பொக்கிஷம் – 4

வகுப்புகள் துவங்க நான்கு நாட்கள் இருந்தன. இரண்டாம் நாள் ஒரு தபால் ஊழியர் அறைக்கதவை தட்டினார். சம்பத் ஊரிலிருந்து அனுப்பியிருந்த என் கணிப்பொறி வந்திருந்தது.

“நீங்கள்தான் ஜெகதீஷா சார்?”

“ஆமாம்”

“உங்களுக்கு திருப்பூரிலிருந்து ஒரு பார்சல் வந்திருக்கிறது.”

கீழே இருந்த பார்சலலை பார்த்தேன். அவர் என்னைப் பார்த்து, “இதில் என்ன இருக்கிறது?” என்று சந்தேகமாய் கேட்டார்.

“கம்ப்யூட்டர்”

“இதை உங்களுக்கு அனுப்பியது யார்?” என்றார்.

சம்பத், நண்பன் என்று நீட்டாமல் சுருக்கமாக ஒரு பொய்யை சொல்லிவிடலாமென்று, “என் தம்பி” என்றேன். அரை நாழிகையில் உதிர்த்துவிட்ட அவசரப் பொய் அது.

அவர் மீண்டும் ஒருமுறை அட்டவணையை பார்த்துவிட்டு, “இதில் அப்துல் என்று போட்டிருக்கிறது. தம்பி என்கிறீர்கள்?” என்றார்.

அப்துல் சம்பத்தின் அலுவலக சகா. அப்துலை விட்டு சம்பத் இந்த பார்சலை அனுப்பியிருக்க வேண்டும். பொய்க்குதிரையைப் பறக்கவிட்டு வாயில் வந்ததை சொல்ல ஆரம்பித்தேன்.

“ஆமாம். என் தம்பிதான் அப்துல்!”

“உங்க பேரு ஜெகதீஷ். உங்க தம்பி பேரு அப்துல். எப்படி சார்?” சந்தேகத்திற்கு பதில் ஆர்வமாய் கேட்டார்.

“அது… வந்து… அம்மா முஸ்லீம். அப்பா இந்து. அதான்” என்றேன்.

அவர் ஏற இறங்கப் பார்த்தார். ஏதும் பேசாமல் கையெழுத்தை வாங்கிக் கொண்டு பார்சலை தந்தார்.

எனக்கு மகிழ்ச்சியாகவும் பெருமையாகவும் இருந்தது. நான் சொன்ன பொய் உண்மையாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்று மனம் எண்ணியிருக்க வேண்டும்.

அடுத்த நாள் என் கல்லூரி நண்பன் கணபதியை தற்செயலாய் சந்தித்தேன். அவனுடன் அன்றைய பொழுது கழிந்தது. கல்லூரி நண்பர்கள் ஒவ்வொருவராய் சென்னைக்கு வந்து கொண்டிருப்பதாய் சொன்னான். திருவல்லிக்கேணியைப் பற்றியும் சொன்னான். சீக்கிரம் நண்பர்களுடன் அங்கு செல்ல வேண்டுமென்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

மதனும் ஜெர்மன் மொழிப்பள்ளியில் சேர்ந்து விட, கணபதி, மதன், சங்கர் என்று தனிமையிலிருந்து மெல்ல மெல்ல வெளிவர ஆரம்பித்தேன்.

முதல் நாள் வகுப்பு தொடங்கியது. எப்போதும் போலவே பேனா பேப்பர் எதுவும் கொண்டு வரவில்லை. சங்கரிடம் ஓசி கேட்டேன். அவனும் ஏதும் கொண்டு வந்திருக்கவில்லை. “வாங்கினால் தொலைந்து விடும், அதனால் எதையும் வாங்குவதேயில்லை” என்றான். இதிலும் என்னைப் போல் ஒருவன். இருவரும் ஓசி வாங்கிக் கொண்டோம்.

வகுப்பில் இருந்தவர்களை எண்ணினேன். மொத்தம் முப்பத்தி மூன்று பேர். படீரென்று கதவைத் திறந்து கொண்டு ஒருவர் வந்தார். படபடவென பேச ஆரம்பித்தார்.

“Entschuldigen Sie, Guten Morgen! Damen und Herrn, Mein name ist Sundararajan” பேசிக்கொண்டே போக ஐந்தாறு நிமிடங்கள் கழித்துத்தான் அவர் ஆசிரியர் என்றே புரிந்தது.

