆள் கிடைத்த சந்தோசத்தில் அவர் கதையை சொன்னார். அந்த அதிர்ச்சியினின்றும் மீண்டு வர பல மணி நேரங்களானது. அகதிகள் எப்படியாயினும் வசிப்பதற்கும் வாழ்வதற்கும் எளிதில் அங்கீகாரம் வாங்கிவிடுகிறார்கள் என்பதே பலரின் எண்ணம். அன்றுவரை எனக்கும் அப்படித்தான். என் எண்ணத்தை சம்மட்டியால் அடித்தாற்போல் இருந்தது அவரது நிகழ்வுகள்.

இரண்டு வருடத்திற்கு முன் போரின் காரணமாய் மனைவி மற்றும் கைப்பெண்ணுடன் அகதியாய் தமிழ்நாட்டிற்குள் நுழைந்திருக்கிறார். வாழ வழி தேடி ஊர் ஊராய் அலைந்திருக்கிறார். கூலி வேலை செய்து மெல்ல ஒரு நிலைக்கு வரும் வேளையில் வெளிநாட்டிற்கு ஆட்களை அனுப்பும் தரகர் ஒருவரின் அறிமுகம் கிடைத்திருக்கிறது.

வெளிநாட்டில் வாழும் தமிழர்கள், குறிப்பாய் அகதிகள் வசதியுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதாகவும் தாமே அவ்வாறு நூற்றுக்கணக்கானோரை அனுப்பியிருப்பதாகவும் சொல்லியிருக்கிறார். அகதியாய் சென்று விட்டால் வசிப்பதற்கும் வேலை செய்வதற்கும் சிரமமேயில்லை. ஒரே வருடத்தில் பணப்பிரச்சனை பறந்துபோகும் என்றிருக்கிறார். சேமித்து வைத்திருந்த ஒரு லட்ச ருபாய் பணத்தையும் மொத்தமாய் அவரிடம் கொடுக்க, மறுநாளே தரகர் அவரை சரக்குக்கப்பலில் திருட்டுத்தனமாய் ஏற்றி விட்டார். அவ்வாறே பலர் சென்றதாகவும் ஐரோப்பாவிற்குள் சென்று விட்டால் யாரும் எதுவும் செய்ய முடியாதென்றும் நம்பிக்கை அளித்திருக்கிறார்.

நம்மவருக்கு விசா மட்டுமல்ல. பாஸ்போர்ட் கூட கிடையாது. கப்பலின் அடிவாரத்தின் சந்தொன்றில் யாருக்கும் தெரியாவண்ணம் நாள் முழுக்க இருந்திருக்கிறார். கப்பல் இந்தியப் பெருங்கடலில் வெகுதூரம் வந்தபின் வெளியே வந்திருக்கிறார். அவரைப்போலவே பத்து பதினைந்து தமிழ் முகங்கள் திருட்டுத்தனமாய் ஏறியிருந்தது அப்போதுதான் தெரிந்திருக்கிறது. ஒரு வெள்ளைக்காரத் துரை இவரையும் பிடித்து கூட்டத்தில் தள்ள ஒட்டு மொத்தமாய் எல்லோரும் கப்பலுக்குள்ளேயே சிறை பிடிக்கப்பட்டனர்.

ஏழு நாள் பயணத்திற்குப்பின் கப்பல் இங்கிலாந்தின் போர்ட்லன்ட் துறைமுகத்தை வந்தடைந்தது.

[தொடரும் …]

புதுக்கோட்டை டு பாரீஸ் – 2

142 வருட பழமையான தத்துவம்

das-kapital

வேறென்ன சொல்ல?


இன்றைய தேவை
மார்க்ஸ் என்னும் மேதை.

கடை நிலை வரும் முன்
கம்யூனிசம் வரட்டும்.