Velliangiri Mountains – 3

The seventh mountain.

The most interesting thing with the seventh mountain is that there is no path. In other words, it’s not possible to make one. There still is a kind-of path, for which we must certainly appreciate the locals and whoever who made it.

It’s the toughest. It’s dangerous. It’s the peak. It’s the climax. Well, not exactly. We still need to climb all the way down which is a piece of cake considering that we climbed all the way up. Or, so we thought.

Have you ever had a dream of driving long but never reaching the destination?

Have you ever had a dream of touching something that’s close-by but never able to actually reach it?

The seventh hill of the Velliangiri mountains is a reality version. At least, psychologically.

Up! Up!! Up!!!

Up! Up!! Up!!!

Up! Up!! Up!!!

Up! Up!! Up!!!

It was like an irrational number, with no termination. We gasped every single step. Most people climbed with their butts and hands. Legs were just a burden to pull along.

It was 4:30 am. I heard the voice of people from the top. Alright, here it is. At last!

Up! Up!! Up!!!

It was 4:40 am. I heard the voice of people loudly from the top. Alright, here it is. At last!

Up! Up!! Up!!!

It was 4:50 am. I heard the voice of people very loudly from the top. Alright, here it is. At last!

Up! Up!! Up!!!

It was 5 am. I heard the voice of people very very loudly from the top. Alright, here it is. At last!

Up! Up!! Up!!!

It was 5:10 am. I heard the voice of my body shaking heavily. Alright, I’m going to faint. At last!

Wait! We did finally saw the top of the mountain.

“Namachivaaya.. Thiruchitrambalam..”

“Namachivaaya.. Thiruchitrambalam..”

“Namachivaaya.. Thiruchitrambalam..”

Almost every one said the mantras. It was enchanting and rhythmic, especially with the mixture of the sound of the mountains.

It was 5:15 am when we reached the top. We unfolded the backpacks and removed the shoes as quickly as possible. I massaged my legs and felt pity for them. Ananth and most of the other people climbed all the way in barefoot.

A lot of people were sleeping on the sides. A lot of people were sitting on rocks waiting for the Sun. Dinesh, Sakthivel and Ananth went to worship Gods. We had no water or food since the herbal tea. I opened the dinner bag with shivering hands and started eating with both the hands. As we halted, our bodies started to feel the actual weather of the place. The entire body transformed from warmth and sweaty to cool and numb. What an experience, I thought.

My body waited for the Sun for the warmth. It was around 6:10 am when the Sun came out and everybody worshiped saying mantras. I did too.

The view was stunning. It still stays fresh in mind. The crowd started climbing down worshiping Swayambu (Shiva) on the path. The pathway was small and people were rushing to get to see the God. A few refused to move as they felt they would get more goodness if they stayed longer. A few others refused to move as they were taking pictures and selfies and waited till they get a clear shot. The people who were in-charge forced them to come down and shouted, “Have some common sense.  This is a temple and there are a lot of people waiting behind you. Won’t you imagine how uncomfortable it would if everybody started to behave like you?”

Pongal was served as Prasadam. When I took it in my hand, I felt something pouring down in between the fingers. It was ALL ghee. I had just one handful of pongal and it was no less than 5000 calories. I was about to throw it when Ananth and the others jumped on me to stop. “Dei Jagadeesh, this is prasadam and you must eat it full”.

What a delicate situation! I looked at the pongal again.  Truly, it was disgusting. I tasted a little and it was really tasty as well but there’s no way I can eat it full. “Sorry folks”, I said and dropped it at the side of the mountains. My hand was oily for more than 2 hours even after trying to remove it with water, grass and rocks. If they serve this daily to the God, even He/She/It/Whatever will get bad cholesterol. Oops, no bad mouthing.

Did I say climbing down was a piece of cake? While climbing up is a pain for the heart and lungs, climbing down is a pain for every damn part of the body. After a while, knees start to shiver crying for rest. We couldn’t rest as well as it would start aching too much to walk at all. I mean, we all know for sure that we wouldn’t be able to walk normally for the next two days but we can walk at that time because we didn’t rest. Any resting would fasten up the process of not able to move legs without a lot of pain. So we were forced to walk.

After climbing down a couple of mountains, Ananth couldn’t walk at all. He said that his knee muscles got twisted and every step is becoming a big pain. I was doing okay. His steps were slowing down progressively. After the fourth mountain, he was barely walking.

“Dei, let’s make an exchange”, Ananth said.

“What exchange?”, I know he wants to share his burden with me!

“You give me your bamboo stick, I’ll give you my backpack”

“Dude, that’s not exchange! It’s cheating!!”, I hold my bamboo stick strongly.

He was way too slow and I was accompany him. I walked with him, very very slowly. I let him go in front and realized something very strange. Ananth was competing someone. Yes, with his broken knee muscle and whole-body-aching situation, he was competing. Only that turned out to an ant.

Ant vs. Ananth!

It was a close competition but I couldn’t watch it for more than ten minutes. When I realized that Ananth is losing, I accepted for the exchange.

So, me with no bamboo stick and two backpacks. And Ananth with two bamboo sticks and no baggage. It was with bamboo sticks he was walking. The legs were just pulled along. In places where we had to crawl, he had a lot of pain.

It was a  pity situation but I must say that it was funny too. I mean, how else are we going to climb down all the way if everything is so serious. There is no way down but to walk. While it took around five hours for climbing up, it took us nine hours to climb down. The first mountain was the toughest, and took three and a half hours for Ananth. We reached the foothills finally at 3 pm.

It’s a different experience. It’s challenging, memorable and lovable. I have more to go but just not sure of four Ws out of the five Ws (who, what, where, when and why). I’m clear on the “why” part – because I want to. Age and time are the teachers. Let knowable unknown things unfold one by one.


I shall wait.

Velliangiri Mountains – 1
Velliangiri Mountains – 2


Velliangiri Mountains – 2

We were four people – Myself, Ananth (a friend of mine), Dinesh and Sakthivel (friends of Ananth).

The initial plan was to pickup a couple of my colleagues (Mani & Rajesh) and reach the foothills of the Velliangiri mountains by 9 pm. It would take 5-7 hours to reach the top of the seventh mountain and we wanted to be there at sunrise, for the view and morning prayers. If we start to climb down around 6:30 am, we can reach down within 11 am max. It was said that climbing up/down in the day time would be almost impossible because of the hot sun, in the month of May. Not only that, the entire journey depends on one’s physical and mental strength, weather and the grace of animals.

I know Ananth since college days. He was my class-mate and room-mate. He is, by far, the most funniest guy I’ve ever met.

It was raining heavily when we are in Avinashi, 60 kilometers before the Vellirangiri mountains.

“Dei Jagadeesh, We can’t climb if it continues to rain like this. What shall we do?”, Ananth was worried.

“I don’t know! Any ways, I’m driving to Decathlon to buy torchlight”, Decathlon is one of the best in how a store should be organized and run.

“Are you stupid? I’m saying that we won’t even be allowed inside and you are talking about shopping. Moreover, you’ve written that I’m the funniest guy. I will seriously kick your butt if you talk about Decathlon again”, Ananth was annoyed and that is exactly what I wanted as a friend.

We drove past the highway and reached Neelambur. Ananth was enthusiastically telling us about his cycling adventures and records. That he cycles everyday morning; at least an hour in week-days; four hours in the week-ends; never stops in between; often pedals to office; those who wouldn’t cycle are intolerable; those who has no cycle are untouchables.

In short, though he knows none, he thinks he’s the best bicycler in the world. Naturally, it provoked me to drive right into Decathlon parking lot where he didn’t wanted to be. I looked at Ananth anxiously and said, “Let’s go in.”

He was so annoyed now that he couldn’t control his laugh. “Dei, why are doing this? It’s still raining heavily and we can’t even get out of the car.”

This is my chance. “OK. Here’s the deal. You stop your bicycle diaries and we shall drive further. Is that fine?”

He laughed loudly, “Ha..Ha..Ha.. I know you would be jealous but it’s okay.. I’ll stop”.

We drove back to the road and stopped near Porur to pickup Rajesh, a colleague of mine. It was just drizzling now but the rain would’ve already made enough damages for trekking. On the other side of the street, we saw a couple of walkers with bamboo sticks. They are for sure from the Velliangiri mountains. It is believed that bamboo sticks are used while trekking Velliangiri mountains as a spiritual companion (yogi) assisting safety and protecting from the dangers around. I bought the safety part.

Dinesh & Sakthivel went to talk to them while I and Ananth went to buy energy drinks and fruits. Dinesh looked dull when he returned back. “It looks like the mountain route is blocked due to rain. Those people returned back without climbing.”

I was standing on the drizzling rain holding a dinner pack, six packs of energy drink, four bananas and five apples.

We decided to drive and give a try. It was already 11 pm when we reached the foothills and the neighborhood was very dark and silent. Sakthivel ran to the temple and came back with a huge smiling face, “Guys, the route is open just now. We are all set to go!”

I wore a reflective t-shirt which would be visible even if I’m miles away, grey color shorts and a backpack. They were ultra thin and pretty light weight. Just perfect for a long workout day. I was proud that I got the right clothing and accessories. It awkwardly reminded PRIDE from the Se7en movie.

We all took as minimal as we could – chappathi for dinner, a couple of energy drinks, mobile phone, torchlight, cap and a towel. I also had pain relief creams, tablets and a spare torchlight – just in case. We walked to the temple at the foothills which is like the entrance of the mountains. Bamboo sticks were sold for twenty rupees and we bought one each except Dinesh. He said that if we buy the stick, then we have to keep it at home forever. Abandoning it is like abandoning spirituality. I was so tempted to comment but remembered the words of my mom – don’t scold God or spirituality.

Everybody has a threshold of tolerance, beyond which one would either burst or leave. I am clearly the odd man out in this trip. Perhaps in the entire mountains. It doesn’t make me different or proud, it just makes me realize how important and difficult it is to respect others beliefs while not allowing them to intrude or humiliate mine. Especially in places like this.

I like the story of Shiva. I like the story of Vulcan. I even get inspired by their personalities. I admire all the avatars of Vishnu and truly want my sons to learn Vedas and mantras. But do I believe those Gods? I don’t know. Do I worship them? Clearly no. I even believe that good thoughts and vibrations would bring love and kindness. But I don’t believe in worshiping or following rituals. In fact, I hate them, personally. The closest ideology that I can relate myself is the teachings of Ramalinga Swamigal / Vallalar. If I have to say one thing I’m happy about myself, it is me being a vegetarian on my own consciousness. My family is non-vegetarian and I myself even feed non-vegetarian food to my kids. I don’t think we can change anyone forcibly or arguably. We have to be the icon for anyone to see, know, realize and adapt. And it is perfectly fine if anyone chose to ignore any other’s philosophies and ideologies, as long as all the paths lead to love and peace.