மொழியை ஜெர்மன் வாயிலாகவே கற்றுத்தந்தார்கள். கேட்பதற்கு மிகையாய் இருந்தாலும், அதுவே சாலச்சிறந்ததென்று சில நாட்களில் உணர்ந்துகொண்டோம். ஜெர்மனை ஆங்கிலம் வாயிலாக கற்றிருந்தால் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் ஆங்கிலத்தில் கற்பனை செய்துகொண்டிருப்போம். அறிவியல், கணிதம் போலல்ல மொழியென்பது.

அவர்கள் கற்றுத்தந்த விதம் மிக நேர்த்தியானது. தமிழ் மொழியின் மீது நான் காதல் கொள்ள ஜெர்மன் ஆசிரியர்களும் ஒரு காரணம் என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.

நாளுக்கு நாள் நண்பர்களும் ஜெர்மன் மொழியும் ஜெர்மன் கனவும் வளர்ந்து கொண்டே சென்றது. இரண்டு மாதத்தில் நானும் கணபதியும் திருவல்லிக்கேணி சோஃபியா மேன்ஷனில் அறை எடுத்துக்கொண்டோம். கணபதி தீவிரமாய் வேலை தேடிக்கொண்டிருந்தான். அடுத்த மாதமே சங்கர் அவன் நண்பனுடன் பக்கத்து அறைக்கு குடிவந்தான். அன்றிலிருந்து வாழ்க்கை கனவுகளாலும் முயற்சிகளாலும் பயணித்தது.

Deutsch ist ein Maskulin Sprache. Deutschland ist das einzige Vaterland in der Welt.

ஜெர்மனியில் என்ன வேலை கிடைக்கும்? சாஃப்ட்வேர் வேலை கிடைப்பது ரொம்ப கஷ்டமோ?

Die, Der und Das sind drei verschiedene Artikeln auf Deutsch. Die ist Feminin, der ist Maskulin und das ist Neutrum.

எந்த வேலை கிடைத்தாலும் செய்ய வேண்டும். அங்கே பேப்பர் போடும் வேலை எல்லாம் இருக்குமா?

Jeden objekt hat ein Artikeln. zum Beispiel, Buch ist das Buch; Zug ist der Zug; Küche ist die Küche.

யுனிவர்சிட்டி லிஸ்ட் எடுத்து ஒவ்வொரு கோர்ஸுக்கும் சீக்கிரம் அப்ளை செய்ய வேண்டும். அடுத்த வாரம் டோஃபல் இருக்கிறது. அதற்கும் தயார் செய்யவேண்டும்.

என்னால் முழுமையாக ஜெர்மன் மொழியில் சோபிக்கமுடியவில்லை என்பதும் உண்மை. நானும் சங்கரும் ஆசிரியரைப் பார்த்த நேரத்தை விட அறையினுள்ளிருந்த ஜெர்மன் வரைபடத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த நேரமே அதிகம்.

முதல் நிலை ஒன்றரை மாதத்தில் முடிந்து இரண்டாவது நிலை ஆரம்பித்தார்கள். நான், மதன், சங்கர் என எல்லோரும் ஒரே வகுப்பு. பெரும்பாலான மாலை வேளைகளில் மெரினாவிற்கு சென்று விடுவோம். கடற்கரை காற்றும் கடல் அலை சத்தமும் பரந்துவிரிந்த நீலமும் கனவுக்கு வித்திடுபவை. அவ்வப்போது மேலே விமானம் பறக்கும். விமானத்தைப் பார்த்துவிட்டு ஒருவருக்கொருவர் பார்த்து சிரித்துக் கொள்வோம்.

சங்கர் ஒரு நாள், “ஏன் மாப்ளே, இப்டியே நூல் புடிச்சாப்ல நீந்திகிட்டு ராமேஸ்வரம் வழியா போய் சவுதி அரேபியா, எகிப்து, க்ரீஸ், ஸ்பெய்ன் அப்டீனு ஜெர்மன் போக முடியாதா?” சீரியஸாகவே கேட்டான். தேடும் பொருளுக்கு ஈடாய் அதை நாடி மேற்கொள்ளும் தேடலிலும் இன்பம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

அந்நாட்களில் சங்கரிடம் விநோதமான நகைச்சுவை உணர்வுண்டு. அப்படி ஒரு சம்பவம்:

“சங்கர், ஜெராக்ஸ் எடுக்கவா போறே?”

