பொக்கிஷம் – 6

ஒருவழியாய் வங்கிக்கடன் வாங்கி விசாவும் வாங்கிவிட்டேன். என் நண்பனின் நண்பன் ப்ரசன்னா மேக்டிபர்கில் படித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடன் தொலைபேசியில் பேசி நான் வருவதை ஒருவாறு உறுதி செய்தேன்.

2003 மார்ச் 31ம் தேதி.

சென்னை டு ஃப்ராங்ஃபர்ட், எமிரேட்ஸ் விமானத்தில் பயணம். பனிமூட்டங்களுக்கு நடுவில் விமானம் பயணித்துக் கொண்டிருந்தது. மீராவின், “அந்த நாளும் வந்திடாதோ?” பாடல் நினைவிற்கு வந்தது. துபாயில் மூன்று மணி நேரம் இடைநிலை விசா வாங்கி விமான நிலையத்தை சுற்றிப் பார்த்தேன்.

பிரமாண்டத்தின் மீதான என் முதல் பார்வை அது. நாகரிகத்தின் மற்றுமொரு பரிமாணமாய் காட்சியளித்தது. என் போன்ற சாமானியர்களும் நுழையத் துடிக்கும் இன்னொரு உலகம். நான் நுழைந்துவிட்டேன். எனில் மற்றவர்கள் எவ்விதத்தில் தாழ்ந்து போயினர்?

விஞ்ஞானமும் நாகரிக வளர்ச்சியும் எல்லா மனிதனையும் சமமாக வழி நடத்தும் கருவியாகத்தானே இருக்கமுடியும்? அது ஏன் சாத்தியமாகவில்லை? மனிதன் குகையில் வாழ்ந்த காலம் தொட்டு சோதனைக்குழாயில் மனிதன் வாழும் காலம் வரை ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் கூட்டம் குறையவில்லையே. சமயங்களும் வேதங்களும் அறிவுஜீவிகளும் ஆயிரமாயிரம் காரணம் சொன்னாலும் இந்நியதி இப்படியேதானே இருந்து கொண்டிருக்கிறது?

அட… எனக்கு ஏன் திடீரென என்னென்னவோ தோன்றுகிறது? என் ஜெர்மன் கனவுகள் நிஜமாகிப்போகும் தறுவாயில் மனம் சமூகத்தின் சாடலை ஏன் எதிர்கொள்கிறது?

நான் நலமாகத்தான் இருக்கிறேனா?

நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேனா?

மனம் ஏன் சஞ்சலமடைந்துள்ளது?

இது ஏக்கம். எனக்கு கிடைத்தது ஏன் எங்களூர் சுப்பனுக்கும் குப்பனுக்கும் கிடைக்கவில்லை என்கிற ஆதங்கம். நாகரிக மக்களைக் காட்டிலும் பலமடங்கு அதிகமாக உழைப்பவன் அவன். அவர்களுக்குத் தேவை சமநியதி. அது காந்திய வழியில் வந்தாலும் சரி, சேகுவேராவின் வழியில் வந்தாலும் சரி.

ஃப்ராங்ஃபர்ட் விமானம் கிளம்ப ஆயத்தமாகும் செய்தி வந்தது. உள்ளே சென்று அமர்ந்துகொண்டேன். இன்னும் ஏழு மணி நேரத்தில் ஜெர்மனி. அரபுவகை உணவை உண்டதாக ஞாபகம்.

திடீரென மனம் படபடத்தது. ப்ரசன்னா விமான நிலையம் வந்திருப்பானா? தொலைபேசியில் அவனைக் கொஞ்சம் குழப்பிவிட்டிருந்தது போன்று உணர்ந்தேன். அவன் வராவிட்டால் என்ன செய்வது? ஃப்ராங்ஃபர்ட்டில் இருந்து மேக்டிபர்க் ஐந்நூறு கிலோமீட்டர் ஆயிற்றே?