Ananth was in bare foot and wanted it that way. Myself and the others were on shoes. It was 11:30 pm when all the six of us were at the first step of the first mountain.

It was pretty dark all over and I used the torch-light to see how the steps are. Obviously, they were pretty steep, hard and uneven. The thought of climbing 7 mountains in this surface scared me. I tried to remember the “as much as possible” philosophy, as much as possible.

Up. Up. Up…

Up. Up. Up…

A lot of people of climbing up – different sizes, different languages and different speed.

Dinesh & Sakthivel were over-enthusiastic and ran faster. “Let’s go slow and steady guys, safety first”, I insisted them.

“Boss, be confident and keep faith in God. This is nothing and we can easily do it.”, I didn’t know how to react to this statement. I started to gasp already.

Myself and Ananth halted once in fifteen minutes, and rested for five minutes. There was no sign of Rajesh & Mani. We called them whenever we rested. They asked us to keep going but Rajesh was not sure if he can make it. Mani accompanied him.

Up. Up. Up …

Up. Up. Up …

Walking/Jogging and Climbing are different flavors. I am a slow Jogger and once took a TMT (Tread Mill Test) during a full-body checkup where I couldn’t keep walking when the inclination was getting increased. I gave up after fifteen minutes when my head started to spin. Even after stopping, I gasped for more than fifteen minutes and felt restless all the time. I must say that incident made me Jog regularly thereafter.

I looked at the time. It was 12:30 am and legs started to pain a little. Well, not as bad as I took TMT.

“Did we finish the first mountain?”, Ananth asked for fifth time.

“Nope, we might have completed half the way”, I heard that the first mountain is as big as Palani temple. The last mountain is the toughest with just rocks and we have to crawl all the way to the top.

“Dei.. Would you be able to make it to all seven mountains?”, Ananth was sure to climb however difficult it’s going to be and he wished me to company him.

“I really don’t know! I’ll tell when it gets too tough for me.”

We were all sweating and even the thinnest dress I had was becoming a burden to the body. I removed the shirt and became half nude. Ananth took off his shirt as well. He had a bigger backpack carrying shoes, bed linen, towel and what not. I’m sure he would have carried rocks too if an astrologer suggested to.

I felt pity for him. And for myself too! I asked myself for seventh time if we have reached the end of first mountain.

Up. Up. Up …

Up. Up. Up …

We took a little amount of water and fruits all the way. It was windy and cold but our body was too hot and sweating. We took a sharp right turn where we saw a lot of local shops and we rushed there for one particular reason – Is it the end of the first mountain?

Yes sir, a shop guy said. Good! Great!! It was 1 am. We were hungry.

We sat on a rock, had a sip of energy drink and biscuits. I was doing okay. It is only there I believed myself that I can do all seven mountains. “Ananth, it’s feeling awesome. Let’s reach the top before sunrise. What do you say?” He nodded happily.

There is a Vinayakar temple and a mountain spring to re-fill water. It was just me, Ananth, Sakthivel and Dinesh. Rajesh and Mani had returned back after the first mountain. I heard Rajesh took an oath of losing weight and getting fit to revisit the mountains again.

We started climbing the second mountain. Now most of the people were half naked and telling mantras all along the way. “Arogara.. Arogara.. Arogaraaaaa”, Dinesh shouted as if lord Shiva is calling for help. Ananth recited it back too, “Arooogaraaaa”. After a few arogaraas, Dinesh started saying “Govindaa.. Govinda…” and Ananth was reciting it too.

“Dude, Govinda is for Vishnu, the protector God and we are traveling to see Shiva, the creator God!”, I said.

“It’s okay Jag, it’s all the same and we don’t mind”, Dinesh said. That’s it. This is all the knowledge for peace and love.

Up. Up. Up …

Up. Up. Up …

The path was of different types but all types were unusual. We have to either climb or crawl or peek or even roll. Nature helped a lot – moon light, birds, views, trees, rocks and animals. Determination helped a lot. I’m sure devotion should have helped a lot of people too. Love of God. Love of Nature. We stopped every now and then trying to figure out which mountain we were. At one point, we stopped figuring it and just walked along. The more we went up, the more chill it was. Though, the more we went up, the more the body heat was. Equation solved.

The crowd was getting less as we climbed up but we found shops in almost every mountains. It’s locals. It’s their mountains. We are like their guests. They were climbing up and down easily with heavy loads on their back. It is as if they communicate with the mountains. Perhaps they do.

We started realizing the chillness when we stopped for long. We must keep walking, at least slowly. We did. The sound and view of nature was more and more admiring. Evolution may just be a curse.

It was 3:30 am when we reached the end of the sixth mountain.There was one local shop serving hot herbal tea. It’s pretty famous and almost everyone was having it. We did too. It was damn good, especially when you walk the whole night, hungrily. We realized that we did not had the dinner that we brought along. We had time and decided to take it on the top of the seventh mountain.

The seventh mountain.


Velliangiri Mountains – 1
Velliangiri Mountains – 2
Velliangiri Mountains – 3

Velliangiri Mountains – 1

I was watching the movie “Se7en” in Movies Now channel. It was almost noon and time for me to go office.

I got past Glutony, Greed, Sloth and Lust, and the movie was getting more and more intensive. All that intensity took a slow U-turn when I saw my Mom walking to me furiously. She was holding her mobile phone in one hand and exhaled long hot air repeatedly. My mind was already doing complex algorithms to figure out which of the seven deadly sins I committed recently.

She had both her palms folded and eyes wide open when she was firing questions at me, “Is it true that you are visiting Velliangiri Mountains this week-end?”

I breathed little relaxed now. It’s okay, this is after all a divinely sin. “Yes Amma, we are traveling tomorrow and planning to climb all 7 mountains”.

“Is it not enough you have cursed all the Gods at home and blog? Why do you want to go to those temples to shout at God?”, she was still breathing heavily.

“Amma, I’m not going to shout or curse Gods! After all, I have nothing against him or for him. I just want to go there to visit nature – the mountains, clouds, forest and stuff.”

Pride was the sin that was now getting disfigured in the Se7en movie. I was little scared this time.

“Really? But you don’t believe in Gods and always admired people like Periyar who dishonored Gods, right? Why do you want to go to Gods Mountains then?”

I couldn’t believe that people thought me as a methodological person. May be I was!

“No Amma. I now respect all kinds of religion, including Hinduism. I even think God beliefs must exist in the world until at least we have a better choice”. I have nothing against God. It’s his fan club I can’t stand.

“It’s okay if you believe or don’t believe, but never scold God or spirituality. Is that clear?”, it was a request as a command. Or vice-versa.

“Yes Amma. I won’t”.

I have always been lazy when it comes to traveling. Jogging changed a little. Himalayas changed it some more. But the major part of change happened recently. It was Kamran Ali. He was my college mate in Germany, a passionate professional and a wonderful personality. He became an almost full-time traveler. He even traveled from Germany to Pakistan in his bicycle covering 10000+ kms. More at on his journey, experience and thoughts.

It changed the view I value traveling. In fact, it lit up inspiration towards traveling. I admired the Vulcan statue when I was Birmingham last month. My hotel room windows was kept open most of the time, just so I can keep looking at it. I often pulled a chair in front of the window, sat and kept watching it. In the night, Vulcan was glowing with all lights. His hand was fierce and pointed right at the Sky. It was as if he was trying to say something to me. Or, as if I want to understand something from him.

I don’t exactly know what I want to do. But that’s not the point. The path of my life is changing and that’s good enough to move forward. It’s just the path that ever counts. Destination may just be a destiny.

On a Friday last month, I asked my colleagues of their week-end plan. One of them said had plans to visit Velliangiri mountains.

I’ve heard about it when I was in college. It’s a 7-Hills mountain, considered both holy and dangerous, and would take around 12 hours of mountain walk. People usually visit in the night, see the sunrise at the top and return around noon.

It sounded scary and stupid at my college days. And today, it sounds interesting and close to heart. It feels like the first milestone of the worlds I want to see. A lot of people have climbed it and a lot of people still do it, but it’s definitely not as easy as it sounds.

I’m not sure if I can reach the top, but I don’t mind. Just move forward, one step at a time and as much as possible.

Vulcan, the Greek god, has triggered me to start with Shiva, the Hindu God. I see them as one and the same. In both existence and non-existence.

So, here I am. On the foothills of the mountains, getting ready to begin the journey. And resume writing.

Velliangiri Mountains – 2
Velliangiri Mountains – 3


It is almost three years since I wrote my last post. I am worried for multiple reasons – not writing often, still being a part-time family man, detaching myself from social responsibilities and most important of all – aging so fast. I am equally happy for multiple reasons too – started writing auto-biography, having a family who still don’t complain much and most important of all – planning financial life much better. After all, I have two kids now and my first priority is to have them lead a financial-free life. I have no shame to agree to that.

My auto-biography is coming up well except that I probably need another 5-6 years to complete it. I started writing it last year when I was in California. I started writing in English as I wanted it to reach to my non-Tamil friends and colleagues. I also wanted to experiment if I could write in English, to my satisfaction.

This post is mainly for my kids. What if my second kid asks me, “How come you wrote something when you had Arjun but not me?” or what if Arjun says, “How come you wrote shit when you had me but nothing for Aravind?” Oh yeah – after the second naming world war, we settled with the name Arvind. Arjun-Arvind.

No – no numerology. No – no horoscope. Yes – Arvind and Arjun-Arvind sounds phonetic. Yes – we named him in a temple in a traditional Hinduistic way.

A lot has changed in me. I don’t remember if I were an atheist or agnostic when I had Arjun. As of now, I think I’m an agnostic-atheist. I no longer have the hatred towards Hinduism. My alter ego is transitioning from be-serious to be-very-serious. I wish India had the balls to fight Srilanka. I wish India had the mercy for Kashmiri people. I want to draw a picture of Kaali holding guns, bombs and bio-weapons. I want to experience yoga and practice it ever. I want to go to Sabarimala and follow their rituals for the whole tenure. I want to starve in the month of Ramzan. All in my terms. I wish. I wish.

“Oh Oh! Calm down be-very-serious part. He’s just a human being.” – This is me. I can’t live without either of them.

