பொக்கிஷம் – 3

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம்பிக்கையிழக்கத் தொடங்கியிருந்தோம். அதை ஏற்றுக் கொள்ள மட்டும் மனம் ஒப்பவில்லை. மேலும் அரை மணி நேரம் நின்று விட்டு சாப்பிடுவதற்கு வெளியே வந்தோம்.

“சங்கீதா மெஸ் போலாங்களா, பக்கத்துலதான் இருக்கு” என்றேன்.

சங்கர், “மூணு மாசத்துல ரெண்டு லெவெல் படிச்சுரலாங்க” என்றான்.

“சரி விடுங்க பார்ப்போம். நீங்க எங்க தங்கியிருக்கீங்க?”

“வேளச்சேரி. ஃப்ரெண்ட்ஸோட இருக்கேன். நீங்க?”

“நான் இங்கதான், பக்கத்துல. தனியாத்தான் இருக்கேன். நீங்க யூ.ஜி. என்ன பண்ணீங்க?”

“எலெக்ட்ரானிக்ஸ் இஞ்சினீரிங் முடிச்சேன், திருச்சி அங்காளம்மன் காலேஜ்ல”

மறுபடியும் போட்டிக்கு வர்றானே பாவி.

“முதல்ல யூ.எஸ் போலாம்னுதாங்க பார்த்தேன்”

அப்புறம் ஏண்டா இங்க வந்தே?

“ஜி.ஆர்.ஈ., டோஃபல் எல்லாம் கூட எழுதினேன்”

ஆஹா, நான் இனிமேல் தானே எழுதணும்!

“டோஃபல் பரவால்ல. நல்ல ஸ்கோர்”

அய்யய்யோ!!

“ஜி.ஆர்.ஈ தான் புட்டுகிச்சு”

அப்பாடா.

சாப்பிட மனமில்லாமல் ஜூஸ் மட்டும் குடித்து விட்டு வெளியே வந்தோம். என் அழைப்பை ஏற்று அறைக்கு வந்தான். கட்டிலில் அமர்ந்துகொண்டோம். ஜெர்மன் பல்கலைக்கழகங்களைப் பற்றியும் வாழ்க்கை முறை பற்றியும் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அவன் கல்லூரி நண்பன் அடுத்த மாதம் ஜெர்மன் செல்லவிருப்பதாய் சொன்னான்.

“எப்படியாவது சீக்கிரம் போயிரணுங்க”

என்னைப் போல் ஒருவன்.

“எக்கச்சக்க யுனிவர்ஸிட்டீஸ் இருக்கு. எல்லாத்தையும் இன்டர்நெட்ல சேர்ச் பண்ணி அப்ளை பண்ணனும்”

அவன் சீனியர் ப்ரேமன் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக்கொண்டிருப்பதாய் சொன்னான். என் நண்பனின் நண்பன் ப்ரசன்னா மேக்டிபர்க் கல்லூரியில் கணிப்பொறியறிவியல் படிப்பதாய் சொன்னேன். மேக்டிபர்கில் முதுகலை கணிப்பொறியறிவியல் படிப்பு இல்லையென்று சொன்னான். அதுபற்றி இணையத்தில் தேடிப்பார்ப்பதென பேசிக்கொண்டோம். சங்கர் நிறைய பல்கலைக்கழகங்களைப் பற்றி தெரிந்து வைத்திருந்தான். அந்நியோனியமாய் பேசினான்.

இன்னுமொருமுறை மட்டும் ஜெர்மன் மொழிப்பள்ளிக்கு சென்று முயற்சிக்கலாமென்று முடிவு செய்து அறையை விட்டு வெளியே வந்து நடந்தோம். பள்ளியருகில் வந்ததும் வாட்ச்மேன் எங்களை முறைத்தார். அவருக்கு எதிர்ப்பக்கமாய் இருந்த வெற்று சுவரை ஆர்வமாய் பார்த்தபடியே உள்ளே சென்றோம். ஒவ்வொரு அடியின் போது அவர் கூப்பிடுவார் என்று திகிலுடன் இருந்தேன். கூப்பிடவில்லை. முதல் வெற்றி!

உள்ளே மேலாளரின் கார் நின்று கொண்டிருந்தது. காத்திருப்பது வீண், அவர் அறைக்குள் சென்று ஒருமுறை பேசி விடுவதென முடிவெடுத்தோம். அதிகபட்சம் கண்டபடி திட்டுவார், அதையும் மீறினால் வாட்ச்மேனைக் கொண்டு வெளியே போக சொல்வார். இரண்டிற்கும் ஆயத்தமாய் அறைக்கதவை தட்டினோம்.

“மேடம்”

“கம் இன்”. அவர் குரலே தான்.

