பொக்கிஷம் – 5

“ஹாய், ஐ யாம் ப்ரவீன்”

“ஹாய், நான் ஜெகதீஷ். இது சங்கர்”

“நீங்க எந்த யுனிவர்சிட்டிக்கு போறீங்க?”

“இப்பதாங்க அப்ளை பண்ண ஆரம்பிச்சிருக்கோம். அக்டோபர்ல தான் போவோம்னு நினைக்கிறேன்”

“ஓ காட். எனக்கு ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னாடியே அட்மிஷன் கிடைச்சுருச்சு. விசா கூட வாங்கப்போறேன். சும்மா ஜெர்மன் ஒரு லெவல் படிச்சுக்கலாம்னு வந்தேன்”

எங்களுக்கு நெருப்பில்லாமல் புகைந்தது.

“ஜெர்மன் மொழியறிவெல்லாம் தேவையே இல்லைங்க”

நான் குறுக்கிட்டு, “நீங்க எப்பவுமே பீட்டர் இங்லேண்ட் ஷர்ட்தான் போடுவீங்களா”, என்றேன். ப்ரவீனுக்கு புரியவில்லை.

சங்கர் என்னைப் பார்த்து, “மச்சி, எங்கேயோ போகணும்னு சொன்னே இல்ல?”

“ஆமான்டா, மறந்துட்டேன் பார்த்தியா” என்றேன். “சாரிங்க ப்ரவீன், நாம் இன்னொரு நாள் டீடெய்லா பேசலாமே”

“ஓ.கே., நோ ப்ராப்ளம்”

சில நாட்கள் கழித்து எதேச்சையாய் அறைக்கு அழைக்கப்போய் ப்ரவீன் உண்மையிலேயே வந்திருந்தான். ப்ரவீனும் சங்கரும் அறைக்குள் பேசிக்கொண்டிருப்பது காதில் விழுந்தது. முன்னெச்சரிக்கை மணி அடித்தது. தயாராக சில பொய்களை உருவாக்கிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்து அவர்கள் பேச்சில் கலந்துகொண்டேன். சிறிது நேர விவாதத்திற்குப்பின் ப்ரவீன் விஷயத்திற்கு வந்தான்.

“நெக்ஸ்ட் வீக் ஜெர்மன் கிளம்பறேன். நாளைக்கு ஷாப்பிங் பண்ணனும். ஜெகதீஷ், நீங்க ஃப்ரீயா இருந்தா ஈவ்னிங் வாங்களேன், நாம ரெண்டு பேரும் கொஞ்சமா ஷாப்பிங் பண்ண ஆரம்பிச்சுரலாம்”

“அடடா. இன்னைக்கு மதன் வீட்டுக்கு வர்றேன்னு சொல்லிட்டனே. சாரிங்க”. பொய்மையும் வாய்மையிடத்து புரை தீர்ந்த நன்மை பயக்குமெனின்.

ப்ரவீன் திரும்பி அதே கேள்வியை சங்கரிடம் கேட்டான். சாதாரணமாக, சரளமாக பொய் சொல்லக்கூடியவன் தான் சங்கர். ஆனால், அன்றைக்கு தடுமாறி சரியென்று விட்டான். சரியென்றதுமே நான் அவனைப் பார்த்து துக்கப்பார்வையை உதிர்த்தேன்.

ப்ரவீன் சென்றதும், “உனக்கு பெரிய மனசு சங்கர்” என்றேன்.

“ஃப்ரீயா விடு மச்சி. உளறிட்டேன்.”

மாலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் ப்ரவீன் வந்துவிட அவனும் சங்கரும் ஷாப்பிங் செய்ய கிளம்பினார்கள். அறையில் நானும் மற்றவர்களும் என்ன நடந்துகொண்டிருக்குமென பேசி சிரித்துக்கொண்டிருந்தோம். சங்கர் எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படுபவன். பிடிக்கவில்லையென்றால், “நீ பெரிய புடுங்கியா இருந்தா அத உன்னோட வச்சுக்க. என்னோட இருக்குறப்ப மூடிட்டு இரு. இல்லைனா நான் போறேன்” என்று சாதாரணமாக சொல்லிவிட்டு வந்துவிடுபவன். அப்படித்தான் நடக்கும் என்று எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தேன்.