Leela, Arjun and I were in California last year. It was only there we found that we were expecting our second kid. It was a surprise but we were pretty happy. One of my colleague asked me, “So Jags, did it happen in India or US?” I thought for few seconds and said “Hmm.. I don’t know. Seriously.” Oops!

We were in India for the delivery. We didn’t knew the gender of the baby. I wanted a girl but didn’t say this to anyone (Come on Aravind – don’t fight with me, I wanted a girl even when we had Arjun. Read my previous post). On the delivery date, it was the same nail biting experience. If I were in US or Europe during the delivery, I would have screamed more than Leela and cried more than the baby.

A nurse came out of the maternity ward and asked, “Who is Jagadeesh?”

“It’s me”, I rushed to her. I was curious if it was a boy or girl.

“Please wait here itself sir, Ashwath doctor will bring your baby”. We Tamilians use the work “itself” a lot.

I stood by the main door of the maternity ward. I tried hard to act normal. I was successful too. I think I’m a good actor. Perhaps everybody thinks so? If one can act normal while got caught lying, then he should be a fine actor. In such case, do I? Well, do you?

Dr. Ashwath opened the door after few minutes. There was no baby. I looked behind him if a nurse is carrying the baby.

“Jagadeesh?” he caught me by my unnatural acts. Damn, I thought I’m a good actor.

“Yes doctor”, I said anxiously. I was watching him closely for his next few words.

“Congratulations, you have a baby boy”.

I pulled my chin a little. I realized a couple of drops rolling in my cornea. It was all for a second. May be two but not more. No one noticed it. I was successful in converting the chin-pulling into a smile, and dry out the cornea water. Am I good actor or bad actor? Honestly, I don’t know.

“We are cleaning the baby, we will bring him in five minutes”, Dr. Ashwath went inside again.

I started thinking about wanting a baby girl. When did it start? Why do I think so? I don’t know. Or there’s just too many.

With I was a kid, my mom use to prepare rice flour by hand, supply door-to-door and was earning pennies. She worked so hard that her hands are still unnaturally rigid. I grew up seeing her struggle, love and courage. Is it because of that?

When I was in 12th standard, my sister prayed that she would stop eating non-veg if I get good marks. And she is not having non-veg for the past sixteen years. Is it because of that?

When I was in college, I saw a girl who was so perfect in studies, character and behavior. I didn’t respect her emotions and eventually spent several sleepless heart-aching nights. Is it because of that?

When I was in Java class, I followed a girl who was very simple yet so admirable. I never realized that simplicity can create such a massive effect. A perfect example for a crush but she was my Mona Lisa. Is it because of that?

When I was in Germany, I once had a small fight with my ex. At that time, she said that I’m too introvert to raise a daughter. I took it so personal and wanted to disprove that statement. Is it because of that?

I don’t know. Or there’s just too many.

My philosophy of dad is simple. Be there when they need me. After all, a parent’s duty is just to love them, no matter what.

“Oops! Calm down Mr. be-very-serious”

I heard a baby crying inside the maternity ward. The sound approached nearer and got louder. It must the one. She must be the one. I mean, he must be the one.

When the door opened, I was holding Arjun on my shoulders. The baby looked like a clone of Arjun. He was crying loud and Arjun was holding me tightly. “Arjun.. Arjun.. See your brother. He resembles you a lot, right?”

The baby was still crying loud. Perhaps that’s the one and only son-crying dad-happy moment.

I was kind of jumping places due to project work and so we had to keep postponing his naming ceremony. Obviously, we didn’t settle with a name! I thought of Surya. Some of my colleagues suggested Karan so as to have Karan-Arjun. After multiple rounds of review, we settled with the name Arvind. Arjun-Arvind.

It was just last month we had the naming ceremony in an Amman temple at Tirupur. The temple is located just one block away from my home. I have quite a history with temples and Gods, and this one is of particular importance as it is close to home. I loved it once when I was too young and the temple was old-fashioned, with goat shit all over the places (including Gods). Anyway, after renovation, almost the entire surroundings of my area believe that it is “Maha Kali Amman” in the temple who monitors and controls the world. Especially mom and sister. I no longer fight with them except when they start preaching rituals and religion.

So, on the naming ceremony, I was in that temple with Arvind on the shoulder and Arjun on the lap. Myself and Leela had to wear garlands and repeat the mantras mentioned by the priest. I was quite successful with delivering them exactly, but I could sense Leela struggling a lot. She was actually changing the mantras and creating new meaningful and contradictory words. Oops!

The priest asked us keep our both hand palms tied together and placed on the right lap. Leela did it correctly too. I wanted to confuse her and I know I can do it quite easily. I looked at her smiled, and said, “it’s the other way around.” She changed the lap. I said again, “No.. No… its the other way around.” She moved half-way through, kept the hands in the air and looked at the priest. “You were correct earlier, keep it like that” She must have cursed me. Ass-hole.

After saying few more god-only-knows mantras, we had to write Arvind’s name on a bowl of rice, three times. Though not visible clearly, I watched Leela closely on how fast and well she is scribbling on the rice. I don’t know what she wrote but I swear it was not “Arvind”. I consoled myself after few minutes. After all, she is a doctor and I should expect her hand-writing no better than what I saw.

We came out of the temple, and I had Arjun wear my garland. Leela had it on Arvind. I wanted to capture that moment and took few snaps. They still look mostly alike. When they grow, what will they become of? Coen brothers? Waugh brothers? Conlon brothers?


After a month, my father in-law was about to go to Coimbatore to get Arvind’s name stamped on the birth certificate. He asked Leela, “So, what is the spelling of Aravind?”

Leela said, “A R V I N D”.

“What? Are you kidding?” he changed his face.

“Why?” Leela changed her face quickly too. Inheritance!

“How come there is no A between R and V?” he sounded as if Leela had no common sense.

“Arvind sounds more phonetic. Aravind is old-fashioned.” she sounded as if her dad had no common sense. Inheritance, again!!

“No no. Check with Mapillai again. I mean, what kind of name is Arrrrrvind?” he stepped on to the “r” letter and took a while to step out.

Leela got confused and called me, “Appa says Arvind is not good. He says it should be Aravind.”

“That’s true. Arvind sounds more of north Indian type. I am fine with Aravind. In fact, Aravindhan is what a Tamil name should be.”

“No No No No … Lets settle with Aravind.”

“Sure, its your call”

“OK, tell me finally – is it Arvind or Aravind”

“I said its your call”

“No. You tell me.”

“Alright, Aravind.”

“OK. Should it have an “h” in the end? Like Aravindh”

It reminded me of Vickkrum guy whose original name was Vikram. “No no, don’t complicate. Just keep Aravind”

“OK. That’s final, right?”

What is it with these girls asking the same question again and again? If they are not sure, is the entire world not sure as well? “Yes, I am sure” I pitched the tone slightly higher so she can believe that I am sure. It worked.

So, its going to be Arjun-Aravind.

One of the unique things being a Tamilian (and some of Malayalee too?) is that we don’t have a family name. It’s just J. Arjun and J. Aravind. I liked the concept of dad and mom in the initials, and hence they are going to be L. J. Arjun and L. J. Aravind. In the passport, since “Last name” is mandatory, we had to expand the initials. Thats how Jagadeesan. B became Jagadeesan Balakrishnan, Arjun became Arjun Leelavathi Jagadeesan and Aravind is going to Aravind Leelavathi Jagadeesan.

“We should have Arjun’s name recorded as Arjun Leela Jagadeesan in the passport, I didn’t knew they would simply take my name and replace it”, Leelavathi hated her full name.

My name has a history too. I asked my mom once, “Amma, did you name me as Jagadeesh or Jagadeesan?”

“Jagadeesh” she said instantly.

“Then how did I end up being Jagadeesan all these years?”

“I don’t know. I think your dad took another guy when we joined you for L.K.G. and while writing the form, since your dad was not comfortable writing in English, the other guy wrote your name as Jagadeesan in your admission report. Since then, you become Jagadeesan.”

What can I say other than “India in 80s”. Well, I most certainly like my full name – Jagadeesan Balakrishnan. After all, I am dragging dad all through my life. I wonder if his name was really Balakrishnan or something else.

Oops! Just like the last post, Aravind might also say this to me in the future – “you could have better named this post as Jagadeesan Balakrishnan and not Aravind!” Sorry kiddos, your dad has tons of things that went unspoken and they are getting the form of writings.

Now Arjun is three years old, and Aravind is 7 months old. Since they are in the same house, life is more fun and challenging. Last week, when I was sitting in a chair watching TV, Arjun ran to me shouting “Appa.. Appa… Aravind kicked me from the bed, I fell and broke my leg. See.” he showed his knee and I realized that all he needs is more love.

I heard all the 2 or more same-gender-kid parents saying “Welcome to the club, Mr. Jagadeesan Balakrishnan”



தமிழில் தட்டச்ச ஆரம்பித்ததுமே ஓர் இனம்புரியாத வருத்தம். எத்தனை நாட்களாயிற்று. கூடவே இன்பம். எழுது எழுது என மனம் உந்துகிறது. தட்டச்சு என்ற வார்த்தையையே சிலநிமிடம் சிலாகிக்கிறேன். எழுத்து என் மனத்தில் இருக்கும் சோம்பலைத் தவிடுபொடியாக்குகிறது. உயிர்வரின் உக்குறள் மெய்விட்டோடும், அதைப்போல.

என் நெடுநாளைய பல எண்ணங்கள் தற்போது நிகழ்வுகளாய் உருமாறி வருகிறது.

பணிநிமித்தம் காரணமாய்க் கடந்த நான்கைந்து வருடங்கள் சென்னையிலும் கலிஃபோர்னியாவிலும் தனிமை வாழ்க்கை. மனைவியும் குழந்தைகளும் திருப்பூரில். கடந்த சில மாதங்களின் சரியான திட்டமிடலாலும் மிகச்சரியான செயலாக்கலாலும் கோயமுத்தூரில் இருக்கும் வேறொரு பன்னாட்டு அலுவலகத்திற்கு வெகுவிரைவில் மாற்றலாகிறேன். இது ஒரு நல்ல தொடக்கம். திருப்பூரில் இருந்து முக்கால்மணி நேரப் பேருந்து பயணத்தில் கோயமுத்தூர் டைடல் பார்க். பணி முடிந்ததும் இரவுக்குள் வீடு வந்துசேரலாம். நெடுநாளைய கனவு. எப்படியும் திருப்பூர்/கோவை சென்றுவிடுவேன் என்று கண்டிப்பாய்த் தெரிந்ததால் சென்னையில் வீடு வாங்கு எண்ணமே தோன்றியதில்லை. திருப்பூர் கோயமுத்தூர் ஜெர்மனி சென்னை கலிஃபோர்னியா என்று பயணித்து மீண்டும் திருப்பூர்/கோயமுத்தூர் வந்தடைகிறது. இதுவே நிரந்தரமானது என்று மனம் உவக்கிறது. வேளாண் மற்றும் பசுமைக்குடில் முறைகளைக் கற்க ஆர்வம் கொண்டுள்ளேன். நாற்பதுகளில் வாழ்க்கை அத்திசையில் பயணிக்க வேண்டுமென விழைகிறேன்.