உள்ளே நுழைந்து அப்பாவித்தனமாய் முகத்தை வைத்துக்கொண்டோம். கோப்புகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர் எங்களை பார்த்தவுடன் தலையை ஆட்டியபடி தன் கண்ணாடியை கழற்றி மேசை மீது வைத்தார். எங்களை நோக்கி மெதுவாக புன்முறுவித்தார்.

இதுதான் சரியான சந்தர்ப்பம். “மேடம், ஜெர்மன் மொழி படிப்பதற்காகவே கோயமுத்தூரிலிருந்து……” மீண்டும் அதே பல்லவி.

மேலாளர் சிலசமயம் வடநாட்டவரைப் போலவும் சிலசமயம் தமிழர் போலவும் தோன்றினார். சரியாக யூகிக்கமுடியவில்லை. ஆங்கிலத்திலேயே பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

“வேர் டூ யூ கம் ஃப்ரம்?” சங்கரை பார்த்து ஆங்கிலத்தில் கேட்டார்.

“உடுமலைப்பேட்டை பக்கத்துல சின்னாளப்பட்டி மேடம்”

விவாதம் ஆங்கிலத்திலேயே தொடர்ந்தது.

“உங்கள் நிலைமையும் ஆர்வமும் புரிகிறது. ஆனால், எங்களுக்கென்று ஒரு சட்டம் இருக்கிறது. நாங்கள் இவ்வளவு பேரைத்தான் எடுக்க வேண்டும், அதற்கு மேல் ஆளெடுக்க அனுமதியில்லை. நீங்கள் வேண்டுமானால் உங்கள் பெயரை எழுதிவிட்டு செல்லுங்கள். அடுத்த வகுப்பின் போது உங்களுக்கு எவ்வித சிரமமுமின்றி நிச்சயம் எடுத்துக்கொள்ளுகிறேன்”

நம்பிக்கையும் அவநம்பிக்கையும் சரிசமம் ஊசலாடிக்கொண்டிருப்பதாய் தோன்றியது. இதற்கு மேல் அவரை தொந்தரவு செய்ய எங்களுக்கு மனமில்லை.

“மேடம், எங்களுக்கும் உங்கள் நிலைமை புரிகிறது. இதற்கு மேல் உங்களை தொந்தரவு செய்யவும் விரும்பவில்லை. நாங்கள் ஒன்றை மட்டும் சொல்லிக்கொள்கிறோம். ஜெர்மன் செல்லவேண்டுமென்பது எங்கள் விருப்பம், லட்சியம், கனவு மட்டுமல்ல. அதுதான் எங்கள் வாழ்வின் அடுத்த நிலை. அந்த நிலைக்காக நாங்கள் எடுத்து வைக்கும் முதற்படி ஜெர்மன் மொழிக்கல்வி. மொழியின் ஒரு பகுதியை மட்டும் கற்றுக்கொண்டு நாங்கள் நின்றுவிடப்போவதில்லை. ஜெர்மன் செல்லும் வரை இங்கே படித்துக்கொண்டுதானிருப்போம். இதில் எவ்வித மாற்றமுமில்லை. இதை நீங்கள் நிச்சயம் உணர்வீர்கள். நீங்கள் நினைத்தால் எங்களுக்கு அவ்வழிகாட்டுதலை அமைக்க முடியும். நாங்கள் நாளை காலை மீண்டும் வருகிறோம். நீங்கள் யோசித்து முடிவு சொல்லுங்கள். அந்த முடிவு என்னவாய் இருந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்”

இப்படியேதான் பேசினானா என்று நினைவில்லை. ஆனால் என் எண்ணம் அதுவே. தட்டுத்தடுமாறி சொன்னதும் அதுவே. அவருக்கு எப்படி புரிந்திருக்கும் என்று என்னால் இன்று வரை கணிக்க முடியவில்லை.

“நாளை வரை காத்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நீங்கள் கேட்பது என் வரைமுறைக்கு அப்பாற்பட்டது. நீங்கள் செல்லலாம்” என்றார்.

சங்கர், “நாங்கள் நாளைக்கு வரட்டுமா மேடம்” என்றான்.

“அது உங்கள் இஷ்டம். ஆனால் உபயோகமில்லை” என்றார்.

இருவரும் பள்ளியை விட்டு வெளியே வந்தோம். அடுத்த நாள் வருவதா வேண்டாமா என்று தெரியவில்லை. ஏதும் முடிவெடுக்காமல் சங்கர் வேளச்சேரிக்கும் நான் என் அறைக்கும் சென்றோம். அன்றிரவும் தூக்கம் வரவில்லை. மனம் பாரமாக இருப்பதன் அர்த்தம் அன்று முழுமையாய்ப் புரிந்தது. விடியற்காலை தூங்கியிருக்கவேண்டும். சட்டென்று நினைவு வந்ததும் கடிகாரத்தை பார்த்தேன். மணி ஏழு.