இரவு ஒன்பது மணியளவில் அறைக்கு வந்தான். வெறுப்புடன் செருப்பைக் கழட்டி வீசி கட்டிலில் சாய்ந்தான். நான் அவனையே புன்சிரிப்புடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். என்ன நடந்தது என்று தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமாயிருந்தது. அவன் எதுவும் பேசாமல் மின்விசிறியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“என்னடா, ஷாப்பிங் பண்ணீங்களா?” லேசான கிண்டலுடன் ஆரம்பித்தேன்.

பத்து விநாடிகள் அமைதியாக இருந்தவன் என்னை நோக்கி திரும்பினான்.

“மச்சி… மூணு மணி நேரம்… ஸ்பென்சர் ப்ளாசாவில் உள்ள எல்லா கடைக்கும் உள்ளே போய்… அவன் நாளைக்கு என்னென்ன வாங்கப்போகிறாங்கிறத எனக்கு காமிச்சான்டா”

எங்களுடன் சேர்ந்து அவனும் சிரித்தான்.

மகிழ்ச்சி, எதிர்பார்ப்பு, ஏமாற்றம், பொய்கள், ஏக்கம், வெறி என்று உணர்ச்சிகளின் கலவையாய் வாழ்ந்த காலகட்டம். நாட்கள் நகர்ந்து 2003 பிறந்தது. ஜெர்மன் மொழியின் அடுத்தடுத்த தளத்திற்குப் போய்க்கொண்டிருந்தோம். ஜெர்மனிற்கு போகத்தான் வாய்ப்பு வரவில்லை.

மேக்டிபர்க், டூயிஸ்பர்க், ப்ரேமன், ம்யூனிக் என்று நான்கு பல்கலைக்கழகங்களுக்கு விண்ணப்பித்திருந்தேன். மார்ச் அனுமதி பெறுவது சிரமம். அக்டோபருக்குத்தான் போக முடியும். இன்னும் பத்து மாதங்கள்!

ஜெர்மன் மொழி வகுப்பில் ஒருநாள் “Wenn ich fahre nach Deutschland wurde…” என்றொரு வரியினை பாடலாக பாடி “நான் ஜெர்மனிக்கு சென்றால், அப்போது…” என்னும் பொருளுடன் ஒவ்வொருவராக சில வாக்கியங்களை பேசச்சொன்னார்கள். என்ன சொன்னோம் என்று நினைவில்லை. அப்போதைக்கு அது அவசியமும் இல்லை. “நான் ஜெர்மனிக்கு சென்றால்” என்பது மட்டுமே குறிக்கோள். அதை மேற்கோள் காட்டி வாக்கியங்கள் எதற்கு?

எங்களின் தேசிய கீதமாகிப்போனது அந்தப் பாடல். “Wenn ich fahre nach Deutschland wurde.. Wenn, ach wenn? Dann, ach dann!” என்பதாக எங்களுக்குள் வாசித்துச் சிரித்துக்கொள்வோம்.

பள்ளியில் “Ich möchte … (I would like to …)” என்று வாக்கியம் அமைக்கச்சொன்னால் “Ich möchte pause machen (I would like to have break!)” என்றும் ஒன்றுக்குப் போகலாம் என்பதை “Eins gehen? (Shall we go for one?)” என்றும் “கொத்தால்சாவடி Damen (lady), bitte (please) கோயம்பேடு Kommen (Come)” என்றும் மதனின் நகைச்சுவை கலாட்டாக்களில் சுவாரசியம் மெருகேறியது.

பொங்கல் விடுமுறை நாட்களில் திருப்பூரில் தங்கியிருந்தேன். அடுத்த வகுப்பு துவங்க இரண்டு வாரங்கள் இருந்தது. திருப்பூரில் இருக்கும் எல்லா நாட்களிலும் பத்து மணியிலிருந்து வெளியே அமர்ந்திருப்பது வழக்கமாகிப்போனது. தபால்காரர் வரும்வரை.