இவை எல்லாவற்றையும் மீறி என்னுள் நிகழும் கடந்த ஆறு மாத மாற்றங்கள் என் முப்பது வருட வாழ்வைக் கூண்டிலேற்றிக் கேள்வியெழுப்புகிறது.

வம்சாவழிப் பழக்கமாக ஊன் உண்ணுபவனாகவும் சுயம் உந்திய முறையில் இறை மறுப்பாளனாகவும் வாழ்ந்து வருகிறேன். என் தனிப்பட்ட கருத்துக்களை பிறர்பால் தினிப்பதுமில்லை, எனக்கு ஒவ்வாத கருத்துக்களை என் அகத்திற்குள் அனுப்பவதுமில்லை. நன்கறியாத எண்ணற்ற பொதுநல விஷயங்களைப் பற்றி விவாதிப்பதுமில்லை. இருபதுகளில் இருந்த இறுமாப்பும் அவசரமும் அனுபவம் காரணமாக மெல்ல மெல்ல முதிர்ச்சி அடைந்திருக்கிறது.

சுமார் ஏழு மாதங்களுக்கு முன்பு தேனீக்களைப் பற்றிய ஒரு கட்டுரையை ஆனந்த விகடனில் தற்செயலாய்ப் படித்தேன். மகரந்தச்சேர்க்கையின் அறிவியலும் தேனீக்களின் வாழ்க்கை முறையும் என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்து அதுசார்ந்த ஊடகங்களை தேடிச்சென்றேன் (முடிந்தால் More than honey ஆவணப்படத்தைக் காணவும்). அது இன்னும் இன்னும் என்று பலவகைகளில் பரிமாணித்தது. முதல் இரு வாரங்கள் Pescatarian-ஆக இருந்தேன். என் தேடல் என்னை Vegan-இல் கொண்டு போய் நிறுத்தியிருக்கிறது. கடந்த ஆறு மாதங்களாக Veganism கடைபிடித்து வருகிறேன்.

இறைவனோ இயற்கையோ – எல்லா படைப்பிலும் மகத்துவம் இருக்கிறது. அறிவியல் இருக்கிறது. ஆச்சர்யம் இருக்கிறது. மனிதனின் ஆறாம் அறிவென்பது அடக்கி ஆளவே முற்படுகிறதா? மாமிசத்தை விதவிதமாய்ச் சமைத்து சாப்பிடுவதிலிருந்தே அது ருசிக்காக மட்டுமேயன்றி உயிர்வாழ அல்ல என்று புலப்படவில்லையா? இந்து மதத்தில் சைவத்தின் மகத்துவம் பற்றிய உண்மைகளை நாம் உணரவில்லையா? உணர முற்படவேயில்லையா? வாரம் ஓரிரு நாட்கள் அசைவம் சாப்பிடாமல் பகவானை திருப்திப்படுத்த நினைப்பவர்கள் முழுமையாக அசைவம் விடுத்து குற்ற உணர்ச்சி அற்றிருக்கலாமே? மனிதநேயம் ஒன்றே போற்றப்படுவது முறையா? மனிதனை விட அறிவில் உயர்ந்ததொரு ஜீவராசி உலகில் தோன்றினால் அவை மனிதனை உணவாக உடையாக கேளிக்கையாக விளையாட்டாக ஆராய்ச்சியாக பயன்படுத்தினால் அது அறமா?

Veganism அல்லாதவர்கள் எல்லாம் குற்றவாளிகள் என்று சொல்லவில்லை. மாபெரும் தலைவர்கள் தலைசிறந்த மனிதர்கள் என நான் போற்றும் பலரும் non-vegans அல்லது non-vegetarian ஆகவே இருக்கிறார்கள். ஜெயமோகன் உள்பட. ஆக, இது வெறும் மனம் சார்ந்த தேடல் மட்டும்தானா? இக்கேள்விகள் முன்னரே முளைக்காமல் இல்லை. ஆனால் அறியாமை (agnostic) மட்டுமே என் பதிலாய் இருந்திக்கிறது. ஆனால் உணர்ந்த பின் அது எவ்வாறு அறியாமையாகவே இருக்கும்? மிகக்குறைந்தபட்ச அறிவாக உயிர்க்கொலை ஒத்த நோக்குடையவர்களிடம் மட்டுமே ஆரோக்கியமான விவாதம் மேற்கொள்ள முடியும். அன்றேல் அது முதிர்ச்சியற்ற விவாதமாக – கொசுக்களை கொள்ள மாட்டீர்களா, உங்களை தாக்க வரும் மிருகத்தை என்ன செய்வீர்கள் என்றே தொடரும். ஒருவரியில் சொல்வதானால் என்னையோ என் குடும்பத்தையோ காயப்படுத்த வரும் எந்தவொரு உயிரினத்தையும் நான் ஜீவகாருண்யம் கொண்டு பார்ப்பதில்லை. அது தற்காப்பு. எந்தவொரு உயிரினத்திற்கும் பொதுவானது.

இந்தியாவில் வசிக்கும் எந்தவொரு சராசரி குடிமகனுக்கும் Veganism என்பது ஒரு மிகப்பெரிய சவால். அதுவும் வாரம் ஐந்து நாட்கள் கடையில் உணவருந்தும் என்னைப் போன்றவனுக்கு. என் மனைவி மற்றும் குடும்பம் இதை ஏற்றுக்கொண்டு விட்டனர். என் வழியைப் பின்பற்றுமாறு எவரிடமும் சொன்னதுமில்லை எதிர்பார்ப்பதுமில்லை. பலமுறை கேலிக்கு உள்ளான போதும் கூட. கேலி ஒரு பொருட்டல்ல. ஆனால் யோசித்துப் பார்க்கும் போது நான் போற்றும் சித்தாந்தம் மிகச்சரியானது என்றும் எல்லா மனிதர்களும் இதைப் பற்றிய குறைந்தபட்ச அறிவையாவது பெற்றிருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். என் கேள்விகள் நியாயமானவை. விவாதத்திற்குரியவை. எந்தொரு சித்தாந்தத்தைப் பின்தொடர்பவருக்கும் இவ்வாறே தோன்றும். ஆனால் Veganism பற்றி எங்கு எதைப் படித்தாலும் அது ஒரு வழிப்பாதையாக மட்டுமே இருக்கிறது. பிறர் சீண்டாத அல்லது சீண்ட விருப்பப்படாத ஒரு மார்க்கமாக தனித்தே நிற்கிறது.

மதம், அரசியல், மனிதநேயம் மற்றும் ஆன்மிகம் தாண்டி உணர்வுப்பூர்வமான, அறிவுப்பூர்வமான மற்றும் ஒழுக்கப்பூர்வமான சித்தாந்தங்கள் மனிதனால் பெரிதாகப் போற்றப்படவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. வள்ளலார் மற்றும் காந்தி போன்றோரின் உந்துதலால் மட்டுமே அச்சிந்தாந்தங்கள் சற்றேனும் ஒட்டிப்பிழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. வள்ளலாரைப் பற்றி விக்கிபீடியாவில் படிக்கும் போதே அவர் எழுத்துக்களைப் படிக்க வேண்டும் என்கிற ஆர்வம் மேலிடுகிறது. வருங்காலம் பற்றிக் கருத்துக்கூற முடியாது. எதுவும் நடக்கலாம். ஆனால் நான் இப்போது மனநிறைவுடன் இருக்கிறேன். என்னால் குறைந்த பட்சம் Pescatarian-ஆக இருக்க முடியும்.

ஜீவகாருண்யம் போற்றுக.

யோகா பயிலவும் ஜாகிங் பழகவும் ஆரம்பித்திருக்கிறேன். இரண்டையும் ரசித்துச் செய்யமுடிகிறது என்பது கூடுதல் நற்செய்தி.


குழந்தைக்குப் பெயர் வைக்கும் படலம் என்பது பெரும்பாலானோரை தீவிரமாய் சிந்திக்க வைக்கிறது. நெடுந்தாடி வைத்த லௌகீக பிச்சைக்காரர்களிடம் சென்று ரேண்டம் ஆர்டர் படி பெயர் வைப்பவர்களும், எண் மேதைகள் கொண்டு Vikram-ஐ Vickkrum என பெயர் மாற்ற ஆயத்தமாய் இருப்பவர்களும் இதில் அடங்க மாட்டர்.

பலர் தங்கள் குழந்தைக்கு என்ன பெயர் வைக்கலாம்/வைக்கக்கூடாது என்பதைப் சிறு வயதிலிருந்தே சிந்திக்கத் தொடங்குவார்கள். நானும் அப்படியே … பதின் பருவத்தின் தொடக்கத்தில் கிரிக்கெட்டை ஆத்மார்த்தமாக நேசித்திருக்கிறேன். பையன் பிறந்தால் சச்சின் என்று பெயர் வைக்க வேண்டும் என்கிற ஆர்வத்தில் இருந்தேன். சச்சினையும், அதனால் சச்சின் என்கிற பெயரையும் ஒவ்வொரு இந்தியனும் இன்றுவரை மனமாற நேசித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறான். அப்பாவின் மறைவுக்குப் பின் பாலு என்கிற பெயர் கனவாகிப்போனது. கனவுக்குத் தினம் தினம் தீனி போட்டு அப்பெயரையும் அவ்வுள்ளத்தையும் மனமாற நேசித்தேன். கிடைக்காமல் போன காதலியின் பெயரை வைப்பதிலேயே மனிதனுக்கு நாட்டம் இருக்கும் போது, கனவாகிப் போன “பாலு” என்கிற பெயர் சிறந்ததாய் இருக்கும் என நான் எண்னியதில் வியப்பேதும் இல்லை.