சரி விடு, குழம்பிக்கொள்வதால் தீர்வேதுமில்லை. இப்போதைக்கு பயணத்தை ரசிப்போம். மீதி பிரச்சனையை இறங்கியதும் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

ஜன்னலின் வழியே ஜெர்மன் நிலப்பரப்பை ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.  சரியான நேரத்தில் ஃப்ராங்ஃபர்ட் வந்தடைந்தது. கீழே இறங்கி பயணப்பெட்டிகளை எடுத்துக்கொண்டு விமான நிலையத்தை விட்டு தட்டுத்தடுமாறி வெளியே வந்துகொண்டிருந்தேன். அங்கே நான் கண்ட ஒரு காட்சி, இதற்கு முன் பார்த்திராதது. சமூகச்சீரழிவாக எனக்கு சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. எங்கள் ஊரில் எம்மக்கள் இப்படி நடந்திருந்தால் நிச்சயம் மின்சாரக் கம்பத்தில் கட்டி வைத்து கல்லால் அடித்திருப்பார்கள். அக்காட்சியையே கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு ஆணும் பெண்ணும் இதழோடு இதழ் கவ்வி கண்களை மூடி மெய்மறந்து முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அந்தப் பெண்ணின் இரு கைகளும் அவன் கழுத்தை சுற்றியிருந்தது. ஆணின் கைகளோ அவளின் இடையை இடைவிடாது படர்ந்து கொண்டிருந்தது.

அதிர்ச்சியாகிப் போய் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். என்னைத் தவிர ஒருவரும் கண்டுகொண்டதாய் தெரியவில்லை. சில நிமிடங்கள் கழித்தே இது அவர்கள் கலாச்சாரம் என்று விளங்கத்தொடங்கியது. மனதில் பயம் கலந்த கிளர்ச்சி உண்டானது.

சுதாரித்து வெளியே வந்து இந்தியர்கள் தென்படுகிறார்களா என்று பார்த்தேன். ஒருவரும் இல்லை. அரை மணி நேரம் காத்திருந்ததும் பயம் அதிகமானது. மணி இரவு ஒன்பதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. இதற்கு மேல் என்ன செய்வது? ஹோட்டலில் போய் தங்கலாமா? அய்யய்யோ, எக்கச்சக்கமா செலவாகுமே! நம்மை ஏமாற்றி இருக்கிற யூரோக்களையெல்லாம் பிடுங்கிக் கொண்டால் என்ன செய்வது? பேசாமல் இங்கேயே தூங்கி விடலாமா? நம்மூரைப்போல் இங்கேயும் மக்கள் விமான நிலையம், நடைபாதையில் எல்லாம் படுப்பார்களா?

நல்லவேளையாக ப்ரசன்னாவின் கைபேசி எண் இருந்தது. ஒரு யூரோ நாணயத்தை பொது தொலைபேசி ஒன்றில் இட்டு ப்ரசன்னாவின் கைபேசிக்கு அழைத்தேன். அழைப்புமணி அடித்து முடித்தும் யாரும் எடுக்காததால் தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது. உள்ளே போன நாணயம் வெளியே வரவேயில்லை.

அழாத குறையாக நின்று கொண்டிருந்தேன். அரைகுறை ஜெர்மன் மொழியறிவைக் கொண்டு தொலைபேசி அட்டை வாங்கிக்கொண்டால் சிக்கனமானது என்று தெரிந்துகொண்டேன். பத்து யூரோ தாளை கொடுத்து அட்டையை வாங்கிக் கொண்டேன். அதில் ஐம்பது நிமிடம் வரை ஜெர்மனிக்குள் பேசிக்கொள்ளலாம் என்றிருந்தது. கொஞ்சம் பரவாயில்லை.

இரண்டு நிமிட இடைவேளையில் ப்ரசன்னாவை அழைத்துக் கொண்டிருந்தேன். எனக்கு அங்கு வேறு யாரையும் தெரியாது. நான்காவது முறை எதிர்முனையில் இருந்து குரல் வந்தது.

“ஹலோ?”

“ஹலோ… ஹலோ… ப்ரசன்னா, நான் ஜெகதீஷ்டா. உன்கிட்ட போன வாரம் ஃபோன்ல பேசினேனே”

“ஓ, யெஸ். சொல்றா. எப்ப ஜெர்மனிக்கு வர்றே?”

அதிர்ந்து போய்விட்டேன். “டேய், நான் ஃப்ராங்ஃபர்ட்ல தான்டா இருக்கேன். இப்பதான் வந்தேன்”

“நீ அடுத்த வாரம் தானே வர்றேன்னு சொன்னே?”