அவ்வாறு காத்திருந்த ஜனவரி மாத இறுதி நாளொன்றில் கடிதம் ஒன்று வந்திருந்தது. கடிதத்தின் மேற்பரப்பில் “University of Magdeburg, Germany” என்றிருந்தது. பயமும் பதட்டமும் எதிர்பார்ப்புமாய் கடிதத்தின் மடிப்புகளை கவனமாக அவிழ்த்தேன். அதன் தமிழாக்கம்:

“அன்புள்ள ஜெகதீசன் பாலகிருஷ்ணன் அவர்களுக்கு,

நீங்கள் முதுகலை கணிப்பொறியறிவியல் மேற்படிப்பிற்காக அனுப்பியிருந்த விண்ணப்பம் கிடைத்திருந்தது. விண்ணப்பத்தை பார்வையிட்ட பின் உங்களை M.Sc. Computer Visualistics படிப்பிற்காக தேர்வு செய்திருக்கிறோம் என்பதை மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக்கொள்கிறோம்.

படிப்பு வரும் ஏப்ரல் மாதம் தொடங்கவிருக்கிறது.”

மேலும் இருந்த மூன்று பத்திகளை படிக்க பொறுமையில்லை. இரண்டு கைகளையும் முழுவதுமாக உயர்த்தி தலையை தூக்கி கண்களை மூடிக்கொண்டேன். டெண்டுல்கர் சதமடித்ததும் மட்டையை உயர்த்திப் பிடித்து வானத்தை பார்த்திருப்பது போன்ற நிலை என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். பலம் கொண்ட மட்டும் சத்தமாக கத்தினேன். அந்த சத்தம் என் காதுகளில் வழிந்தோடி பரவசத்தை மேலும் உண்டு செய்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து கண்களை திறந்து குனிந்து பார்க்கையில் என்னைச் சுற்றி ஒரு கூட்டமே நின்று கொண்டிருந்தது. அக்கம் பக்கத்தில் இருந்தவர்கள் எல்லாம் அரக்க பரக்க ஓடி வந்திருந்தனர். என் அம்மா உட்பட. விவரத்தை சுருக்கமாக சொல்லி மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டு வீட்டினுள் ஓடிவிட்டேன்.

உள்ளே சென்றவன் என்னையுமறியாமல் பூஜையறைக்கு சென்றேன்.  எனக்கு நினைவு தெரிந்து நானாக விரும்பி பூஜையறைக்கு சென்றதில்லை. நான் நாத்திகனா என்று எனக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் ஆத்திகனல்ல என்பது நிச்சயமாக தெரியும். அன்றைக்கு உள்ளே சென்றவன் அறையின் கீழ் மாலையிட்டிருந்த படத்தை உண்ணிப்பாக கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

பாலகிருஷ்ணன். என் அப்பா.

நான் பத்து வயதாயிருக்கும்போது சாலை விபத்தில் உயிரிழந்தவர். அதிர்ந்து பேசத் தெரியாதவர். அன்பும் பொறுமையும் அவரிடமிருந்து எவரும் கற்றுக்கொள்ளலாம். பொருளீட்டவும் தெரியாதவர். அவர் இறந்தபின் கிடைத்த வைப்புத்தொகைப் பணத்திலும் அரசாங்க நிதியுதவியிலுமே நாங்கள் சொந்த வீடு கட்டி அக்காவின் திருமணத்தையும் முடித்திருந்தோம். இன்னும் ஐந்தாறு வருடங்கள் இருந்து இறந்திருந்தால், அவர் காட்டிய அன்பில், பிரிவின் துயரம் தாளாமல் பித்துப் பிடித்து சுற்றியிருப்பேன்.

இக்கணம் அவர் இருந்திருக்க வேண்டும். நான் அடைந்திருந்த பரவசத்தைப் பார்த்திருக்க வேண்டும். அவர் கண்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

I miss you Papa. I miss you so much.

[தொடரும் …]

Part – 1
Part – 2
Part – 3
Part – 4
Part – 5
Part – 6

***

Advertisements

பதில்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s