அப்பா இறக்கும் வரை படிப்பும் புத்தகமும் எனக்கு பாகற்காய் வேப்பங்காய். அது என்னமோ பத்தாவது படிக்கையில் திடீரென ஞானோதயம் பிறந்து படிப்பே கதியென்று மூன்று வருடங்கள் இருந்தேன். கணக்கு வசமானது, வேதியியல் வேதமானது. படிப்பே போதையானது. நான் மேதாவி அல்ல என்பதை சர்வ நிச்சயமாய் அறிவேன். அவ்வெண்ணமே படிப்பிற்கான என் உழைப்பபிற்கு ஊன்று கோலாகவும் இருந்தது. உண்மையாகவே சொல்லுகிறேன், இயற்பியல் புத்தகத்தின் நூற்றி நாற்பத்தைந்தாம் பக்கத்தின் இரண்டாவது பத்தியில் என்ன இருக்கிறது என்று யாராவது கேட்டிருந்தால் நிச்சயம் சரியான பதிலையே சொல்லியிருப்பேன். சினிமா, பெண்கள் – இவ்விரண்டிலும் கூட ஆர்வமற்று இருந்திருக்கிறேன் என்று நினைக்கையில் ஆச்சர்யமாகவே இருக்கிறது.

பதின் பருவம் முடியும் வரை நான் ரஜினி ரசிகன். உண்மையில் கமல்ஹாசனைத் தான் அப்போதே பிடிக்கும். “கமல் ஒரு பொம்பளைப் பொறுக்கி, அவன பிடிக்கும்னு சொல்லாதே.. சொல்லாதே.. ரஜினிதான் பிடிக்கும்னு சொல்லு” என எட்டு வயது முதலே மிரட்டி வளர்த்திருந்தாள் அக்கா. இன்று வரை நான் சினிமா பைத்தியம் என்றாலும், ஒரு கட்டத்தில் நன்றாய்ப் படிக்க ஆரம்பித்துக் கல்லூரியில் சேர்ந்திராவிட்டால், இப்போது அஜித் ரசிகர் மன்றத்தின் ஒரு பதவியில்(!) இருந்திருப்பேன் என்றே தோன்றுகிறது.

இருபதுகளின் தொடக்கத்தில் அவ்வயதிற்கே உண்டான செருக்கும் கர்வமும் ஏமாற்றமும் கலந்து சென்றது கல்லூரி வாழ்க்கை. நான் சுயம்பு அல்ல. ஆனாலும் சுயம் என்னும் வார்த்தையின் அகண்ட விளக்கம் புரிய ஆரம்பித்திருந்தது இக்காலத்தில்தான். பெரியார் அறிமுகமானார். பின் திராவிடம், உலகியல், இஸ்லாம், ஈழம், பாலஸ்தீனம், கம்யூனிசம், etc. etc. கமல்ஹாசனை மென்மேலும் ரசிக்க ஆரம்பித்திருந்தேன். நண்பன் ப்ரமோத் ஒருமுறை என்னிடம் சொன்னான் – “கமல் மாதிரி நாமளும் நம்ம வேலையை ரசிச்சுப் பண்ணனும்டா”… மிக சாதாரணமான வரி தான், ஆனால் அதில்தான் எவ்வளவு உண்மை இருக்கிறது. அன்றிலிருந்து இன்றுவரை பரமக்குடிக்காரருக்கே நான் பரம ரசிகன். இப்போது ஸ்ரீராம், ஆதி, மதன் என பல பெயர்களை பட்டியலில் வைத்திருந்தேன்…

கல்லூரி முடித்து பின் ஜெர்மனி செல்லும் வரையில் திருமணம், குழந்தைக்கு பெயர் என எதிலும் நாட்டமில்லாமல் இருந்ததாய்த் தான் ஞாபகம்.

இருபதுகளின் தொடக்கத்தில் அடிப்படை கம்யூனிசத்தின் மீது மையம் கொள்ள ஆரம்பித்திருந்தேன். உழைப்பவர்களுக்கே நிலம் சொந்தம் என்னும் சித்தாந்தத்தில் பெரு நம்பிக்கை கொண்டிருந்தேன். தமிழை நுண்ணிய உணர்வோடு நேசிக்க ஆரம்பித்ததும் இக்காலத்தில்தான். இலக்கியமும் இலக்கணமும் எட்டா தூரத்தில் இருந்தாலும், உரைநடைப் புத்தகங்களும், நடைமுறைக் கூறுகளும் எனக்கான உலகைக் காட்டியது. நான் மையல் கொண்ட பெண் கூட ஒருமுறை என்னிடம் இப்படி சொன்னாள் – “உன்னால ஒரே ஒரு அட்வான்டேஜ் என்னன்னா, நான் நம்ம குழந்தைக்கு தமிழ் சொல்லிக்குடுக்க வேண்டியதில்லை.”

நிற்க… உங்களை அல்ல, எனக்கே சொல்லிக் கொள்கிறேன். இதே போக்கில் எழுதிக் கொண்டிருந்தால் சொல்ல வந்ததை விட்டு விடுவேன். அதிலும் பெண்கள், மையல் என ஆரம்பித்தால் பின் ஆடல், ஊடல், கூடல் என்று கட்டாயம் மனம் போகும். பின்நாட்களில் என் மகன் இதைப் படிக்கையில் நீ இந்தக் கட்டுரைக்கு டைட்டிலை “ஜக்கி பாலா” அப்படீனே வச்சிருக்கலாம் என்று சொன்னாலும் சொல்லக் கூடும். எனவே …..


2011 – மார்ச் மாதம் இருபத்தி ஒன்பதாம் தேதி அதிகாலை ரேணுகா தேவி என்னும் நல்ல டாக்டர், லீலா என்னும் அரைகுறை டாக்டருக்கு பிரசவ வலி எடுப்பதற்காக ஒரு மாத்திரையைத் தர, என் அணு சென்ற வழியே நானும் சென்று “கவலைப்படாதே அமெலி/அபிநயா/அபிராமி, everything will be okay…” என Virtual-ஆக நான் சொல்லிக்கொண்டிருக்க, நேத்துக் கூட பையன் பொறப்பான்னு பேசிட்டு இருக்கும்போது கோயில்ல மணி அடிச்சுது என்று சொல்லிக்கொண்டே என் அம்மா மகமாயியை மனதிற்குள் கூப்பிட, இது எது பற்றியும் கவலையில்லாமல் லீலாவின் அப்பா குறட்டை விட்டுத் தூங்க, ஆரம்பித்ததய்யா உயிர் வலி …

பிரசவ வார்டுக்குள் கூட்டிச் சென்றார்கள்.

“அரைமணிக்கு ஒரு முறை விட்டு விட்டு வலிக்கும்… வலி கொஞ்சம் கொஞ்சமா அதிகமாகும். பேபி இன்னும் 4-5 ஹவர்ஸ்ல வந்திரும். இடையில ஹஸ்பண்ட் மட்டும் டூ டைம்ஸ் போய்ப் பார்க்கலாம், ஆனா சீக்கிரம் வந்திரணும்” என்றார் டாக்டர். சரி என்று தலையாட்டி விட்டு வந்த என் அம்மா நேரே பிரசவ வார்டுக்குள் நுழைந்தார்.

“அம்மா… இப்பத்தானே டாக்டர் போகக்கூடாதுன்னு சொன்னாங்க. நான் மட்டும்தான் போகணும், அதுவும் டூ டைம்ஸ்தான்” என்றேன்.

“ம்க்கும், அவ கிடக்கறா… அவளா புள்ளை பெத்துக்கப் போறா. வலி வர்றவளுக்குத்தான் தெரியும்… வலியைக் கூடப் பொறுத்துக்கலாம், ஆனா அந்த நேரத்துல பக்கத்துல ஒரு உசிரு இல்லைன்னா உலகமே இருண்ட மாதிரி ஆயிரும்” என்றாள் அம்மா.

“அதான் நர்ஸ் இருப்பாங்களே…”

“நீ வாயை மூடிக்கிட்டு அங்க போயி அந்த டாக்டர் பொம்பளை வர்றாளான்னு பாரு போ…” என சொல்லிவிட்டு பதிலுக்குக் காத்திராமல் பிரசவ வார்டுக்குள் நுழைந்தாள் என் அம்மா.

சில சமயங்களில் அம்மா Impossible to manage but logically correct. இந்த மாதிரி விஷயங்களில் நான் எக்கச்சக்கமாய் சொதப்பிவிடுவேன். பிரசவ வார்டுக்குள் சென்றிருந்தால் பக்கத்தில் இருக்கும் நர்ஸிடம் “சாரி டாக்டர், தெரியாம வந்துட்டேன்” என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பியிருப்பேன். லீலாவின் அம்மாவும் என் ரகம் என்பதால் நாங்கள் இருவரும் வெளியே காத்திருந்தோம்.

பத்து நிமிடம் கழித்து வந்த அம்மா, “உன்னைக் கூப்பிடறா, உள்ள போ” என்றார்.

“அம்மா, டூ டைம்ஸ் தான்… ” என வாயெடுத்தவன் பின் சுதாரித்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றேன். நர்ஸோ டாக்டரோ இல்லை. நன்று.

லீலாவின் காதருகே சென்று, “நான் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கேன். பொண்ணா இருந்தா Amelie, பையனா இருந்தா… இருந்தா… அப்பறமா சொல்றேன் ”

உண்மையில் பெண்ணாய் இருக்க வேண்டும் என்றுதான் ஏழு மாதங்களும் வேண்டியிருக்கிறேன், பல பெண் பெயர்களை யோசித்தும் வைத்திருக்கிறேன். இதுவரையிலும் நல்ல மகனாக, காதலனாக, கணவனாக இருந்திருக்கவில்லை. அம்மா, காதலி, மனைவி – இவர்களின் பொறுமையும் கருணையுமே என்னைப் பொறுத்துக்கொள்ள வைத்திருக்கிறது. ஆனால் என் மகளுக்கு ஒரு நல்ல தந்தையாக இருப்பேன் என்றுமட்டும் ஆழமாக நம்பினேன். நல்லூழ் காரணமோ?

லீலாவுக்கு வலி அதிகரித்திருந்தது. அழுதாள். பின் கெஞ்சினாள். என்னால் தாங்க முடியவில்லை. நிற்கவும் முடியவில்லை. நேரே டாக்டரிம் சென்று, “டாக்டர், அவளுக்கு சிசேரியன் பண்ணிருங்க” என்றேன்.