அவன் இருப்பது ஐந்நூறு கிலோமீட்டர் தொலைவில். இப்போதே மணி  பத்து. பயத்தில் உளறினேன்.

“ப்ரசன்னா, நான் உன்ன குழப்பிட்டேன்னு நினக்கிறேன். எனக்கு இங்க யாரையும் தெரியாதுடா”

ப்ரசன்னாவைப் பற்றி ஒரு வார்த்தையில் சொல்ல வேண்டுமானால் “ஆபத்பாண்டவன்”.

“டேய்… நீ பயப்படாதே. எப்படியாவது உன்ன இங்க பத்திரமா கூட்டிட்டு வந்திர்றேன்”

“சரி” என்றேன்.

மறுபடியும் “நீ பயப்படாம இரு” என்றவன், அருகில் இருந்தவர்களிடம், “ஃப்ராங்ஃபர்ட்டில் நம்ம பசங்க இருக்காங்களான்னு பாரு. நாயுடுவுக்கு தெரியும்னு நினைக்கிறேன். அவனுக்கு ஃபோன் பண்ணு” என்றான்.

திரும்பவும் என்னிடம், “ஜெகதீஷ், நீ கரெக்டா பத்து நிமிஷம் கழிச்சு இதே நம்பருக்கு ஃபோன் பண்ணு. ஐ வில் அரேஞ்ச் திங்ஸ் பை தட் டைம். நீ ஒண்ணும் வொரி பண்ணிக்காத. நம்ம பசங்க அங்க இருப்பாங்க, பாத்துக்கலாம்” என்றான்.

சரியென்று விட்டு எதிரில் இருந்த காபிக்கடைக்கு சென்றேன். “Einen Kaffee, bitte” என்று சொல்லி பத்து யூரோ தாளைக் கொடுத்தேன். கடைக்காரர் மீதி ஆறு யூரோதான் கொடுத்தார். இனிமேல் காபியே குடிக்கக்கூடாதென முடிவெடுத்துக் கொண்டேன்.

சரியாக பத்து நிமிடம் கழித்து மீண்டும் ப்ரசன்னாவை அழைத்தேன். முதல் அழைப்பு மணியிலேயே எடுத்தான்.

“ஜெகதீஷ், நீ ஏர்போர்ட்டுக்கு கீழே மெக்டொனால்ட்ஸ் முன்னாடி வந்து நில்லு. இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் ஒரு தெலுங்குப் பையன் வந்து உன்ன பிக்கப் பண்ணிக்குவான். இன்னைக்கு நைட் மட்டும் அவனோட ஸ்டே பண்ணிடு. மார்னிங் அவனே உன்ன மேக்டிபர்குக்கு ட்ரெய்ன் புடிச்சு அனுப்பிருவான். அப்புறம் நான் பார்த்துக்கறேன்” என்றான்.

சரியென்று விட்டு கீழே இறங்கி மெக்டொனால்ட்ஸ் அருகில் சென்று நின்றுகொண்டேன். கொகொ கோலா மூன்று யூரோ என்று போட்டிருந்தது. இந்த ஊரில் சமாளிக்க முடியுமா? ப்ரசன்னாவிடம் பகுதிநேர வேலைக்கு உதவி கேட்க வேண்டும்.

மெக்டிபர்கில் அப்பல்ல நாயுடு என்பவரின் நண்பர் என்னை வந்து அழைத்துக் கொண்டு சென்றார். போகும்வழியில் தொலைபேசி நிலையம் ஒன்றில் நிற்கச்சொல்லி விட்டு அவர் மட்டும் உள்ளே சென்றார். அங்கே ஒரு கருப்பழகியுடன் சிரித்துச் சிரித்து பேசினார். கண்ணாடிக்கு வெளியில் இருந்து பார்க்கையில் குழைந்து கொண்டிருப்பது போல தெரிந்தது. நாமும் இப்படி எல்லாம் செய்ய வேண்டுமோ என்றெண்ணினேன். அன்றிரவு அவருடன் உண்டு உறங்கினேன்.

அடுத்த நாள் அவரே என்னை மெக்டிபர்க் வழியாக பெர்லின் செல்லும் இரயிலில் ஏற்றிவிட்டார். கட்டணம் அறுபது யூரோ. மூவாயிரம் ரூபாய். வேலைக்கு செல்வதற்குள் வங்கிக்கடன் முடிந்துவிடும் போலிருக்கிறதே!