ஜெர்மன் முருங்கை மரமென்றால் நான் வேதாளமாகவே இருந்துவிட்டுப் போகிறேன். அவசர அவசரமாய் தயாராகி ஏழரைக்கெல்லாம் பள்ளியின் வாசலை அடைந்தேன்.

“ஜெகதீஷ்” என்றொரு குரல். சங்கர் கணேஷ்.

மனம் பாதி மகிழ்வும் பாதி பயமும் கொண்டது. மகிழ்ச்சி துணை கிடைத்ததால். பயம் போட்டியாகிவிடுவானோ என்கிற காரணத்தால். நாம் ஒன்றை விரும்பினால் அதை அடைய மனம் செல்லும் பாதைகளில்தான் எத்தனை விதமான எண்ணங்கள். ஒருகனம் கடவுளாகவும் மறுகணம் சாத்தானாகவும் மாற மனிதமனத்தால் மட்டுமே முடிகிறது.

சங்கரை பார்த்துச் சிரித்தேன். இருவரும் மேலாளரின் அறையை அடைந்தோம். அவர் இன்னும் வரவில்லை. அறைமுன்னிருந்த ஜெர்மன் நாட்டின் வரைபடத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். எப்படியும் அனுமதி கிடைத்துவிடுமென்றே மனம் சொல்லியது.

எட்டு மணிக்கு மேலாளர் வந்தார். காரில் இருந்து இறங்கியதும் நாங்கள் எழுந்து நின்றோம். எங்களை பார்த்து புன்சிரிப்புடன் அறையினுள் சென்றார். அதற்கென்ன அர்த்தம் என்று எங்களுக்கு புரியவில்லை. உள்ளே போவதா வேண்டாமா என்ற குழப்பத்துடன் அவர் அறையைப் பார்த்தோம். “உள்ளே வாருங்கள்” என்றார். விடுவிடுவென உள்ளே சென்றோம். உள்ளே அவருக்கு வலது பக்கத்தில் தட்டச்சுப்பணி புரியும் பெண்ணும் வலது புரம் ஜெர்மன் கற்றுத்தரப்படும் ஆசிரியரும் அமர்ந்திருந்தனர்.

மேலாளர் அவர் மேசையின் மீதிருந்த இனிப்புப் பொட்டலத்தை பிரித்து அதை எங்களை நோக்கி நீட்டினார்.

“மேடம், நாங்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டிருக்கிறோமா?”

“அதற்காகத்தான் இந்த இனிப்பு. இருவரும் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்”

பாய்ந்து எடுத்துக்கொண்டோம். மகிழ்ச்சியில்ஆளுக்கு இருபத்திமூன்று நன்றி சொன்னோம். எனக்கு அங்கிருந்து வெளியே வந்து ஆடவேண்டும் போலிருந்தது.

“உங்களுக்கு தமிழ் தெரியுமா” என்று கேட்டார்.

“தெரியும் மேடம்”, முதன்முறையாய் தமிழில் பேசினோம்.

“விடாக்கொண்டன், கொடாக்கொண்டன் என்று தமிழில் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். இன்றுதான் பார்க்கிறேன்”

[தொடரும் …]

Part – 1
Part – 2
Part – 3
Part – 4
Part – 5

3 thoughts on “பொக்கிஷம் – 3

  1. subramanian

    /*
    “நான் இங்கதான், பக்கத்துல. தனியாத்தான் இருக்கேன். நீங்க யூ.ஜி. என்ன பண்ணீங்க?”

    “எலெக்ட்ரானிக்ஸ் இஞ்சினீரிங் முடிச்சேன், திருச்சி அங்காளம்மன் காலேஜ்ல”

    மறுபடியும் போட்டிக்கு வர்றானே பாவி.

    “முதல்ல யூ.எஸ் போலாம்னுதாங்க பார்த்தேன்”

    அப்புறம் ஏண்டா இங்க வந்தே?

    “ஜி.ஆர்.ஈ., டோஃபல் எல்லாம் கூட எழுதினேன்”

    ஆஹா, நான் இனிமேல் தானே எழுதணும்!

    “டோஃபல் பரவால்ல. நல்ல ஸ்கோர்”

    அய்யய்யோ!!

    “ஜி.ஆர்.ஈ தான் புட்டுகிச்சு”

    அப்பாடா.
    */
    ur writing is having a lot of houmour and conversation and ur flow is really good and waiting for your next post.

    Reply
  2. ஆயில்யன்

    ரொம்ப இண்ட்ரஸ்டிங்கா இருக்குங்க !

    காலேஜ் & வேலை தேடும்படலங்களில் பட்ட இன்ப துன்பங்கள் கொஞ்சம் ஞாபகத்துக்கு வந்து போச்சு 🙂

    Reply
  3. jaggybala Post author

    Subramani, ஆயில்யன்,

    வருகைக்கும் கருத்துக்கும் மிக்க நன்றி 🙂

    ஜெகதீசன்

    Reply

பதில்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s