“சிசேரியன்ல நிறைய காம்பிளிகேஷன்ஸ் இருக்கு சார். பின்னால அவங்க ரொம்ப சிரமப்படுவாங்க. படிச்சவரா இருக்கீங்க, உங்க வைஃப் வேற டாக்டர்.. நீங்களே இப்படிப் பேசினா எப்படி, எல்லம் கொஞ்ச நேரத்துல சரியாயிடும்” என்றார்.

அம்மாவிடம் சென்றேன். “என்னால நிக்கக் கூட முடியலம்மா. ரொம்ப பாவமா இருக்கு” என்றேன்.

“நீ அடிக்கடி உள்ளே போய் ஆறுதல் சொல்லு. இந்த ஒரு குழந்தை போதும், இனிமேல் பெத்துக்க வேண்டாம்.. அப்படி, இப்படீன்னு ஏதாச்சும் சொல்லு.”

“ஆனா டாக்டர் டூ டைம்ஸ்…”



“ம்ம்… உங்க அக்கா பொறக்கறப்ப நான் அவனாசி ஆஸ்பத்திரியில இருக்கேன். என் கூட எங்க அம்மா, அக்கா, நாத்தனார் எல்லாரும் இருந்தாங்க…  வலி அதிகமாக அதிகமாக பொறுக்க முடியாம கத்திக்கூப்பாடு போட்டேன். வலியோட கோபமும் சேர்ந்து என்ன பண்றன்னே தெரியாம் எல்லாரையும் கண்டபடி திட்ட ஆரம்பிச்சுட்டேன்…”

“அய்யய்யோ, என்னன்னு திட்டினே?”

“அது என்னென்னமோ சொல்லித் திட்டினேன். கழுதை முண்டைகளா, இப்படி வலிக்கும்னு எவளாச்சும் சொன்னீங்களாடி.. தெரிஞ்சிருந்தா நான் குழந்தையே பெத்திருக்க மாட்டேன் அப்படி இப்படீன்னு திட்றேன். எங்க அம்மாவும் நாத்தனாரும் பொசுக்குன்னு எந்திருச்சு வெளியே போனாங்க.. கோவம் அதிகமாகி அத்தனை வலியிலையும் எந்திருச்சு போய் ஜன்னலை திறந்து திட்டினேன்…”

நான் கொஞ்சம் வெலவெலத்துப் போனேன்.

“ஆனா அப்பறமா நீ பொறந்தப்ப நாத்தனார் வந்து கேட்டா.. இப்படி வலிக்கும்னு இப்ப யாரு வந்து சொன்னாங்க உனக்கு?” என்று சிரித்தாள். என்னாலும் சிரிக்க முடிந்தது.

மறுமுறை பிரசவ வார்டுக்குள் செல்கையில் வலி உச்சத்தைத் தொட ஆரம்பித்திருந்தது. அம்மாவின் வார்த்தைகள் என் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. அப்படியே ஒப்பித்தேன்.

“கவலைப்படாதே லீலா… இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில எல்லாம் சரியாயிடும். நமக்கு இந்த ஒரு குழந்தையே போதும், இனிமேல் பெத்துக்க வேண்டாம்… கவலைப்படாதே” என்று தட்டுத்தடுமாறினேன். பின் ஏதோ ஞாபகம் வந்தவனாக, “உனக்கு யாரையாவது பயங்கரமா திட்டணும்போல இருந்தா, என்னை திட்டிக்க. நான் ஒன்னும் சொல்ல மாட்டேன்” என்றேன். ம்ஹூம், இப்போது நான் சொல்லும் எதையும் கேட்கும் நிலையில் அவள் இல்லை….

“போய் டாக்டரை கூப்பிடு… சீக்கிரம்” என்றாள்.

“டாக்டர், டாக்டர்…” எனக் கூச்சமின்றி கூப்பாடு போட்டேன்.நர்ஸ் வந்து என்னை வலுக்கட்டாயமாய் வெளியே அனுப்ப, அம்மா “என்ன ஆச்சு, என்ன ஆச்சு” என்றாள். அதற்குள் டாக்டர் வந்து “டெலிவரி டைம் ஆயிடுச்சு, இன்னும் அரைமணியில பேபி வந்திடும்” என்றார். பின் நர்ஸிடம், “நீ போய் அஷ்வத் டாக்டருக்கு ஃபோன் பண்ணி பத்து நிமிஷத்துல வரச் சொல்லு” என்றார்.

அஷ்வத் டாக்டர் குழந்தைகள் நிபுணர். மருத்துவத் துறையில் சிறந்திருந்தாலும் மற்ற விஷயங்களில் எனக்கு அவரை அறவே பிடிக்காது. ஆனால், என் அறம் பேணும் நேரமா அது?

லீலாவின் அம்மவிடம் சென்றேன். “நீங்க லீலாவை பார்த்தீங்களா..” என்றேன்.

“போனேனுங்க.. அவ அழுகறதையும் கத்தறதையும் பார்த்தா பயமா இருந்துதுங்க. அதான் உங்க அம்மாகிட்ட போய் நீங்களே பார்த்துக்குங்க அக்கா அப்படீனுட்டு வந்துட்டனுங்க” என்றார். என் அம்மாவின் அம்மாவாய் இவர் இருந்திருந்தால் அக்கா பிறக்கையில் ஆஸ்பத்திரியை விட்டே ஓடியிருப்பார்.

கைபேசியை எடுக்க அறைக்குச் சென்றேன். உள்ளே லீலாவின் அப்பா இன்னும் தூங்கிக்கொண்டு இருந்தார். மக துடிச்சிகிட்டு இருக்கா.. மனுஷன் இந்தத் தூக்கம் போடறாரே. பேசாம ரூமை வெளியே பூட்டிட்டுப் போயிடலா என யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில் என் நினைப்பை உணர்ந்தவராக சடாரென்று எழுந்தார்.

“வாங்க மாப்ளே, நைட தூங்கலீங்களா… அதான் நல்லா தூங்கிட்டேன் போல இருக்கு. டாக்டர் என்ன சொன்னாங்க?”

“அது… இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில டெலிவரி ஆயிடும்னு சொல்லி இருக்காங்க”

அரை மணிக்குப்பின் பிரசவ வார்டிலிருந்து வந்த டாக்டர் நேரே என்னிடம் வந்தார். “நார்மல் டெலிவரிங்க.. குழந்தையை அஷ்வத் டாக்டர் கொண்டு வருவார்” என்றார்.

இன்முகத்துடன் “தேங்க் யூ” என்றேன். மனம் “இதுதானா டாக்டர் உங்க நார்மல்… “ என்று கேட்கத் தூண்டியது.

ஓரிரு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு பிரசவ வார்டின் இரண்டு கதவுகளில் ஒன்றை பாதிமட்டும் திறக்க அஷ்வத் டாக்டர் குழந்தையை உள்ளங்கையில் தாங்கிக் கொண்டு என்னிடம் வந்தார்.

“கங்கிராஜுலேஷன்ஸ், உங்களுக்குப் பையன் பொறந்திருக்கு” என உள்ளங்கையை என்முன் நீட்டினார். ஆண் பெண் பேதம் அக்கணம் தெரியவில்லை. என் எல்லா அணுக்களும் இரத்த நாளங்களுக்குள் பரவசத்துடன் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

அதன்பின், ஃபோன் அழைப்புகள். வாழ்த்துக்கள். விசாரிப்புகள் …

முதலில் அழைத்தது பாலு அண்ணாவை. அவருக்கும் எனக்குமான உறவைச் சுருக்கமாய் சொல்வதென்றால் – என் உயிர்த்தோழன்.

“அண்ணா… சீக்கிரமாய் ஒரு பெண்ணைப் பெத்துக் கொடுங்க.. எத்தனை நாள்தான் என் பையன் சிங்கிளாகவே இருப்பான்” என்றேன்.

“டேய்.. இன்னும் ஒரு மணி நேரம் கூட ஆகலைடா” என்றார்.

பிறகு மாமா, சம்பத், அண்ணா, நண்பர்கள், உற்றார் உறவினர்கள். கைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்த என் அம்மாவை நான் தன்மையுடன் பார்க்க, “எனக்கு அப்பவே தெரியும், பையன் பொறப்பான்னு சொல்லும்போதெல்லாம் மாகாளியாத்தா கோயில்ல மணி அடிக்கும்” என்று புளகாங்கிதம் அடைய, எனக்குக் கருணை போய் கோபம் பீறிட்டது.

“அம்மா, இன்னொரு வாட்டி பையன் பொறந்திருக்கான்னு பெருமை பேசிட்டிருந்தே, நான் மனுஷனாவே இருக்க மாட்டேன்”

“ஆ ஆ… சரி சரி”

இடையில் அக்கா அழைத்து, “தம்பி, மாப்பிள்ளையோட சொந்தக்காரங்களுக்கும் சொல்லிடு” என்றாள்.

“அதான் நீயே சொல்லியிருப்பியே, அப்பறம் என்ன?”

“இருந்தாலும் நீ கூப்பிடலீனா நல்லா இருக்காதுல்ல. ப்ளீஸ் தம்பி” என்றாள். என் பொறுமையை சோதித்துக் கொள்ள இன்னொரு சந்தர்ப்பம். அவர்களில் ஒருவரைக் கூப்பிட்டேன்.

“ஹலோ, நான் ஜெகதீஷ் பேசறங்க… ”

“சொல்லு ஜெகதீசு, ஹாஸ்பிடல்லயா இருக்கே”

“ஆமாங்க. லீலாவுக்கு பையன் பொறந்திருக்கானுங்க…”

“ஜெயந்தி இப்பதான் கூப்பிட்டு சொன்னாப்டி.. நாங்க சாயந்திரம் கிளம்பி கோவை மெடிக்கலுக்கு வந்திர்றோம்”

“சரிங்க… வீட்ல எல்லார்கிட்டயும் சொல்லிடுங்க, அண்ணனையும் கூட்டிட்டு வந்திருங்க…”

“கண்டிப்பா வந்தர்றோம் ஜெகதீசு… சரி வச்சிருட்டுமா… ”

சரி என்றவன், “ஏங்க ஒரு நிமிஷம்” என்று சொல்ல எதிர்ப்பக்கம் அழைப்பைத் துண்டிக்காமல் பக்கத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் பேசுவது அப்பட்டமாய்க் கேட்டது.

“ஏனுங்க.. இப்பத்தான ஜெயந்தி கூப்பிட்டா, அதுக்குள்ள பாருங்க. ஜெகதீசும் கூப்பிட்டாச்சு.. பையன் பொறந்தா பாருங்க எத்தனை பேரு கூப்பிட்டு கூப்பிட்டு சொல்றாங்கன்னு…”

“அப்படி எல்லாம் இருக்காதுடி.. ஜெகதீஸ் அப்படி எல்லாம் நினைக்க மாட்டான்” என்றார் அவர் கணவர்.