மேக்டிபர்கில் இரண்டு பேர் என்னை எதிர்நோக்கி காத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

“ஹாய், நான்தான் ஜெகதீஷ். நீங்க ப்ரசன்னாவா?”

“நாங்க ப்ரசன்னாவோட ஃப்ரெண்ட்ஸ். என் பெயர் சோலைராஜ். இவன் பெயர் வேணு. ப்ரசன்னாவிற்கு யுனிவர்சிட்டில சின்ன வேலை இருக்குன்னு எங்களை அனுப்பினான். நாம போறதுக்குள்ள அவன் வந்துருவான்”

ஒரு தெருத்தொடர் உந்து வண்டியை பிடித்து யுனிவர்சிட்டி வழியாக விடுதியை சென்றடைந்தோம். அங்கிருந்த தென்னிந்திய மக்களுடன் ஒரு அறையில் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.

சற்று நேரத்தில், “வாடா ப்ரசன்னா. உன் ஃப்ரெண்ட் வந்துட்டான்” என்று வெளியில் யாரோ சொல்வது கேட்டது. அறையின் வாயிலை ஆர்வத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

சங்கிலியுடன் பிணைக்கப்பட்டிருந்த சாவியை கையில் சுழற்றியபடி வேகமாக உள்ளே நுழைந்தான் ப்ரசன்னா. கருப்பு வண்ண மேலங்கி. ஒல்லியான உடம்பு. அலட்சியமும் அக்கறையும் கலந்த பார்வை. வசீகரிக்கும் புன்னகை. முதல் பார்வையிலேயே அவனைப் பிடித்திருந்தது. பின்னாளில் நான் நவரச உணர்ச்சிகளையும் வெளிப்படுத்திய ஒரே ஆண்மகன் அவன்.

என்னைப் பார்த்து சிரித்தபடி, “வந்துட்டியாடா? வெல்கம் டு ஜெர்மனி. வெல்கம் டு மேக்டிபர்க்” என்று கைகுலுக்கினான்.

அந்த வார்த்தையின் உண்மை என்னை பரவசப்படுத்தியது. இதற்காகத்தானே காத்துக்கிடந்தேன். கனவுகளும் எண்ணங்களும் ஒன்றாய்ச் சேர்ந்து நின்ற தருணம் அது. ப்ரசன்னா என்னும் நண்பன் வாயிலாக முழுமை பெற்றிருந்தது.

[முற்றும்]

*****

# அதே வருடம் அக்டோபர் மாதம் சங்கர், மதன், மோகன் என்று என்னுடன் பழகிய அனைவரும் ஜெர்மன் வந்துவிட்டனர்.

# சங்கர் இப்போது ஜெர்மனியிலும், மதன் சுவிட்சர்லாந்திலும், மோகன் நெதர்லாந்திலும், ப்ரசன்னா பெல்ஜியத்திலும் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

# இரண்டு வருடம் படிப்பு, இரண்டு வருடம் வேலை என்று ஜெர்மன் வாசத்தை முடித்துக் கொண்டு தனிப்பட்ட காரணம் கருதி 2007-ல்  தமிழ்நாடு திரும்பிவிட்டேன். இன்றும், ஜெர்மனியின் மீதான என் காதலை, தீராத மோகம் என்றே சொல்லுவேன்.

*****

Part – 1
Part – 2
Part – 3
Part – 4
Part – 5
Part – 6

Advertisements

3 thoughts on “பொக்கிஷம் – 6

  1. karishna

    ரொம்ப அருமையான பதிவு … மேலும் சில வாரங்கள் எழுதி இருக்கலாம்….ஆனா முடிவுதான் cinema climax மாதிரி இருந்தது…

    Reply
  2. Parthasarathi Subramanian

    பதிவு மிக அருமையாக இருந்தது. நீங்கள் ஜெர்மன் சென்றதை விவரித்ததில் சிறிது கூட அங்கு வாழ்ந்ததை பற்றி குறிப்பிடவில்லை.

    Reply
  3. jaggybala

    நன்றி karishna.

    நன்றி Parthasarathi Subramanian. இரண்டு பாகங்கள் எழுத நினைத்து அது மிகையாகி விட்டது என்பதே உண்மை!

    ஜெகதீசன்.

    Reply

பதில்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s