“ஆமா மச்சி”

“எனக்கும் ரெண்டு ஜெராக்ஸ் எடுக்கணும், எடுத்துட்டு வர்றியா?”

“சாரி மச்சி, முடியாது”

“டேய், காசு தர்றேன்டா”

“காசு ப்ராப்ளம் இல்ல மச்சி”

“பின்ன?”

“எடுத்துட்டு வர முடியாதுன்னா முடியாது”

“டேய், நான் உனக்கு எத்தனை முறை இந்த மாதிரி உதவி செய்திருப்பேன்”

“நீ இளிச்ச்வாயன். அதுக்கு நான் பண்றது?”

“டேய், ரொம்பப் பண்ணாதடா. இந்தா பேப்பர், ரெண்டு காப்பி எடுத்துட்டு வா”

“ஒரு வாட்டி சொன்னா உனக்கு புரியாதா? எடுக்க முடியாதுன்னா முடியாதுதான்”

“டேய் பன்னாடை, பரதேசி, ################. வக்காளி எனக்கும் ஒரு டைம் வரும், அப்ப வச்சுக்கறேன். கபோதி, கஸ்மாலம், #########”

குறைந்தது இருபது கெட்டவார்த்தைகள் பேசியிருப்பேன். நான் முடிக்கும் வரை என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். முடித்ததும், “இப்டி டீசண்டா சொல்லியிருந்தா முதல்லயே கேட்டிருப்பேன்ல. குடு பேப்பரை” என்று வாங்கிக்கொண்டு சென்றார்ன்.

மற்றொரு நாள் அவன் நச்சரிப்பு தாங்க முடியாமல், “ஏன்டா சங்கர் இப்படி படுத்தற? உன்னை எப்படித்தான் நாலு வருஷம் காலேஜ்ல சமாளிச்சாங்களோ” என்றேன். அவன் சிரித்துக்கொண்டே, “மச்சி, உனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா? காலேஜ்ல எல்லோரும் என்னை சனியன், சனியன்னு தான் கூப்பிடுவாங்க” பெருமையுடன் கூறினான்!

ஜெர்மன் பல்கலைக்கழகங்கள் ஒவ்வொன்றாய் கணக்கெடுத்து விண்ணப்பித்தோம். அந்நாட்களில் ரெகமெண்டேஷன் லெட்டர், சர்டிஃபிகேட்ஸ் என கணக்கிலடங்காமல் தவறுகள் செய்திருந்தேன். பின்னாட்களில் நான் மிகவும் வேதனைப்பட்ட சம்பவங்களில் இதுவும் ஒன்று. தவறுகளை திருத்திக் கொள்ள சந்தர்ப்பம் வாய்த்தால் என் வாழ்க்கையின் இரண்டாவது பெரும்பிழையாய் இதைத் திருத்திக்கொள்ள விழைவேன்.

அப்போது, முதன்மையானது என்னவென்று கேட்கிறீர்களா? எல்லாம் வல்ல காதல் தான்! என் காதலை சரியான பாதையில் இட்டுச்செல்ல என்னால் இயலவில்லை என்பது உண்மை. இருப்பினும், அதைப்பற்றி விரிவாக எழுத சந்தர்ப்பமும் விருப்பமும் இல்லை.

[தொடரும் …]

Part – 1
Part – 2
Part – 3
Part – 4
Part – 5

One thought on “பொக்கிஷம் – 4

  1. ponnakk

    டேய் பன்னாடை, பரதேசி, ################. வக்காளி எனக்கும் ஒரு டைம் வரும், அப்ப வச்சுக்கறேன். கபோதி, கஸ்மாலம், #########”

    குறைந்தது இருபது கெட்டவார்த்தைகள் பேசியிருப்பேன். நான் முடிக்கும் வரை என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். முடித்ததும், “இப்டி டீசண்டா சொல்லியிருந்தா முதல்லயே கேட்டிருப்பேன்ல. குடு பேப்பரை” என்று வாங்கிக்கொண்டு சென்றார்ன்.

    good comedy…

    Reply

பதில்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s