” ம்ம்ம்… இதுவே புள்ளையா இருந்திருந்தா கண்டிப்பா கூப்பிட்டு இருக்க மாட்டாங்க”

“நீ முதல்ல லைன கட் பண்ணியான்னு செக் பண்ணு, அதுல லைட் எரியறா மாதிரி இருக்கு.”

இரண்டாவ்து நொடியில் இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

கோபமும் ஆத்திரமும் பரிதாபமும் ஒருசேர வந்தது. Hell with you என்று நினைத்துக் கொண்டேன். நான் அமைதியாக இருப்பேன். இல்லை ஆத்திரமாய்த் திரிவேன். அனுசரனை எனக்கு அவ்வளவு பழக்கமல்ல. “சரி விடு, இந்த அழைப்பே என் பொறுமையை சோதிக்கத்தானே என்றெண்ணி அமைதியானேன்.


பையனுக்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்று மொத்த குடும்பமே கொஞ்சம் குழம்பிப் போய் இருந்தது. நான் உள்பட. திரும்பவும் சச்சின், கமல், …. என சிந்தனைகள். இம்முறை deadline-உடன்.

லீலாவைக் கூப்பிட்டு, “இத பாரு. பேரு நீங்களே ஃபில்டர் பண்ணி குடுங்க. அதுல ஒண்ண நான் செலக்ட் பண்றேன். ஆனா மூணு கண்டிஷன். முதல் கண்டிஷன் – சாமி பேரா இருக்கக் கூடாது. ரெண்டாவது – அந்தப் பேர்ல ஒரு அர்த்தம்/ரிதம் இருக்கணும், மூணாவது – தமிழ்ப் பேரா இருக்கணும்.”

ஓ.கே. என்றுவிட்டு சில பெயர்கள் கண்டிஷனுடனும், பல பெயர்கள் முன்னுக்குப் பிறனாகவும்  சொன்னார்கள். கதிர், கதிர்மதியன், மதிர்கதியன், அமுதன், கதிர்வாணன், பரத், க்ரிஷ், ப்ரனேஷ், blah blah blah… ஜெயமோகன் சொன்னதைப் போல டணால், டுமீல் – இந்த ரெண்டு மட்டும்தான் இல்லை. ம்ஹும், அவர்கள் சொன்ன எதுவும் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.

“பேருக்கு அர்த்தமெல்லாம் கேட்காதடா.. எனக்கு அதெல்லாம் தெரியாது. எனக்கே ஃபர்ஸ்ட் என் பேரு பிடிக்கலை. லீலாவதின்னா ரொம்ப பழைய பேரா இருக்கு. எதுக்குப்பா அப்படி வச்சீங்கன்னு எங்கப்பா கிட்ட ஃபீல் பண்ணி சொல்லிட்டு இருப்பேன்.. பையனுக்காவது நல்ல பேரா வைக்கனும்ல. எனக்கு A-ல வர்ற பேருதான் பிடிக்கும்”

“ஏன் A-ல வர்ற பேரு பிடிக்கும்?”

“அதெல்லாம் தெரியாது, ஆனா பிடிக்கும்”

இது அறியாமையா இல்லை சொல்லாமையா? சத்தியமாய்ப் புரியவில்லை. ஆனால் நான் கண்ட பெரும்பாலான பெண்கள் இவ்வகையறாக்களே.

இளமாறன், பிரபாகரன், திலீபன் – இந்தப் பெயர்கள் எனக்குப் பிடித்திருந்தன. அவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. சமாதானம் சொல்லி சம்மதிக்க வைத்திருக்கமுடியும். அப்படிச் செய்ய விரும்பவில்லை.

இடையில் பலப்பல அட்வைசுகள்.

“ராம்நகர்-ல நமக்குத் தெரிஞ்ச ஒரு Numerlogist இருக்காரு. மூவாயிரம் குடுத்தா போதும், சூப்பர் சமஸ்கிருதப் பேரா சொல்லிடுவார்”…

“தூய தமிழ்லயே பேரு வைங்க.. ஏன்னா எப்படியும் வரப்போற எலக்ஷன்ல கலைஞர் தான் ஜெயிக்கப்போறாரு… தமிழ்-ல பேரு வைக்கறவங்களுக்கு சலுகைகள் குடுத்தாலும் குடுப்பாரு. காலேஜ் போறப்ப இதுமாதிரி ஏதாவது உதவும். “அடப்பாவி, என் பையன் காலேஜ் போற வரைக்குமா கலைஞர் இருக்கப்போறாரு?”

லீலா ஒரு கட்டத்தில் டென்ஷனாகி,  “போடா, என்னால இதுக்கு மேல முடியாது. நீயே செலக்ட் பண்ணு” என்றாள்.

குழப்பக்கூடு இப்போது என்னைத் தொற்றிக்கொள்ள திரும்பவும் இணைய வேட்டைகள். தீவிர சிந்தனைகள். தலைவர்கள் பெயர் வைக்க வேண்டும் என்கிற பேரார்வமும் இருந்தது. ஃபிடல் (காஸ்ட்ரோ), (ஷேக்) அப்துல்லா – இவ்விரு தலைவர்களும் அவர்ளின் பெயர்களும் என்னைக் கவர்ந்திருந்தன.

“ஃபிடல் இளமாறன் – பேரு எப்படி” என்றேன் கர்வத்துடன். பதிலே இல்லை. என்றால், பிடிக்கவில்லை.

“இதுவும் பிடிக்கலையா? சரி விடு… எப்ப பேரு வைக்கறீங்க, புதன்கிழமையா? எனக்கு செவ்வாய்க்கிழமை கூப்பிடு. ஒரே ஒரு பெயர் சொல்லுவேன். அது தான் ஃபனல். உங்களுக்குப் பிடிச்சிருந்தாலும் சரி, பிடிக்கலைன்னாலும் சரி.. ஓ.கே-வா” என்றேன்.

“ஓ.கே.” என்றாள்.

பாலு அண்ணாவிடம் பேசினேன். “அவங்களுக்கு என்ன பேரு பிடிச்சிருக்கோ அதையே வைடா” என்றார். அதானே என்று தோன்றியது. என் ஃபிலாசபியை அவர்கள் மீது ஏன் திணிக்க வேண்டும்… அவர்களுக்கும் பிடிக்கவேண்டும், எனக்கும் பிடிக்க வேண்டும்.. அன்பிற்காக கொள்கைகளைத் தளர்த்துவது தவறாய்ப் படவில்லை.

உலகக்கோப்பையின் இறுதிப்போட்டியின் போது இந்திய அணியின் வண்ணம் கொண்ட டீ-ஷர்ட்டை ஒரு சிறுவன் அணிந்திருந்தான். சச்சின் டெண்டுல்கரின் மகன்… பெயர் அர்ஜுன்.

அட, அர்ஜுன்.. இந்தப் பெயரின் Phoenetic எவ்வளவு நன்றாயிருக்கிறது. மகாபாரதக் கதையில் நம்பிக்கை இல்லையென்றால் என்ன, அர்ஜுனன் கதாபாத்திரம் நுண்ணிய உணர்வுகளுடையனாகவும் மதிநுட்பம் மிக்கவனாகவும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. 24 ஜேக், தஸ்தாவோஸ்கியின் மிஷ்கின், ஜூனெட்டின் அமெலி, லுக் பெசனின் மத்தில்டா எல்லாமே கதாபாத்திரங்கள் தானே. இதையெல்லாம் தாண்டி என் குடும்பத்திற்கு இந்தப்பெயர் நிச்சயம் பிடிக்கும். தவிர, A-வில் வேறு ஆரம்பிக்கிறது.

அப்பெயரே முடிவானது. பெயர் சூட்டும் நாளன்று அர்ஜுனை எங்களூர் மாகாளியம்மன் கோவிலுக்கு எடுத்துச் சென்று, அங்கிருந்த அர்ச்சகர் என்னைக் கைபேசியில் அழைக்க, கலிஃபோர்னியாவில் இருந்து நான் “அர்ஜுன்… அர்ஜுன்… அர்ஜுன்…” என மூன்று முறை ஒலிக்க திருநாமப் படலம் செவ்வனே முடிவுற்றது.

நான் தமிழுக்கு துரோகம் இழைத்து விட்டதாகவும், வட நாட்டுக் கடவுளின் சூட்டியதாகவும் என் நெருங்கிய நண்பர்கள் சிலர் கோபப்பட்டனர். எனக்கும் தமிழ்ப் பற்று உண்டு. அதைப் பெயரில் பறைசாற்றுவது மிக அவசியம் என்று நினைக்கவில்லை. நான் எந்தவொரு கருத்தியலுக்கும் முழுமையான சார்பாளன் அல்ல. அப்படி இருக்கவும் விரும்பவில்லை. நான் குருவாக மதிக்கும் ஜெயமோகனின் கருத்துக்களைக் கூட என்னால் முழுமையாக ஏற்க முடியவில்லை. அதனாலேயே கொடி பிடிக்காத கம்யூனிஸ்ட், கருப்புச் சட்டை அணியாத நாத்திகன் என்றிருக்கிறேன். I am agnostic towards all unknowns in the world …

பார்த்தீர்களா, மீண்டும் என் புராணம் பாட ஆரம்பிக்கிறேன். ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஒரு டி.ஆர். குடியிருக்கிறார் போல.

அர்ஜுனுக்கு நான்கு மாதங்களாகிறது. இரண்டு மாதமாய் இருக்கும் போது அமெரிக்கா வந்து விட்டேன். இன்னும் ஒரு மாதம் கழித்தே இந்தியா செல்ல முடியும்.


குடும்ப விளக்கு

மூன்று மாதங்களாகிறது, என் இணையதளத்தை நான் பார்வையிட்டு. மூன்று வாரங்களாகிறது, என் மடிக்கணிணியை இயக்கி.

“வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறது?” என எனக்கு நானே கேட்டுக்கொள்ளும் பருவத்தில் இருக்கிறேன். நீ…..ண்ட இடைவெளிக்குப் பின் சென்னையில் குடும்பம் சகிதமாய் வசிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன். வேளச்சேரியின் பிரதான் சாலையில் இருந்து இருநூறு மீட்டர் உள்ளே ஒரு அமைதியான சூழலில் அமைந்திருக்கிறது. வீட்டைகச் சுற்றிலும் பெரும்பாலும் அறிவியலாளர்கள் அல்லது பொருளாதார வல்லுநர்கள்.

இப்போதெல்லாம் சென்னையிலும் அடிக்கடி மின்வெட்டு இருக்கிறது. ஆனால் எங்கள் வீட்டின் இடது புறம் அமைந்துள்ள ஒரு வீட்டில் மட்டும் எப்போதுமே மின்வெட்டு இருந்ததில்லை. எங்கள் வீட்டு கேட்டும் அந்த கேட்டும் எதிரெதிரே இருக்கிறது. ஒரு நாள் எங்கள் வீட்டு கேட்டின் முன் நான் காரை நிறுந்த அந்த வீட்டில் இருந்து, “சார், காரை ஓரமா நிப்பாட்டுங்க” என்றார் ஒருவர். எனக்கு சுர்ரென்று கோபம் வந்தது. அதே, “சார், காரை கொஞ்சம் ஓரமா நிப்பாட்டிக்கறீங்களா” என்று கேட்டிருந்தால் அது மரியாதை. “முடியாது, எங்க வீட்டு கேட் முன்னாடிதான் நிறுத்தியிருக்கேன்” என்று சொல்லி மூஞ்சியைக் காட்டலாமா என ஒரு கணம் யோசித்து பிறகு வேண்டாமென முடிவெடுத்து காரை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டேன். பின்னர் கேள்விப்பட்டேன், அந்த வீடு துணை (மற்றும் எதிர்கால) முதல்வரின் சில பல‌ வீடுகளில் ஒன்றாம். அவர் இப்போது இங்கில்லை, டிரைவர்தான் வீட்டைப் பார்த்துக் கொள்கிறாராம். எப்போதாவது வந்து செல்வார் என்று பேச்சு. எனவே, நான் இருக்கும் இடத்தில் பேரமைதியும் உண்டு, பேராபத்தும் உண்டு. என் முந்திரிக் கோபத்தை கொஞ்சம் அடக்கி வைக்க வேண்டும்.

புது வீட்டிற்கு டிவி, ஃப்ரிட்ஜ், வாஷிங்மெஷின், சோஃபா, etc. என ஒரு இலட்சத்திற்கும் மேல் செலவானது. அத்தனையும் மாமனார் பணம். சம்மட்டியால் அடித்தது போலிருந்தது. என்ன… அதில் “அப்படித்தான் அடிப்பேன்” என்கிற அன்பும் ஆதங்கமும் கலந்திருந்தது. பேசாமல் வாங்கிக் கொண்டேன். ரொம்ப மோசமாய் என்னை நானே பல முறை செருப்பால் அடித்துக் கொண்ட காலமுண்டு.

அம்மா, அக்கா, மாமா, அண்ணன், மாமனார், மாமியார், சித்தி, நண்பர்கள் என எங்களைக் குடியமர்த்த கும்பல் கும்பலாய் வந்து போனார்கள். சிலர் வார இறுதி நாட்களில் வந்து செல்கின்றனர். லீலா சமையல் பழகும் வரை யாராவது ஒரு ஆள் எப்போதும் இருக்கட்டும் என்றனர். எனக்கென்னவோ, அவர்களை விட லீலா நன்றாக சமைக்கிறாள் என்று எண்ணம்.

இரண்டு வருடங்களுக்கும் மேல் சென்னையில் இருந்தும் கேளிக்கைக்கென வெளியே செல்வது இரண்டு காரியங்கள்தாம்: சினிமா மற்றும் சாப்பாடு.  அம்மா அக்கா எல்லோரையும் சென்னையின் புறநகர் சுற்றுலாத் தளங்களுக்கு அழைத்துச் சென்றேன். இணையத்தில் தேடிப் பிடித்துச் சில இடங்கள் மட்டும் சென்றோம்: சத்யம் திரையரங்கில் அவதார்-3D, வண்டலூர் விலங்குகள் சரணாலயம், அங்கிருந்து தக்ஷின்சித்ரா, முதலைகள் சரணாலயம், மற்றும் கோவளம் கடற்கரை. அதில் தக்ஷின்சித்ரா மட்டும் கட்டாயம் பார்க்க வேண்டிய தலம்.

கடந்த மூன்று வாரங்களாய் நான், லீலா மற்றும் மகேஷ் மட்டுமே. மகேஷ், லீலாவின் அண்ணன். படிக்கும் போதும் பேசும் போதும் லீலா ஒரு அவசரக் குடுக்கை. “அடையார் ஆனந்த பவன்” என்பதை “அய்யார் ஆனந்த பவன்” என்றுதான் சொல்லுவாள். அவ்வாறே “பிரியாணி” என்பது “பிய்யானி”‍ ஆகவும், “ஏர்டெல்” என்பது “ஏடல்” ஆகவும், “திருநெல்வேலி” என்பது “தின்னவேலி” ஆகவும் மரூஉ ஆனது. அத்துடன் அவளே ஒரு நாள், “டேய், நீ நெனைக்கிற மாதிரி இல்லைடா. நான் கொஞ்சம் தான் லூசு” என என்னிடம் சுய சான்றிதழ் கொடுத்திருக்கிறாள். உண்மையில், நான் மையல் கொண்ட எல்லா பெண்களுமே கொஞ்சமேனும் லூசாய்த்தான் இருந்தார்கள். எல்லோருக்கும் ஓர் ஒற்றுமை உண்டு, அனைவருமே பயங்கரமாய் படிப்பார்கள். கன்னா பின்னாவென்று மார்க் வாங்குவார்கள். எப்போதும் நம்பர் ஒன்.


சென்ற வாரம் சான்றிதழ் பெறுவதற்காக லீலாவும் மகேஷும் தஞ்சாவூருக்குச் சென்றிருந்தார்கள். திரும்பி வருகையில் தாம்பரம் இரயில் நிலையத்தில் இறங்கி வெளியே வந்திருக்கிறார்கள். வழியில் “Suburban Traffic Police” என்று ஒரு இடத்தில் பலகை இருந்திருக்கிறது. அதை வழக்கம் போல டாப் கியரில் “Subramani Traffic Police” என படித்துக் கொண்டு , “பரவாயில்லையே… இங்க நிக்கற‌ போலீஸ் பேரெல்லாம் போர்டில் எழுதி வச்சிருக்காங்க” என்று நினைத்து கொண்டதுடன் நிற்காமல், சுப்ரமணி அருகில் நிற்கிறாரா என சுற்றும் முற்றும் பார்த்திருக்கிறாள். யாரையும் காணாததால், மீண்டும் ஒரு முறை போர்டைப் பார்த்துப் பின் தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டாளாம்.

இப்படித்தான் சென்ற வாரத்தில் ஒரு நாள் இரவு ஸ்பெய்னுக்கும் ஸ்விட்சர்லாந்துக்கும் கால்பந்து போட்டி நடந்து கொண்டிருந்தது. நான், மகேஷ், லீலா – மூவரும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். போட்டி நடுவே ஒரு ஸ்பெய்ன் வீரருக்கு சப்ஸ்டிடியூட் வர, “ஏங்க அவன் போறான்?” என்றாள். “ஏய்.. என்னடி மேட்ச் பார்க்கிறே? கமெண்டரில சொன்னாங்க இல்ல.. அவங்க அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னு ஃபோன் வந்துச்சாம். அதான் போறான்” என்றேன். “அப்படியெல்லாம் போலாமா?” என்றாள் முட்டைக் கண்ணை அகல விரித்து.

போட்டியின் முதல் பாதி முடிந்ததும், நான் தூங்கச் செல்ல திடீரென ஒரு சந்தேகம் வந்து அவளை அழைத்தேன். “லீலா… மகேஷ் ஃபுட்பால் மேட்ச் பார்த்துட்டு இருக்கான். நீ போய் யாரு ஃபீல்டிங்‍னு கேட்டுட்டு வர்றியா?” என்றேன். நல்லவளைப் போல‌ மண்டையை இரண்டு முறை ஆட்டி விட்டு மகேஷைக் கேட்கச் சென்றாள். நான் அடக்க முடியாமல் சிரித்ததைப் பார்த்து நிறைய நேரம் யோசித்து பின், “டேய்… ஃபுட்பால்ல ஃபீல்டிங் இல்லைனு எனக்குத் தெரிஞ்சு போச்சு” என்ற உண்மையைக் கண்டறிந்து அடிக்க வந்தாள். பெண்களின் பொய்க் கோபம் எப்போதுமே பேரழகு.

நானெல்லாம் சும்மாவே படு சோம்பேறி. இவள் இப்படியிருந்தால் வீணாய்ப் போய்விடுவேன், இப்போதே எழுபத்தைந்தைத் தாண்டி விட்டது என் எடை. “ஒரு டாக்டரை வீணாக்கிடாதடா…” என்று மனம் அடிக்கடி ரிமைண்டர் கொடுக்கிறது. ஒன்றிரண்டு மாதங்களில் அவளை படிப்புக்கோ பணிக்கோ அடித்துத் துரத்த வேண்டும், அது வரை அவள் நகர்வது போல தெரியவில்லை.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் பாரதிதாசனின் “குடும்ப விளக்கு” படித்திருக்கிறேன். பயங்கர போராக இருந்தது. இப்படியெல்லாம் ஒரு பெண் இருக்க முடியுமா என்று சிரித்துக்கொண்டேன். முடியும் போல் தான் இருக்கிறது.

இதையெல்லாம் வைத்து குடும்ப விளக்கா என்று அனுமானிக்காதீர்கள். உண்மையில், அன்பும் அறனும் உடைத்தவள் அவள். கைபேசியில் என்னிடம் ஐந்து நிமிடத்திற்கும் குறைவாகத் தான் பேசுவாள், அதற்கு மேல் பேசினால் கடித்து விடுகிறேன். என் அம்மாவிடம் குறைந்தது அரை மணி நேரம் பேசுவாள். இதைவிட ஓர் ஆணுக்கு என்ன வேண்டும்? மேலும்….. வேண்டாம், எழுத ஆரம்பித்தால் ஒன்று உங்களுக்கு வெறுப்பேறும் அல்லது ஓவரா வழியறான் என்று நினைக்கக் கூடும். இருந்தாலும், இந்தக் கடைசி பத்தியை எழுத அனுமதித்த இந்த பாழாய்ப் போன மனசு வாயைத் திறந்து அன்பாகப் பேச மட்டும் அனுமதி மறுக்கிறது.